பாடல் 162 · நாலடியார் · பல ஆசிரியர்கள் (சமண முனிவர்கள்)

Naladiyar 162 · பொன்னே கொடுத்தும் புணர்தற் கரியாரைக்

பொன்னே கொடுத்தும் புணர்தற் கரியாரைக்கொன்னே தலைக்கூடப் பெற்றிருந்தும் - அன்னோபயனில் பொழுதாக் கழிப்பரே, நல்லநயமில் அறிவி னவர்.

Ponnae kotuththum punarthar kariyaaraik / Konnae thalaikkootap perrirunthum - annoa / Payanil pozhuthaak kazhipparae, nalla / Nayamil arivi navar.

பொருள்

பொன்னைக் கொடுத்தாலும் அடைய முடியாதவரை அருகில் பெற்றிருந்தும், நல்ல நயம் அறியாத அறிவுடையோர், அதைப் பயனற்ற பொழுதாகக் கழித்துவிடுவார்கள்.

Meaning

Even with one beside them whom gold could not buy, those whose minds know no worth waste the time to no purpose.

சொற்பொருள் Word by word

பொன்னே கொடுத்தும்
even giving gold
புணர்தற்கு அரியார்
those hard to attain
தலைக்கூட
close at hand
பெற்றிருந்தும்
even having got
பயன் இல் பொழுது
time without use
கழிப்பரே
they waste
நயம்
worth, sweetness

விளக்கம்

இங்கே இழப்பு பொருளின் இழப்பு அல்ல, தருணத்தின் இழப்பு. அரிய ஒன்று கையில் இருந்தும் அதை அறியாமல் போகிறது.

'பயன் இல் பொழுது' என்பது காலத்தைப் பற்றிய கணக்கு. நேரம் கடப்பதில்லை; கடத்தப்படுகிறது.

Explanation

The loss here is not of a thing but of a moment. Something rare is in hand and goes unrecognised.

The phrase about useless time is an accounting. Time does not pass; it is spent.

சிந்தனைக்கு

அரியது கையில் இருந்தும் அறியாமல் போகலாம்.

To reflect on

Something rare can be in your hand and go unseen.