Naladiyar 382 · குடநீரட் டுண்ணும் இடுக்கட் பொழுதும்
குடநீரட் டுண்ணும் இடுக்கட் பொழுதும்கடனீ ரறவுண்ணும் கேளிர் வரினும்கடனீர்மை கையாறாக் கொள்ளு மடமொழிமாதர் மனைமாட்சி யாள்.
Kutaneerat tunnum itukkat pozhuthum / Katanee raravunnum kaelir varinum / Kataneermai kaiyaaraak kollu matamozhi / Maathar manaimaatsi yaal.
பொருள்
குடத்தில் அளந்து நீர் அருந்தும் இடுக்கமான காலத்தும், கடன் நீர் அற்று அருந்தும் அளவுக்குக் கேளிர் வந்தாலும், கடன் நீர்மையைக் கை மாறாமல் கொள்ளும் மடமொழி மாதரே, மனை மாட்சி உடையாள்.
Meaning
Even in the straitened time when water is drunk out of the pot by measure, and kinsfolk arrive so that the water meant for guests runs out — the soft-spoken woman whose hand does not fail in her old duty of giving, she it is who has the worth of a household.
சொற்பொருள் Word by word
- குடநீர் அட்டு உண்ணும்
- drinking water measured out from the pot
- இடுக்கட் பொழுதும்
- even in the narrow hour
- கடனீர் அற உண்ணும்
- so that the guest-water is drunk to the last
- கேளிர் வரினும்
- even when kinsfolk arrive
- கடனீர்மை
- the old virtue of giving
- கையாறாக் கொள்ளும்
- keeping it without the hand failing
- மடமொழி மாதர்
- the soft-spoken woman
- மனைமாட்சியாள்
- she is the one of household worth
விளக்கம்
பாடலின் அழுத்தம் ஒரு நுட்பமான சொல்லில் இருக்கிறது: 'கை மாறாமல்'. பொருள் குறைந்தபோது கொடுப்பது எளிது; ஆனால் கை மாறாதிருப்பது கடினம். குடத்தில் அளந்து நீர் குடிக்கும் நிலையும், வந்தவர் அத்தனையையும் குடித்துத் தீர்த்துவிடும் நிலையும் — இந்த இரண்டின் நடுவே அந்த மனம் தளர்வதில்லை.
'மனை மாட்சி' என்பது வீட்டின் அழகு அல்ல; வீட்டின் தன்மை. அது பொருளின் அளவால் வருவது அன்று; வழங்கும் கையால் வருவது. ஆகவே பாட்டின் முடிவு ஒரு தராசு போல் இருக்கிறது: ஒரு பக்கம் இடுக்கம், மறு பக்கம் விருந்தோம்பல். இடுக்கத்திலும் அந்தக் கை குழைந்தால், அதுவே மனையின் பெருமை.
Explanation
The weight of the verse sits on one fine word: the hand that does not fail. Giving is easy when there is much; not letting the hand change is the hard part. On one side stands a time when water is measured out by the pot; on the other, guests who will drink that water to the last drop. Between the two, her mind does not give way.
'The worth of a household' is not the beauty of a house but its character. It does not come from the size of what is stored but from the hand that gives. So the poem ends like a balance: want on one side, hospitality on the other. Where the hand stays open even in want, there lies the glory of the home.
சிந்தனைக்கு
வீட்டின் பெருமை பொருளின் அளவால் வருவதன்று; வழங்கும் கையால் வருவது.
To reflect on
A home's honour comes not from what is stored but from the hand that gives.