Naladiyar 201 · வயாவும் வருத்தமும் ஈன்றக்கால் நோவும் – Tamilone

பாடல் 201 · நாலடியார் · பல ஆசிரியர்கள் (சமண முனிவர்கள்)

வயாவும் வருத்தமும் ஈன்றக்கால் நோவும்கவாஅன் மகற்கண்டு தாய்மறந் தாஅங்குஅசாஅத்தான் உற்ற வருத்தம் உசாஅத்தன்கேளிரைக் காணக் கெடும்.

Vayaavum varuththamum eenrakkaal noavum / Kavaaan makarkantu thaaymaran thaaangku / Asaaaththaan urra varuththam usaaaththan / Kaeliraik kaanak ketum.

பொருள்

பேறுகாலத்தின் வலியும் வருத்தமும் கொடுத்தபோதும், மகனின் முகத்தைக் கண்டதும் தாய் அதை மறந்துவிடுகிறாள். அதுபோல, ஒருவன் உற்ற வருத்தம் தம் உற்றாரைக் காணும்போது கெட்டு மறைந்துவிடும்.

Meaning

Though labour brings pang and weariness, the mother forgets it the moment she sees her son's face. So the suffering a man has undergone dies away when he sees his own people.

சொற்பொருள் Word by word

வயாவும்: pang
வருத்தமும்: and weariness
ஈன்றக்கால்: at giving birth
நோவும்: the pain
மகற்கு: for the son
கண்டு: seeing
தாய் மறந்தாங்கு: as the mother forgets
உற்ற வருத்தம்: the suffering undergone
கேளிரைக் காணக் கெடும்: it perishes at the sight of kin

விளக்கம்

பாடல் உவமையைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை; தாயின் நினைவு மாற்றத்தை ஒரு கணத்தில் காட்டுகிறது. வலியும் வருத்தமும் உண்மையானவை, மிகையானவை அல்ல. ஆனால் மகனின் முகம் கண்ணில் பட்டதும் அவை மனத்தில் இருந்து நீங்கிவிடுகின்றன. மாறுவது வலி அன்று, வலியின் இடம்.

இரண்டாம் அரையில் அதே அளவு நேரடியாக இது மனிதனின் துன்பத்திற்குப் பொருந்துகிறது. உற்றார் உண்மையில் துன்பத்தைப் போக்குவதில்லை; அது இருக்கிற இடத்தை மாற்றிவிடுகின்றனர். 'கெடும்' என்ற சொல் கவனிக்கத் தக்கது — துன்பம் தாங்கப்படுகிறது என்று சொல்லாமல், அது அழிகிறது என்று பாடல் சொல்கிறது.

Explanation

The verse does not strain its simile; it shows the mother's change of mind in a single instant. The pang and the weariness are real, not imagined. But the moment her son's face enters her eyes they leave her mind. What changes is not the pain but where the pain is kept.

The second half applies this to a man's suffering with equal directness. Kin do not remove the trouble itself; they change the place it occupies. The word 'கெடும்' deserves notice — the verse does not say the sorrow is borne but that it dies away.

மகாபாரதம், வனபர்வம் (கோஷ யாத்திரை)

நாங்கள் நூற்றைவர்

மகாபாரதத்திலிருந்து. பாண்டவர் காட்டில் வாழ்ந்தபோது, அவர்கள் முன் தன் செல்வத்தைக் காட்டி இறுமாக்கத் துரியோதனன் தன் அவையோடு புறப்பட்டான். வழியில் கந்தர்வ மன்னன் சித்திரசேனனோடு பூசலிட்டுப் போரில் தோற்றுச் சிறைப்பட்டான்.

தப்பி ஓடிய வீரர்கள் பாண்டவரிடம் உதவி கேட்டனர். "படட்டும்" என்று பீமன் சிரித்தான். யுதிஷ்டிரனோ சொன்னான்: "நமக்குள் நாம் ஐவரும் நூற்றுவரும்; பிறருக்கு எதிரே நாம் நூற்றைவர்." அர்ச்சுனனையும் பீமனையும் அனுப்பித் துரியோதனனை விடுவித்தான். குடும்பத்துக்குள் எத்தனை பிணக்கு இருந்தாலும், புறத்திலிருந்து துயர் வரும்போது சுற்றம் ஒன்றாக நிற்கும்.

The Mahabharata, Vana Parva (Ghosha Yatra)

We Are a Hundred and Five

From the Mahabharata. While the Pandavas lived in exile in the forest, Duryodhana marched out with his court to show off his wealth in front of them. On the way he quarrelled with the Gandharva king Chitrasena, lost the battle, and was taken captive.

His fleeing soldiers ran to the Pandavas for help. Bhima laughed: let him suffer. But Yudhishthira said: "Among ourselves we may be five and a hundred. Against outsiders we are a hundred and five." He sent Arjuna and Bhima, who freed Duryodhana. Whatever the quarrel inside a family, kin stand together when trouble comes from outside.

சிந்தனைக்கு

துன்பம் போகவில்லை; உற்றார் அதை இருக்கும் இடத்திலிருந்து நீக்கிவிடுகின்றனர்.

To reflect on

Kin do not take the sorrow away; they take it out of the place where it was kept.