Naladiyar 371 · விளக்கொளியும் வேசையர் நட்பும் இரண்டும்

பாடல் 371 · நாலடியார் · பல ஆசிரியர்கள் (சமண முனிவர்கள்)

விளக்கொளியும் வேசையர் நட்பும் இரண்டும்துளக்கற நாடின்வே றல்ல - விளக்கொளியும்நெய்யற்ற கண்ணே அறுமே, அவரன்பும்கையற்ற கண்ணே அறும்.

Vilakkoliyum vaesaiyar natpum irantum / Thulakkara naatinvae ralla - vilakkoliyum / Neyyarra kannae arumae, avaranpum / Kaiyarra kannae arum.

பொருள்

விளக்கின் ஒளியும் வேசையரின் நட்பும் — ஆராய்ந்து பார்த்தால் இரண்டும் வேறல்ல: விளக்கொளி நெய் இல்லாத கணமே அறும்; அதுபோல அவரின் அன்பும் கை இல்லாத கணமே அறும்.

Meaning

The light of a lamp and the friendship of a courtesan — look into them and the two are not different: the lamplight fails the very moment the oil is gone, and their love fails the very moment the money is gone.

சொற்பொருள் Word by word

விளக்கொளி: the light of a lamp
வேசையர் நட்பு: the friendship of courtesans
துளக்கற நாடில்: if examined closely
இரண்டும் வேறு அல்ல: the two are not different
நெய்யற்ற கண்ணே: the very moment the oil is gone
அறும்: it ends
கையற்ற கண்ணே: the very moment the money is gone
அவரன்பும் அறும்: their love too ends

விளக்கம்

பாடலின் அமைப்பு நேர் எதிர் இணை: விளக்கொளி, நெய்; அவரன்பு, கை. ஒளி நெய்யைச் சார்ந்திருக்கிறது; அது தீர்ந்தால் ஒளி தீரும். அதுபோல் அந்த அன்பு பொருளைச் சார்ந்திருக்கிறது.

இங்கே 'கண்ணே' என்பது முக்கியம் — விளைவு தாமதிக்காது. நெய் தீர்ந்த கணமே ஒளி அணைந்துவிடும்; பொருள் தீர்ந்த கணமே அன்பு நின்றுவிடும். அதாவது அது ஒரு பழக்கம் அன்று, ஒரு கணக்கு. விளக்கு அணைவதில் குற்றம் இல்லை; அதன் இயல்பு அது. ஆனால் அதை விடிவெள்ளி என்று எண்ணுதல் தவறு. பாடல் கூறும் பாடம் அதுவே: பொருளைச் சார்ந்த அன்பை அன்பு என்று நினைத்தல் கூடாது.

Explanation

The verse sets up a plain pairing: lamplight and oil, their love and money. The light depends on the oil, and when the oil is done the light is done. So the love depends on the money.

The word 'the very moment' is the point — the effect does not wait. The oil goes and the light goes at once; the money goes and the love goes at once. This is not a habit but a reckoning. There is no fault in a lamp going out; that is its nature. The error is in taking it for a morning star. That is the lesson: what hangs on wealth ought not to be called love.

பாகவத புராணம், பதினொன்றாம் கந்தம்

காத்திருப்பை நிறுத்திய பிங்களை

பாகவத புராணத்தில் அவதூதர் யது மன்னனுக்குத் தம் இருபத்து நான்கு ஆசிரியர்களைப் பற்றிச் சொல்கிறார். அவர்களுள் ஒருத்தி விதேக நாட்டுப் பரத்தை பிங்களை. ஓர் இரவு சிறந்த அணிகளோடு வாயிலில் நின்று, செல்வமுள்ள காதலனை எதிர்பார்த்து, போவோர் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தாள். யாரும் வரவில்லை. நள்ளிரவு வரை உள்ளும் புறமும் அலைந்தாள்.

அப்போது சோர்ந்த அவள் உள்ளத்தில் ஏதோ திரும்பியது: "அச்சமும் துயரும் மட்டுமே தரும் மனிதருக்கு என்னை விற்றேனே; உண்மையில் என்னை நேசிப்பவன் என் உள்ளத்திலேயே இருக்கிறானே." பிறரிடம் கொண்ட எதிர்பார்ப்பைக் கைவிட்டு அமைதியாக உறங்கினாள். "எதிர்பார்ப்பே பெருந்துன்பம்; அதைக் கைவிடுதலே பேரின்பம்" என்றார் அவதூதர். பரத்தையின் இல்லத்திலும் ஞானம் விடியலாம்.

The Bhagavata Purana, Book 11

Pingala Stops Waiting

From the Bhagavata Purana, where the Avadhuta tells King Yadu of his twenty-four teachers. One of them was Pingala, a courtesan of Videha. One night she dressed in her finest and stood at her door, watching every passing man, hoping for a rich lover. No one came. Hour after hour she went in and out, until midnight.

Then, weary, something in her turned. "What a fool I have been, selling myself for men who give only fear and grief, while the one who truly loves me lives within my own heart." She gave up hope of others and slept in peace. The Avadhuta said: "Hope is the greatest misery; giving it up is the greatest happiness." Even in the house of a courtesan, wisdom can dawn.

சிந்தனைக்கு

பொருளைச் சார்ந்த அன்பை அன்பு என்று எண்ணுதல் கூடாது; அது ஒரு கணக்கு.

To reflect on

What hangs on wealth should not be called love; it is a reckoning.