Naladiyar 293 · யாமாயின் எம்மில்லம் காட்டுதும் தாமாயின்
யாமாயின் எம்மில்லம் காட்டுதும் தாமாயின்காணவே கற்பழியும் என்பார்போல் - நாணிப்புறங்கடை வைத்தீவர் சோறும் அதனால்மறந்திடுக செல்வர் தொடர்பு.
Yaamaayin emmillam kaattuthum thaamaayin / Kaanavae karpazhiyum enpaarpoal - naanip / Purangkatai vaiththeevar soarum athanaal / Maranthituka selvar thotarpu.
பொருள்
'எம்முடையதாயின் எம் இல்லத்தைக் காட்டுவோம்; அவருடையதாயின் கண்டாலே கற்பு அழியும்' என்பார் போல நாணி, புறங்கடையிலே நின்று சோற்றையும் ஈவர். அதனால் செல்வர் தொடர்பை மறந்துவிடுக.
Meaning
As though to say, 'if it were ours we would show them our house; if it were theirs, their honour would be spoiled at the sight', they stand ashamed at the back door and give even a little rice. So forget the company of the rich.
சொற்பொருள் Word by word
- யாமாயின்
- if it were ours
- எம் இல்லம் காட்டுதும்
- we would show our house
- தாமாயின்
- if it were theirs
- காணவே கற்பு அழியும்
- their honour would be lost at the sight
- என்பார் போல்
- as though saying so
- நாணிப் புறங்கடை
- ashamed, at the back door
- வைத்து ஈவர் சோறும்
- they set down and give even rice
- மறந்திடுக
- forget
- செல்வர் தொடர்பு
- the friendship of the rich
விளக்கம்
பாடலின் காட்சி வீட்டு வாசலில் நடக்கிறது. வறியவர் வருகிறார்; செல்வர் அவரை உள்ளே அழைப்பதில்லை. புறங்கடையில் நின்று, நாணத்தோடு, கொஞ்சம் சோறு தருகிறார். தருவதே அவமானத்தோடுதான்.
அந்த நாணத்தைப் பாடல் ஒரு பேச்சாக்குகிறது: 'எம்முடையதாயின் வீட்டைக் காட்டுவோம்' என்பது பொய்யான பெருமை; 'அவருடையதாயின் கற்பு அழியும்' என்பது அவரை இழிவு செய்யும் சாக்கு. இரண்டும் சேர்ந்து, கொடுப்பதைக் கூட ஒரு தயவாக நடிக்கும் மனப்பான்மையைக் காட்டுகின்றன. அதனால் பாடல் முடிவில் செல்வர் தொடர்பை மறந்துவிடுக என்கிறது — நட்பு அல்ல, பரிவு நடிக்கும் தொடர்பு.
Explanation
The scene takes place at a doorway. A poor man arrives; the rich man does not call him in. He stands at the back and hands over a little rice, and the giving itself is done with shame.
The verse turns that shame into a speech: 'if it were ours we would show our house' is a hollow boast, and 'if it were theirs their honour would be lost' is an excuse that belittles the other. Together they show a mind that cannot even give without performing the gift as a favour. That is why the closing words tell us to forget the company of the rich — not friendship, but a connection that only acts at pity.
சிந்தனைக்கு
இழிவோடு தரப்படும் தயவு, தராமைக்குச் சமம்.
To reflect on
A kindness given with contempt is the same as not giving at all.