நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 578 · மாமுத்த நிதிசொரியும்

பாடல் 578 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

மாமுத்த நிதிசொரியும்மாமுகில்காள், வேங்கடத்துச்சாமத்தின் நிறங்கொண்டதாடாளன் வார்த்தையென்னே,காமத்தீ யுள்புகுந்துகதுவப்பட்டு இடைக்கங்குல்,ஏமத்தோர் தென்றலுக்கிங்-கிலக்காய்நா னிருப்பேனே.

Maamuththa nithisoriyum / Maamukilkaal, vaengkataththus / Saamaththin nirangkonta / Thaataalan vaarththaiyennae, / Kaamaththee yulpukunthu / Kathuvappattu itaikkangkul, / Aemaththoar thenralukking- / Kilakkaaynaa niruppaenae.

பொருள்

பெரிய முத்துகளையும் செல்வத்தையும் பொழியும் பெருமேகங்களே! வேங்கடத்தில் உள்ள, கரிய நிறம் கொண்ட தாடாளனின் வார்த்தை என்ன? காமத் தீயில் புகுந்து அதனால் பற்றப்பட்டு, நள்ளிரவில் வீசும் தென்றலுக்கு இங்கே இலக்காக நான் இருப்பேனோ?

Meaning

Great clouds that shower great pearls and wealth! What word is there from Thaadaalan of Venkatam, who has taken the dark colour? Entering the fire of love and caught in its blaze, am I to stay here in the middle of the night as a target for the southern breeze?

சொற்பொருள் Word by word

மாமுத்தம்: great pearls
நிதி சொரியும்: showering wealth
சாமத்தின் நிறம்: dark colour
தாடாளன்: the generous one, the great one
காமத்தீ: fire of love
கதுவப்பட்டு: caught
இடைக்கங்குல்: middle of the night
இலக்காய்: as a target

விளக்கம்

மேகங்கள் மழையோடு முத்துகளையும் செல்வத்தையும் தருவதாகத் தமிழ் மரபு சொல்கிறது: மழைத் துளி சிப்பியில் விழுந்து முத்தாகிறது. எல்லோருக்கும் செல்வம் தரும் மேகங்களே, எனக்கு அவன் செய்தியைத் தாருங்கள் என்கிறாள்.

நள்ளிரவின் தென்றல் பிரிந்தவர்களுக்குத் தீ போல. இறைவனைப் பிரிந்த ஆன்மாவுக்கு உலகின் இனிமைகளே துன்பமாகின்றன. அவனே வந்தால்தான் அந்தத் தீ அணையும்.

Explanation

Tamil tradition says clouds give pearls and wealth along with rain: a raindrop falling into an oyster becomes a pearl. You clouds who give wealth to all, give me word of him, she says.

The midnight breeze is like fire to those who are apart. For a soul separated from the Lord, even the world's sweetness becomes pain. Only his coming will put out that fire.

வேங்கடாசல மாஹாத்ம்யம்

திருவேங்கடத்து ஸ்ரீநிவாசன்

ஒருமுறை பிருகு முனிவர் வைகுந்தத்துக்கு வந்தபோது திருமால் அவரைக் கவனிக்கவில்லை என்று கோபித்து, அவர் மார்பில் உதைத்தார். திருமால் கோபப்படாமல் முனிவரின் பாதத்தைப் பிடித்துவிட்டார். ஆனால் தான் வாழும் மார்பை முனிவர் உதைத்ததைப் பொறுக்காத திருமகள் வைகுந்தத்தை விட்டுப் பூமிக்கு வந்தாள். அவளைத் தேடி திருமாலும் பூமிக்கு வந்து வேங்கட மலையில் ஒரு புற்றில் தங்கினார்.

அங்கே வகுளாதேவி என்ற தாய் அவரைத் தன் மகனாக வளர்த்தாள். கண்ணனின் திருமணத்தைக் காண முடியவில்லையே என்று ஏங்கிய யசோதையே வகுளாதேவியாகப் பிறந்தாள் என்பது மரபு. ஸ்ரீநிவாசன் என்ற பெயரோடு வாழ்ந்த இறைவன், ஆகாசராஜனின் மகள் பத்மாவதியைக் கண்டு மணக்க விரும்பினான். திருமணச் செலவுக்காகக் குபேரனிடம் கடன் வாங்கினான். அந்தக் கடனை இன்றும் அடியார்கள் தரும் காணிக்கைகளால் அடைத்துக்கொண்டிருப்பதாக மக்கள் நம்புகிறார்கள்.

திருமணம் முடிந்த பிறகும் அவன் வேங்கட மலையை விட்டுப் போகவில்லை. கலியுகம் முழுதும் அடியார்களுக்காக அங்கேயே நிற்பதாக உறுதி கொண்டான். அதனால்தான் இன்றும் லட்சக்கணக்கானவர்கள் திருமலைக்குச் செல்கிறார்கள்.

ஆண்டாள் தன் காலத்தில் மேகங்கள் அந்த மலையை நோக்கிச் செல்வதைப் பார்க்கிறாள். வேங்கடத்தின் மேல் பொழியப் போகும் அந்த மேகங்களிடம் 'என் நிலையை அவனிடம் சொல்லுங்கள்' என்று தூது அனுப்புகிறாள். காளிதாசனின் மேகதூதம் போல, ஆனால் ஒரு காதலியின் குரலில், இறைவனை நோக்கி.

The Venkatachala Mahatmya

Srinivasa of Thiruvenkatam

Once the sage Bhrigu came to Vaikuntha and, angry that Thirumal had not noticed him, kicked him on the chest. Thirumal was not angry; he took the sage's foot and pressed it gently. But Thirumagal, who dwells on that chest, could not bear that it had been kicked, and left Vaikuntha for the earth. Thirumal came down to earth in search of her and stayed in an anthill on the Venkata hill.

There a mother named Vakula Devi raised him as her own son. Tradition says she was Yashoda reborn, for Yashoda had longed to see Krishna's wedding and never did. The Lord, living by the name Srinivasa, met Padmavati, daughter of King Akasha Raja, and wished to marry her. For the wedding expenses he borrowed from Kubera. People believe he is still repaying that debt from the offerings his devotees bring.

Even after the wedding he did not leave the Venkata hill. He resolved to stand there for his devotees all through the Kali age. That is why millions still go to Thirumala today.

In her own day, Andal watches the clouds moving towards that hill. She sends them as messengers to the Lord on Venkatam: 'Tell him how I am.' It is like Kalidasa's Meghaduta, the cloud messenger, but in a beloved's voice, addressed to God.

சிந்தனைக்கு

உலகின் இனிமைகள் சில நேரம் நமக்கு ஏன் துன்பமாகின்றன?

To reflect on

Why do the world's sweet things sometimes bring us pain?