Naladiyar 396 · அரக்காம்பல் நாறும்வாய் அம்மருங்கிற் கன்னோ
அரக்காம்பல் நாறும்வாய் அம்மருங்கிற் கன்னோபரற்கானம் ஆற்றின கொல்லோ - அரக்கார்ந்தபஞ்சிகொண் டூட்டினும் பையெனப் பையெனவென்றுஅஞ்சிப்பின் வாங்கும் அடி.
Arakkaampal naarumvaay ammarungkir kannoa / Pararkaanam aarrina kolloa - arakkaarntha / Panjikon toottinum paiyenap paiyenavenru / Anjippin vaangkum ati.
பொருள்
அரக்குப் போல் சிவந்த ஆம்பல் மணக்கும் வாயை உடையவள், அந்தப் பரற்காட்டில் எப்படி ஆற்றினளோ! அரக்கு ஆர்ந்த பஞ்சியைக் கொண்டு பூசினாலும் 'பையெனப் பையென' என்று அஞ்சிப் பின்வாங்கும் அடிகளை உடையவள்.
Meaning
She whose mouth is fragrant as the red āmpal blossom — how did her feet ever bear that gravelly ground? Those are feet that flinch and draw back in fear, saying 'gently, gently', even when anointed with cotton dipped in red lac.
சொற்பொருள் Word by word
- அரக்காம்பல் நாறும் வாய்
- a mouth fragrant with the red āmpal
- அம்மருங்கில்
- in that place
- பரற்கானம்
- the gravelly stony ground
- ஆற்றின கொல்லோ
- did they bear it
- அரக்கு ஆர்ந்த பஞ்சி
- cotton steeped in red lac
- கொண்டு உட்டினும்
- even when anointed with it
- பையெனப் பையென என்று
- saying gently, gently
- அஞ்சிப் பின்வாங்கும் அடி
- the feet that draw back in fear
விளக்கம்
பாடலின் முதல் வரியில் மிக மென்மையான ஒரு பொருள் காட்டப்படுகிறது: அரக்குப் போல் சிவந்த ஆம்பல் மணக்கும் வாய். அதாவது அவள் முகமும் மூச்சும் மலரின் தன்மை.
இரண்டாம் வரியில் ஒரு வியப்புக் கேள்வி வருகிறது: கல்லும் பரலும் நிறைந்த வழியை அந்த மென்மை எப்படித் தாங்கியது? மேலும் ஒரு சான்று சேர்க்கிறார்: அரக்குப் பூசப்பட்ட பஞ்சு பட்டாலும் 'பைய, பைய' என்று அஞ்சும் அடிகள். ஆகவே அது வலியால் நடந்தது அன்று; வேறொன்று அதை நடத்தியது. அந்த மென்மையையும் அந்தக் கல்லையும் சேர்த்துப் பார்ப்பதே பாடலின் பார்வை — அன்பின் வலிமை புறத் தோற்றத்தில் தெரியாது என்பதே.
Explanation
The first line places before us something very soft: a mouth fragrant as the red āmpal, red as lac. Her face and her breath have the nature of a flower.
The second line asks in wonder how such softness bore a road full of stone and gravel. And a proof is added: feet that flinch and whisper 'gently, gently' even when a cotton pad dipped in lac touches them. So they did not walk out of strength; something else carried them. Holding the softness and the stones in one look is the point — the power of love is not visible in the outward form.
சிந்தனைக்கு
மென்மையை நடத்தியது வலி அன்று; அதை நடத்தியது அன்பின் வேகம்.
To reflect on
It was not strength that moved the tender feet but the drive of love.