Kural 1283 · பேணாது பெட்பவே செய்யினும் கொண்கனைக்

பிரமர கீதம்: தேனீயிடம் கோபியரின் சொற்கள்

இது பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் காண்டத்தில் வரும் 'பிரமர கீதம்' என்ற பகுதியின் கதை.

கிருஷ்ணன் பிருந்தாவனத்தை விட்டு மதுராவுக்குச் சென்ற பின், அவன் தன் நண்பர் உத்தவரைக் கோபியரிடம் அனுப்பி ஆறுதல் சொல்லச் செய்தான். உத்தவர் பிருந்தாவனத்துக்கு வந்தபோது கோபியர் பிரிவால் மிகவும் வாடியிருந்தனர். அவர்களில் ராதை ஒரு வண்டு தம் அருகே பறந்து வருவதைக் கண்டு, அதை நோக்கிப் பேசத் தொடங்கினாள் என்று பாகவதம் கூறுகிறது.

அவள் அந்த வண்டை, கிருஷ்ணனின் தூதனாகக் கருதி, சற்றே கோபத்தோடும் நகைச்சுவையோடும் பேசினாள். 'வண்டே, மலருக்கு மலர் தாவித் தேனைப் பருகிப் போகும் உன் எஜமானரைப் போல்தான் நீயும் இருக்கிறாய். எங்களை விட்டுவிட்டு அவர் மதுராவில் வேறு எவரையோ நாடிச் சென்றார். அவரைப் பற்றி எங்களிடம் பேசாதே' என்று அவள் சொன்னாள்.

ஆனால் அந்தக் கோபச் சொற்களுக்கு நடுவிலேயே அவளது ஏக்கம் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டது. 'அவர் எங்களை மதிக்கவில்லை என்றாலும், எங்கள் கண்கள் அவரைக் காணத் துடிக்கின்றன. அவர் பேச்சை ஒருமுறை கேட்டவர் அதை மறக்கமுடியாது' என்று அவள் மனம் உருகிப் பேசினாள்.

உத்தவர் அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு அவர்களது அன்பின் ஆழத்தை உணர்ந்தார் என்றும், அவர்களது பக்தியைப் புகழ்ந்தார் என்றும் பாகவதம் சொல்கிறது. கோபியரின் இந்தப் பாடல் பக்தி இலக்கியத்தில் மிகவும் போற்றப்படுகிறது.

வள்ளுவரின் தலைவி 'பேணாது பெட்பவே செய்யினும் காணாது அமையல கண்' என்று சொல்வது போலவே, கோபியரின் கண்களும் தங்களைப் பேணாதவனையே நாடின.

இறைவனின் பிரிவைக் கூடப் பக்தர்கள் உரிமையோடு புலம்பிப் பாடும் மரபை இந்த நிகழ்ச்சி இனிமையாகக் காட்டுகிறது.

பாகவதம் இந்த உரையாடலை வண்டிடம் நிகழ்ந்த ஒரு நாடகம் போலக் காட்டி, அன்பின் சிக்கலான உணர்வுகளை நயமாகப் பதிவு செய்கிறது. புலம்பலும் புகழ்ச்சியும், கோபமும் ஏக்கமும் அந்தப் பாடல்களில் ஒன்றாகக் கலந்துள்ளன. வண்டு கிருஷ்ணனின் நிறத்தையும் குணத்தையும் ஒத்தது என்று கோபியர் எள்ளுகின்றனர்.

உத்தவர் அந்த ஏக்கத்தைக் கண்டு கிருஷ்ணனிடம் திரும்பி, கோபியரின் அன்பு உயர்ந்தது என்று சொல்கிறார். அந்தப் பகுதி வைணவ மரபில் ஆழ்ந்த மதிப்புப் பெற்றது; ஆழ்வார்கள் பாடிய ஏக்கப் பாசுரங்களின் உணர்வோடு அது இணைகிறது.

The Bee Song: The Gopis Speak to a Bee

This is the story of the part called 'Bhramara Gita', the Bee Song, in the tenth canto of the Bhagavata Purana.

After Krishna left Vrindavan for Mathura, he sent his friend Uddhava to the gopis to console them. When Uddhava came to Vrindavan, the gopis were deeply wasted by separation. The Bhagavata says that Radha, seeing a bee flying near her, began to speak to it.

Taking the bee for Krishna's messenger, she spoke with a little anger and humour. 'O bee, you are just like your master, who goes from flower to flower, drinks the honey and leaves. He left us and went to Mathura seeking someone else. Do not speak to us of him,' she said.

But in the midst of those angry words her longing kept showing. 'Though he does not esteem us, our eyes strain to see him. One who has once heard his speech cannot forget it,' she said, her heart melting.

The Bhagavata says that Uddhava, hearing that speech, understood the depth of their love and praised their devotion. This song of the gopis is much honoured in devotional literature.

As Valluvar's heroine says, 'though he does not cherish me and does as he pleases, my eyes do not rest without seeing him', so the gopis' eyes sought the very one who did not cherish them.

This episode sweetly shows the tradition in which devotees lament and sing with familiarity even of the Lord's separation.