Naladiyar 288 · இட்டாற்றுப் பட்டொன் றிரந்தவர்க் காற்றாது
இட்டாற்றுப் பட்டொன் றிரந்தவர்க் காற்றாதுமுட்டாற்றுப் பட்டும் முயன்றுள்ளூர் வாழ்தலின்நெட்டாற்றுச் சென்று நிரைமனையில் கைந்நீட்டும்கெட்டாற்று வாழ்க்கையே நன்று.
Ittaarrup patton riranthavark kaarraathu / Muttaarrup pattum muyanrulloor vaazhthalin / Nettaarrus senru niraimanaiyil kainneettum / Kettaarru vaazhkkaiyae nanru.
பொருள்
இரந்து வந்தவர்க்கு ஒன்றும் ஈய முடியாது, முட்டுப்பட்டு வருந்தி ஊரிலேயே வாழ்வதை விட, நெடுந்தூரம் சென்று வரிசையான மனைகளில் கை நீட்டும் அந்தக் கெட்ட வாழ்க்கையே சிறந்தது.
Meaning
Rather than stay in one's own town in straits, unable to give a thing to a man who has come asking, that ruined life is the better one — to go far off and hold out the hand at a row of houses.
சொற்பொருள் Word by word
- இரந்தவர்க்கு
- to those who begged
- ஒன்று ஆற்றாது
- unable to do a thing
- முட்டாற்றுப் பட்டும்
- though pressed hard
- உள்ளூர் வாழ்தலின்
- than living in one's own town
- நெட்டாற்றுச் சென்று
- going a long way
- நிரைமனையில்
- at the rows of houses
- கைநீட்டும்
- holding out the hand
- கெட்டாற்று வாழ்க்கையே
- that ruined life
- நன்று
- is better
விளக்கம்
பாடலின் ஒப்பீடு வியப்பைத் தருகிறது. ஒரு பக்கம் ஊரில் இருந்து வறுமையில் தவிப்பது; மற்றொரு பக்கம் தூரதேசம் சென்று இரப்பது. இரண்டும் கெட்டவை என்றே தோன்றும். ஆனால் பாடல் இரண்டாவதைச் சிறந்தது என்கிறது.
காரணம் நுட்பமானது: ஊரில் இருந்து கொண்டு ஒருவருக்கும் உதவ முடியாத நிலை, மனிதனை இரண்டு வகையில் வருத்துகிறது — பசியால் ஒன்று, இயலாமையால் மற்றொன்று. வெளியூரில் இரந்து வாழ்வதில் பசி இருக்கிறது; ஆனால் கேட்பவர் முன் தலைகுனிய வேண்டிய அவமானம் மட்டுமே. ஆகவே பாடல் இரப்பைப் பெருமைப்படுத்தவில்லை; செயலற்ற வறுமையின் இருமடங்கு சுமையைக் காட்டுகிறது.
Explanation
The comparison surprises. On one side a man suffers want at home; on the other he travels far and begs. Both look like ruin, yet the verse calls the second better.
The reason is subtle. To be at home and unable to help anyone burdens a man twice — once with hunger, and once with the knowledge that he can do nothing. In a far town, begging, there is still hunger; but the only wound left is the shame of standing before a door with the hand out. So the verse is not honouring beggary; it is showing the doubled weight of poverty that sits still and cannot act.
சிந்தனைக்கு
செயலற்ற வறுமை பசியையும் இயலாமையையும் சேர்த்துச் சுமக்கிறது.
To reflect on
Poverty that cannot act carries hunger and helplessness both at once.