புறநானூறு 37 · புறவும் போரும் · மாறோக்கத்து நப்பசலையார்

நஞ்சுடை வால் எயிற்று, ஐந்தலை சுமந்த,வேக வெந்திறல், நாகம் புக்கென,விசும்புதீப் பிறப்பத் திருகிப், பசுங்கொடிப்பெருமலை விடரகத்து உரும்எறிந் தாங்குப்,புள்ளுறு புன்கண் தீர்த்த, வெள் வேல்சினங்கெழு தானைச், செம்பியன் மருக!கராஅம் கலித்த குண்டுகண் அகழி,இடம்கருங் குட்டத்து உடந்தொக்கு ஓடி,யாமம் கொள்பவர் சுடர்நிழல் கதூஉம்கடுமுரண் முதலைய நெடுநீர் இலஞ்சிச்,செம்புஉறழ் புரிசைச், செம்மல் மூதூர்,வம்புஅணி யானை வேந்துஅகத் துண்மையின்,‘நல்ல’ என்னாது, சிதைத்தல்வல்லையால் நெடுந்தகை! செருவத் தானே!

Nanjutai vaal eyirru, ainthalai sumantha, / Vaeka venthiral, naakam pukkena, / Visumputheep pirappath thirukip, pasungkotip / Perumalai vitarakaththu urumerin thaangkup, / Pulluru punkan theerththa, vel vael / Sinangkezhu thaanais, sempiyan maruka! / Karaaam kaliththa kuntukan akazhi, / Itamkarung kuttaththu utanthokku oati, / Yaamam kolpavar sutarnizhal kathooum / Katumuran muthalaiya netuneer ilanjis, / Sempuurazh purisais, semmal moothoor, / Vampuani yaanai vaenthuakath thunmaiyin, / ‘nalla’ ennaathu, sithaiththal / Vallaiyaal netunthakai! seruvath thaanae!