Naladiyar 271 · நட்டார்க்கும் நள்ளா தவர்க்கும் உளவரையால்

பாடல் 271 · நாலடியார் · பல ஆசிரியர்கள் (சமண முனிவர்கள்)

நட்டார்க்கும் நள்ளா தவர்க்கும் உளவரையால்அட்டது பாத்துண்டல் அட்டுண்டல் - அட்டதுஅடைத்திருந் துண்டொழுகும் ஆவதில் மாக்கட்குஅடைக்குமாம் ஆண்டைக் கதவு.

Nattaarkkum nallaa thavarkkum ulavaraiyaal / Attathu paaththuntal attuntal - attathu / Ataiththirun thuntozhukum aavathil maakkatku / Ataikkumaam aantaik kathavu.

பொருள்

நண்பருக்கும் நண்பர் அல்லாதவருக்கும், தம்மிடம் உள்ள அளவுக்குச் சமைத்ததைப் பகிர்ந்து உண்பதே உண்மையில் 'சமைத்து உண்பது'. சமைத்ததைக் கதவடைத்து உள்ளே இருந்து தனியே உண்ணும் பயனற்ற மனிதர்களுக்கு, மேலுலகத்தின் கதவு அடைக்கப்படும்.

Meaning

To share what you have cooked, as far as your means allow, with friends and strangers alike: that alone is truly cooking and eating. For worthless men who shut the door and eat their food alone, the door of heaven will be shut.

சொற்பொருள் Word by word

நட்டார்க்கும் நள்ளாதவர்க்கும்: to friends and strangers
உளவரையால்: as far as one has
அட்டது பாத்து உண்டல்: sharing what is cooked
அட்டு உண்டல்: true cooking and eating
அடைத்திருந்து உண்டு ஒழுகும்: shutting the door to eat
ஆவதில் மாக்கள்: worthless men
அடைக்குமாம் ஆண்டைக் கதவு: heaven's door will be shut

விளக்கம்

கதவை அடைத்து உண்பவனுக்குச் சுவர்க்கக் கதவு அடைக்கப்படுகிறது. இது வினைக்கேற்ற பயன்.

விருந்தோம்பல் இல்லறத்தின் முதல் அறம் என்பது நம் மரபு.

Explanation

The one who shuts his door to eat finds heaven's door shut. The fruit matches the deed.

In our tradition, hospitality is the first duty of a householder.

இராமாயணம், உத்தர காண்டம்

தன் உடலை உண்ட மன்னன்

இராமாயணத்திலிருந்து. காட்டில் இராமனைச் சந்தித்த அகத்தியர், விதர்ப்ப மன்னன் சுவேதனைப் பற்றிச் சொன்னார். சுவேதன் பெருந்தவம் செய்து விண்ணுலகம் அடைந்தான்; ஆனால் அங்கே பசியும் தாகமும் அவனை வாட்டின; நாள்தோறும் பூமிக்கு இறங்கி வந்து தன் பிணத்தையே உண்ண வேண்டியிருந்தது.

காரணத்தைப் பிரமன் சொன்னான்: வாழ்நாள் முழுதும் சுவேதன் தன் உடலைக் கவனமாக வளர்த்தான்; ஆனால் யாருக்கும் உணவோ வேறு எதுவோ ஈந்ததில்லை. கொடுக்காதது திரும்ப வராது. தன்னிடமிருந்த தெய்வ அணிகலனை ஏற்கும்படி சுவேதன் அகத்தியரை வேண்டினான்; முனிவர் ஏற்றதும் மன்னன் விடுபட்டான். ஈயாமல் வைத்தது ஒன்றே நம்மை ஊட்ட முடியாதது.

The Ramayana, Uttara Kanda

The King Who Ate His Own Body

From the Ramayana. In the forest Rama met the sage Agastya, who told him of King Shveta of Vidarbha. Shveta had done great penance and reached heaven, but there he was tormented by hunger and thirst, and each day he had to come down to earth to eat his own dead body.

Brahma explained why: in all his life Shveta had fed his own body with care, but he had never given food or anything else in charity. Nothing given, nothing received. Shveta begged Agastya to accept a divine jewel from him; the sage accepted it, and the king was freed at last. What is never given away is the one thing that cannot nourish us.

சிந்தனைக்கு

கதவை அடைத்து உண்டால், சுவர்க்கக் கதவு அடைக்கும்.

To reflect on

Shut your door to eat, and heaven's door shuts too.