Naladiyar 397 · ஓலைக் கணக்கர் ஒலியடங்கு புன்செக்கர்
ஓலைக் கணக்கர் ஒலியடங்கு புன்செக்கர்மாலைப் பொழுதில் மணந்தார் பிரிவுள்ளிமாலை பரிந்திட் டழுதாள் வனமுலைமேல்கோலஞ்செய் சாந்தந் திமிர்ந்து.
Oalaik kanakkar oliyatangku punsekkar / Maalaip pozhuthil mananthaar pirivulli / Maalai parinthit tazhuthaal vanamulaimael / Koalanjsey saanthan thimirnthu.
பொருள்
ஓலைக் கணக்கரின் ஒலியும் அடங்கிய புன்செக்கர் மாலைப் பொழுதில், மணந்தாரைப் பிரிவதை நினைத்திருக்கும் அவள், சூடிய மாலையைப் பரிந்து எறிந்துவிட்டு அழுதாள்; வனமுலை மேல் கோலம் செய்த சாந்தம் திமிர்ந்து போயிற்று.
Meaning
In the dull red evening, when the clamour of the accountants of the palm-leaf rolls has fallen still, she who must hold the parting of the man she wedded in her mind plucked off the garland she wore and wept; and the sandal that had dressed her full breasts dried and stiffened on them.
சொற்பொருள் Word by word
- ஓலைக் கணக்கர்
- the accountants of the palm-leaf rolls
- ஒலியடங்கு
- whose clamour has fallen still
- புன்செக்கர்
- the dull red of that hour
- மாலைப் பொழுது
- the evening time
- மணந்தார்
- him she had wedded
- பிரிவுள்ளி
- she who bears the parting in mind
- மாலை பரிந்து
- plucking off the garland
- அழுதாள்
- she wept
- வனமுலைமேல்
- upon her full breasts
- கோலஞ்செய் சாந்தம்
- the sandal that made her beauty
- திமிர்ந்து
- dried and stiffened
விளக்கம்
பாடலின் முதல் சொற்கள் ஊரின் ஓய்வைச் சொல்கின்றன: ஓலையில் கணக்கு எழுதுவோரின் ஓசை அடங்கிய நேரம். அதாவது வெளி உலகம் அடங்கிவிட்டது. ஆனால் அந்த அடக்கம் அவளுள் நடக்கும் வேலையைத் தொடங்கி வைக்கிறது. மாலை என்பது இங்கே ஒரு வலை.
இரண்டாம் பாதியில் இரண்டு காட்சிகள்: மாலையைப் பரிந்து எறிதல், சாந்தம் திமிர்ந்துபோதல். அதாவது அழகின் அணிகலன்கள் இப்போது குற்றம் சாட்டும் பொருள்கள். அலங்காரம் இருந்தால் என்ன, செய்தால் என்ன என்ற நிலை. 'மாலை' என்பதற்குப் பாடலில் இரு பொருள் இருக்கிறது — பூமாலை, மாலைப் பொழுது. இரண்டின் மேலும் அவளுக்கு ஒரு கோபம். இந்த இரட்டைப் பொருள் பாடலின் நுட்பம்.
Explanation
The opening words give the town's own quiet: the hour when the clamour of those who keep accounts on palm leaves falls still. The outer world has settled. But that settling begins a labour inside her. Evening here is a net.
Two sights fill the second half: the garland snatched off and thrown down, and the sandal dried on her skin. Her ornaments have become accusers. Wearing them or not makes no difference now. And the word for garland carries a double sense in the verse — the flower wreath and the evening itself. She is angry with both. That doubled meaning is the poem's craft.
சிந்தனைக்கு
அலங்காரம் யாருக்காகச் செய்யப்படுகிறதோ அவர் இல்லாதபோது, அது குற்றம் சாட்டும் பொருளாகிறது.
To reflect on
Ornaments become accusers when the one they were for is absent.