Naladiyar 392 · தம்மமர் காதலர் தார்சூழ் அணியகலம்
தம்மமர் காதலர் தார்சூழ் அணியகலம்விம்ம முயங்கும் துணையில்லார்க் - கிம்மெனப்பெய்ய எழிலி முழங்கும் திசையெல்லாம்நெய்தல் அறைந்தன்ன நீர்த்து.
Thammamar kaathalar thaarsoozh aniyakalam / Vimma muyangkum thunaiyillaark - kimmenap / Peyya ezhili muzhangkum thisaiyellaam / Neythal arainthanna neerththu.
பொருள்
தம் அணைந்த காதலரின் தார் சூழ்ந்த அழகிய அகலத்தை விம்மும்படி தழுவும் துணை இல்லாதவர்க்கு, எழிலி கிம்மெனப் பெய்யும்படி எல்லாத் திசையும் முழங்குகிறது; நீரானது நெய்தலை அறைந்தாற் போன்றதாயிற்று.
Meaning
For those who have no one to embrace their dear one's breast, adorned and girt with flowers, close enough to make it swell, the rain-cloud growls and pours in every quarter; and the water is as though the neytal blossoms were being beaten.
சொற்பொருள் Word by word
- தம்மமர் காதலர்
- the beloved who was once joined to them
- தார்சூழ் அணியகலம்
- the fair chest ringed with garlands
- விம்ம முயங்கும்
- embracing until it swells
- துணையில்லார்க்கு
- for those who have no such companion
- கிம்மெனப் பெய்ய
- pouring with a growl
- எழிலி முழங்கும்
- the rain-cloud thunders
- திசையெல்லாம்
- in every direction
- நெய்தல் அறைந்தன்ன நீர்த்து
- the water is as if the neytal were struck
விளக்கம்
பாடலின் காட்சி மழைக்காலம்; ஆனால் மழை இங்கே வரமாக வரவில்லை, வேதனையாக வருகிறது. தழுவுதல் இல்லாத ஒருவனுக்கு மழை என்பது அவன் இழந்ததை நினைவூட்டும் ஒரு குரல். அதனாலே 'கிம்மெனப் பெய்ய' என்ற அந்த ஓசை முக்கியம் — வானம் முழங்குவது அவனுக்கு ஒரு குத்தல் போல் இருக்கிறது.
கடைசி உவமை அதை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறது: நீர் நெய்தலை அறைந்தாற் போல. அதாவது மழைத்துளி நீண்ட இதழ்கள் மேல் விழுந்து அடிக்கிறது. இயற்கையின் ஒரு மழை இரு வெவ்வேறு மனிதர்க்கு இரு வெவ்வேறு அனுபவம் — கூடியவர்க்கு விருந்து, கூடாதவர்க்கு அடி. இதுவே பாடலின் நுட்பம்.
Explanation
The scene is the rainy season, but the rain does not arrive as a gift here; it arrives as pain. For a man with no one to hold, the rain is a voice reminding him of what he has lost. That is why the growl of the downpour matters: the thunder is a prod at his side.
The closing image sharpens it: the water is as if the lilies were being beaten. Rain falls and strikes on those long petals. One rain, two men, two experiences — a feast for the joined, a blow for the parted. That is the finesse of the verse.
சிந்தனைக்கு
ஒரே மழை கூடியவர்க்கு விருந்து, கூடாதவர்க்கு அடி; அது இயற்கையின் குற்றமன்று.
To reflect on
One rain is a feast to the joined and a blow to the parted; the fault is not nature's.