Naladiyar 393 · கம்மஞ்செய் மாக்கள் கருவி ஒடுக்கிய
கம்மஞ்செய் மாக்கள் கருவி ஒடுக்கியமம்மர்கொள் மாலை மலராய்ந்து பூத்தொடுப்பாள்கைம்மாலை இட்டுக் கலுழ்ந்தாள் துணையில்லார்க்குஇம்மாலை என்செய்வ தென்று.
Kammanjsey maakkal karuvi otukkiya / Mammarkol maalai malaraaynthu pooththotuppaal / Kaimmaalai ittuk kaluzhnthaal thunaiyillaarkku / Immaalai enseyva thenru.
பொருள்
கம்மம் செய்யும் மாக்கள் தம் கருவியை ஒடுக்கி வைத்த மயக்கந்தரும் மாலையில், மலராய்ந்து பூத் தொடுப்பாள், கையில் இருந்த மாலையை இட்டு விட்டுக் கலுழ்ந்தாள் — 'துணையில்லாதவர்க்கு இம்மாலை என்ன செய்யும்?' என்று.
Meaning
In the bewildering evening, when the men of the smith's trade have put away their tools and bound them up, she who sorts blossoms and strings flowers cast down the garland from her hand and wept, saying, 'What will this evening do for one who has no companion?'
சொற்பொருள் Word by word
- கம்மம் செய் மாக்கள்
- the men of the smith's work
- கருவி ஒடுக்கிய
- having put away their tools
- மம்மர்கொள் மாலை
- the evening that brings bewilderment
- மலராய்ந்து பூத்தொடுப்பாள்
- she who sorts blossoms and strings them
- கைம்மாலை இட்டு
- flinging down the garland in her hand
- கலுழ்ந்தாள்
- she wept
- துணையில்லார்க்கு
- for one who has no companion
- இம்மாலை என்செய்வது என்று
- saying what will this evening do
விளக்கம்
பாடலின் முதல் அடி ஒரு பொது அமைதியைக் காட்டுகிறது: வேலை முடிந்து, கருவி கட்டி வைக்கப்பட்ட நேரம். அதாவது ஊர் ஓய்வு கொள்ளத் தொடங்கும் நேரம். அந்த ஓய்வு அவள் வேதனையாகிறது.
'மலராய்ந்து பூத் தொடுப்பாள்' என்ற தொழிலோடு அவள் காட்டப்படுகிறாள். அதாவது அழகுக்காக அல்ல; தொழிலாகப் பூ தொடுப்பவள். அப்படிப்பட்டவள் அந்தப் பூவை எடுத்து எறிந்துவிட்டு அழுகிறாள். ஆகவே தன் தொழிலையே கைவிடும் அளவுக்கு வந்த துன்பம் என்று பொருள். அதன்பின் வரும் கேள்வியில் பதில் தேவையில்லை. பாடல் அந்தக் கேள்வியிலேயே முடிந்து, விடையை வாசகரின் மனத்தில் விட்டுவிடுகிறது.
Explanation
The first line shows a general calm: work over, tools tied up, the town beginning to rest. That very rest turns into anguish for her.
She is shown at her trade — sorting blossoms and stringing them. Not as a pastime, but as work; a woman who strings flowers for a living. And she flings the flower down and weeps. So the grief was large enough to make her drop her own trade. The question that ends the verse needs no answer. The poem stops on the question and leaves the answer with the listener.
சிந்தனைக்கு
பொது அமைதி ஒருவர்க்கு ஓய்வு; துணையில்லாதவர்க்கு அது ஒரு தனிமை.
To reflect on
A town's quiet is rest to some and loneliness to the one who is alone.