Naladiyar 206 · பொற்கலத்துப் பெய்த புலியுகிர் வான்புழுக்கல்
பொற்கலத்துப் பெய்த புலியுகிர் வான்புழுக்கல்அக்காரம் பாலோ டமரார்கைத் துண்டலின்உப்பிலிப் புற்கை உயிர்போல் கிளைஞர்மாட்டுஎக்காலத் தானு மினிது.
Porkalaththup peytha puliyukir vaanpuzhukkal / Akkaaram paaloa tamaraarkaith thuntalin / Uppilip purkai uyirpoal kilainjarmaattu / Ekkaalath thaanu minithu.
பொருள்
பொற்கலத்தில் இட்ட புலியுகிர் போன்ற சிறந்த வெண்சோறும், அக்காரமும் பாலும் கலந்தது — இவற்றைத் தம்மவர் அல்லாதார் கையில் உண்பதைவிட, உப்பில்லாத புற்கை, உற்றாரிடம் எக்காலத்தும் உயிர் போல இனிது.
Meaning
A choice dish served in a golden vessel, fine rice and sugar mixed with milk — rather than eat such things from the hand of those who are not one's own, unsalted gruel among one's kin is sweet as life itself, at all times.
சொற்பொருள் Word by word
- பொற்கலம்
- golden vessel
- புலியுகிர்
- tiger-claw, a rich rice dish
- வான்புழுக்கல்
- fine cooked rice
- அக்காரம்
- sugar
- பால்
- milk
- அமரார்
- those not one's own
- கைத்துண்டல்
- food from their hand
- உப்பிலிப் புற்கை
- unsalted gruel
- உயிர்போல்
- like life itself
- கிளைஞர்மாட்டு
- among one's kin
- எக்காலத்தானும்
- at every time
விளக்கம்
பாடல் முதலில் விலை உயர்ந்த உணவை விரித்துச் சொல்கிறது: பொன் கலம், புலியுகிர், வான் புழுக்கல், அக்காரம், பால். இத்தனை விவரம் தேவைப்படுவதே ஒரு காரணத்திற்காக — சுவை பொருளில் இல்லை என்பதைக் காட்ட. அந்த உணவு யாருடைய கையிலிருந்து வருகிறது என்பதே அதன் அளவு. 'அமரார்' என்பது நம்மவர் அல்லாதார்; அவர் கையில் பெறுவது உணவாக இருந்தாலும் விருந்தாக இல்லை.
இரண்டாம் அரையில் தராசு திரும்புகிறது. உப்பில்லாத புற்கை என்பது மிக எளிய உணவு — உப்பு கூட இல்லை. அது உற்றார் இல்லத்தில் 'உயிர்போல் இனிது'. இது உணவின் தரம் அல்ல, அளிப்பவர் உள்ளம். ஆகவே ஒரு வீட்டின் வாசல், உள்ளே இருக்கும் உறவால் திறக்கிறது; கலத்தின் பொன் நிறத்தால் அல்ல.
Explanation
The verse first spreads out a costly meal: a golden vessel, tiger-claw rice, fine cooked rice, sugar, milk. So much detail is needed for one purpose — to show that the sweetness is not in the thing. What measures the meal is whose hand it comes from. 'Those not one's own' are those who are not ours; what is received from that hand may be food, but it is not hospitality.
In the second half the balance tips. Unsalted gruel is the humblest of meals, without even salt. Among kin it is 'sweet as life itself.' That sweetness does not come from the dish but from the heart that serves it. So the door of a house opens by the kinship inside it, not by the colour of gold on the vessel.
சிந்தனைக்கு
உணவின் சுவை கலத்தில் இல்லை, அளிப்பவர் உள்ளத்தில்.
To reflect on
A meal takes its flavour from the hand that serves it, not from the vessel.