பாரதி அறுபத்தாறு: மரணத்தை வெல்லும் வழி

பொன்னார்ந்த திருவடியைப் போற்றி யிங்குபுகலுவேன் யானறியும் உண்மை யெல்லாம்:முன்னோர்கள் எவ்வுயிரும் கடவுள் என்றார்,முடிவாக அவ்வுரையை நான்மேற் கொண்டேன்;அன்னோர்கள் உரைத்ததன்றிச் செய்கையில்லைஅத்வைத நிலைகண்டால் மரணமுண்டோ?முன்னோர்கள் உரைத்தபல சித்த ரெல்லாம்முடிந்திட்டார், மடிந்திட்டார், மண்ணாய் விட்டார்.பொந்திலே யுள்ளாராம், வனத்தில் எங்கோபுதர்களிலே யிருப்பாராம், பொதிகை மீதேசந்திலே சவுத்தியிலே நிழலைப் போலேசற்றே யங்கங்கே தென்படுகின் றாராம்,நொந்தபுண்ணைக் குத்துவதில் பயனொன் றில்லை;நோவாலே மடிந்திட்டான் புத்தன் கண்டீர்!அந்தணனாம் சங்கரா சார்யன் மாண்டான்;அதற்கடுத்த இராமா நுஜனும் போனான்!சிலுவையிலே அடியுண்டு யேசு செத்தான்,தீயதொரு கணையாலே கண்ணன் மாண்டான்,பலர் புகழும் இராமனுமே யாற்றில் வீழ்ந்தான்;பார்மீது நான்சாகா திருப்பேன், காண்பீர்!மலிவுகண்டீர் இவ்வுண்மை பொய்கூ றேன்யான்,மடிந்தாலும் பொய்கூறேன் மானுடர்க்கே,நலிவுமில்லை, சாவுமில்லை! கேளீர், கேளீர்!நாணத்தைக் கவலையினைச் சினத்தைப் பொய்யை,

ponnaarntha thiruvatiyaip poarri yingku pukaluvaen yaanariyum unmai yellaam: munnoarkal evvuyirum katavul enraar, mutivaaka avvuraiyai naanmaer kontaen; annoarkal uraiththathanris seykaiyillai athvaitha nilaikantaal maranamuntoa? munnoarkal uraiththapala siththa rellaam mutinthittaar, matinthittaar, mannaay vittaar. ponthilae yullaaraam, vanaththil engkoa putharkalilae yiruppaaraam, pothikai meethae santhilae savuththiyilae nizhalaip poalae sarrae yangkangkae thenpatukin raaraam, nonthapunnaik kuththuvathil payanon rillai; noavaalae matinthittaan puththan kanteer! anthananaam sangkaraa saaryan maantaan; atharkatuththa iraamaa nujanum poanaan! siluvaiyilae atiyuntu yaesu seththaan, theeyathoru kanaiyaalae kannan maantaan, palar pukazhum iraamanumae yaarril veezhnthaan; paarmeethu naansaakaa thiruppaen, kaanpeer! malivukanteer ivvunmai poykoo raenyaan, matinthaalum poykooraen maanutarkkae, nalivumillai, saavumillai! kaeleer, kaeleer! naanaththaik kavalaiyinais sinaththaip poyyai,