கோதை யருவிக் குளிர்வரை நன்னாடபேதையோ டியாதும் உரையற்க - பேதைஉரைக்கிற் சிதைந்துரைக்கும் ஒல்லும் வகையான்வழுக்கிக் கழிதலே நன்று.
Koathai yaruvik kulirvarai nannaata / Paethaiyoa tiyaathum uraiyarka - paethai / Uraikkir sithainthuraikkum ollum vakaiyaan / Vazhukkik kazhithalae nanru.
மலையருவி சூழ்ந்த குளிர்ந்த நாட்டில் வாழ்பவனே, பேதையோடு எதையும் பேசாதே. பேதை பேசினால் அதைக் கெடுத்துப் பேசுவான். ஆகவே இயன்றவரை வாதிட்டு, அந்த வழக்கிலிருந்து விலகிப் போவதே நன்று.
O dweller in the cool land of mountain streams, speak nothing at all with a fool. If a fool speaks, he speaks only to ruin things, so argue as far as you can and then be gone from the dispute.
பேதையுடன் வாதிடுவது ஒரு வலை. முதலில் 'பேசாதே' என்று தடுக்கிறார்; பிறகு பேச்சு வந்துவிட்டால் விலகு என்கிறார்.
'இயன்றவரை வாதிட்டு' என்பது ஏன்? முழுமையாக விலகுவது சாத்தியமல்லாத இடங்களும் உண்டு. அங்கே குறைந்த அளவில் நின்று வெளியேறுவதே வழி.
Arguing with a fool is a net. First he forbids it; then, if talk has already begun, he says get out.
Why argue as far as you can? Because total withdrawal is not always possible. Where it is not, the way is to engage as little as the situation allows.
பாகவத புராணத்திலிருந்து. மும்மூர்த்திகளுள் எவர் பெரியவர் என்று அறிய முனிவர்கள் பிருகுவை அனுப்பினர். திருமால் ஓய்வில் இருந்தபோது பிருகு ஒரு சொல்லும் இன்றி அவர் மார்பில் உதைத்தார்.
திருமால் எழுந்து வணங்கி, முனிவரின் பாதத்தைக் கையில் ஏந்தினார்: "உம் பாதம் மென்மையானது; என் மார்பு கடினமானது. உமக்கு வலித்திருந்தால் பொறுத்தருள்க. உம் பாதச் சுவட்டை என் மார்பில் என்றும் அணிவேன்." எதனாலும் கலங்காத பொறுமை உடையவரைவிடப் பெரியவர் இல்லை என்று பிருகு முனிவர்களிடம் சொன்னார்.
From the Bhagavata Purana. The sages wished to know which of the three great gods was greatest, and sent Bhrigu to test them. Bhrigu found Vishnu resting and, without a word, kicked him on the chest.
Vishnu rose, bowed, and took the sage's foot in his hands. "Your foot is tender and my chest is hard. Forgive me if it hurt you. The mark of your foot I will wear on my chest forever." Bhrigu returned and told the sages that none was greater than the one whose patience nothing could disturb.
பேதைக்குப் பதில் சொல்லாமை ஒரு வாதம்.
Not answering a fool is itself an argument.