அதிகாரம் 94

சூது

Gambling · Soodhu

சூது அதிகாரம், பகடையும் சூதாட்டக் கழகமும் ஒருவனுடைய செல்வம், புகழ், கல்வி, உணவு, உடை, நல்ல பண்பு அனைத்தையும் படிப்படியாகப் பறித்துவிடும் என்பதை எச்சரிக்கிறது. வெற்றி கூட தூண்டிலில் சிக்கிய இரை போன்ற வலையே என்றும், இழக்க இழக்க ஆசை பெருகும் என்றும் வள்ளுவர் உணர்த்துகிறார்.

This chapter warns that dice and the gambling hall strip a man by degrees of wealth, fame, learning, food, clothing and good character. Even a win is only the bait on the angler's hook, and the more one loses the stronger the craving grows, says Valluvar.

அறிமுகம்

சூது அதிகாரம் பொருட்பாலில் நட்பியலைச் சேர்ந்தது. பொருள் தேடும் வாழ்க்கையில் மனிதனை வீழ்த்தும் பல வழிகளில் சூதே மிகவும் நயமாக வரும் வழி என்பதால் வள்ளுவர் இதற்கென்று தனி அதிகாரம் வைத்தார். மற்ற தீமைகள் வெளிப்படையாகத் தீமை என்று தெரியும். ஆனால் சூது முதலில் இன்பமாகவும் விளையாட்டாகவும் வெற்றியாகவும் தோன்றும். அந்தத் தோற்றமே அதன் வலை. இந்த அதிகாரத்தின் முதல் குறளே அந்த வலையை மீன் பிடிக்கும் தூண்டிலுக்கு ஒப்பிடுகிறது. தூண்டிலில் உள்ள புழுவை மீன் உண்ணும்போது அது வெற்றி போலத் தெரிகிறது; ஆனால் அதன் வயிற்றுக்குள் இருப்பது கொக்கி. சூதில் கிடைக்கும் சிறு வெற்றி அவ்வாறே இழப்புக்கான அழைப்பாகும்.

இந்த அதிகாரம் பத்துப் படிகளில் சூதின் விளைவுகளைக் காட்டுகிறது. முதலில் வெற்றியின் மாயை, பின்னர் ஒன்றைப் பெற்று நூறு இழக்கும் கணக்கு, அடுத்துப் பொருள் அந்நியர் கைக்குப் போவது, புகழ் அழிவது, சூதாடிகளின் வறுமை, முன்னோர் தேடிய செல்வமும் பண்பும் கெடுவது, அருளும் உண்மையும் மறைவது, இறுதியாகக் கல்வி உடை உணவு அனைத்தும் விலகுவது ஆகியவை வரிசையாக வருகின்றன. கடைசிக் குறள் ஒரு நுட்பமான உளவியல் உண்மையை அடக்கியுள்ளது: இழக்க இழக்கச் சூதின் மேல் ஆசை பெருகுவதுபோல், துன்பப்பட்டாலும் உயிர் வாழ்வின் மேல் ஆசை கொள்கிறது. இதன் மூலம் சூது ஒரு பழக்கம் என்பதைவிட ஒரு பிடிவாதமான பற்றாகவே காட்டப்படுகிறது.

இந்து மரபில் சூதின் தீங்குக்கு மிகப் பெரிய சான்றுகள் மகாபாரதத்திலேயே உள்ளன. தர்மபுத்திரனான யுதிஷ்டிரன் சகுனியுடன் ஆடிய சூதில் நாட்டையும் தம்பியரையும் மனைவியையும் இழந்தான். வனபர்வத்தில் வரும் நளோபாக்கியானத்தில் நளன் கலியின் ஆட்கொள்ளலால் புட்கரனுடன் சூதாடித் தன் அரசை இழந்தான். எனவே அறத்தில் நிலைத்த பெரியோரையும் சூது வீழ்த்தும் என்பதை நம் இதிகாசங்களே கூறுகின்றன. இந்து மரபின் நான்கு புருஷார்த்தங்களில் அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றைச் சூது ஒரே நேரத்தில் சிதைக்கிறது. பொருளை இழக்கச் செய்கிறது; அறமான சொல்லையும் நேர்மையையும் கெடுக்கிறது; குடும்ப இன்பத்தை நீக்குகிறது.

சில பழைய உரையாசிரியர்கள் இந்த அதிகாரத்தை அரசர்களுக்கான எச்சரிக்கையாகவும், சிலர் அனைத்துக் குடிமக்களுக்கான எச்சரிக்கையாகவும் காண்கின்றனர். தீபாவளி போன்ற சில விழாக்களில் வழக்கமாக உள்ள விளையாட்டுச் சூதையும் அளவோடு விலக்குவதே நல்லது என்பதே பொதுவான கருத்து. இந்த அதிகாரத்தைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தம் வாழ்வில் வெல்லுதல் என்ற எண்ணம் எந்த இடத்தில் தம்மை இழுக்கிறது என்பதை எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

இன்றைய காலத்தில் சூது பகடையிலும் சீட்டிலும் மட்டும் நிற்கவில்லை. சீட்டுக் கட்டுகள், அதிர்ஷ்டச் சீட்டுகள், இணையத்தில் பணம் வைத்து ஆடும் விளையாட்டுகள் ஆகிய பல வடிவங்களில் அதே தூண்டில் புதிய இரையுடன் வருகிறது. வள்ளுவர் காலத்துப் பகடையும் இன்றைய கைபேசித் திரையும் வேறு வேறு தோற்றங்கள் கொண்டாலும், உள்ளே இருக்கும் கொக்கி ஒன்றே. அதனால் இக்குறள்கள் இன்றும் புதியவை போலவே நம்மிடம் பேசுகின்றன. உழைப்பால் வரும் பொருளே நிலைக்கும், எளிதில் வருவதாகத் தோன்றும் பொருள் பெரும்பாலும் வேகமாகப் போகும் என்ற நடைமுறை அறிவே இந்த அதிகாரத்தின் அடிப்படையாகும். ஆகவே இந்தப் பத்துக் குறள்களையும் ஒரு குடும்பம் அமர்ந்து பேசிக்கொள்ளும் நல்லுரையாகக் கருதி, தெளிவான மனத்துடன் பயில்வது நலம். அவ்வாறு பயில்வோர் தம் வாழ்வின் சிறு சிறு பேராசைகளையும் உணர்ந்து விலக்கிக்கொள்வார்கள். குடும்பத்தின் அமைதியும் பிள்ளைகளின் எதிர்காலமும் அதனால் காக்கப்படும்; இதுவே வள்ளுவர் நமக்குக் கொடுக்கும் பயன் ஆகும். இதை உணர்ந்து நடப்பவன் வாழ்வில் அமைதியையும் நிலையான செல்வத்தையும் பெறுவான்; அதுவே நல்லோர் வழி.

Introduction

The chapter on Gambling belongs to the Porutpaal, in the section on Friendship. Among the many ways in which a man seeking wealth may be ruined, gambling is the most seductive, and that is why Valluvar gave it a chapter of its own. Other vices announce themselves as vices. Gambling first arrives as pleasure, play and victory, and that appearance is precisely its snare. The very first couplet compares it to the angler's hook. The fish that swallows the bait feels it has won a meal, but inside it is the barb. A small win at the dice is likewise only an invitation to a larger loss.

The chapter then walks down ten steps of ruin. First comes the illusion of victory, then the arithmetic of gaining one and losing a hundred, then wealth passing into strangers' hands, then loss of reputation, then the poverty of the gambler, then the destruction of ancestral wealth and character, then the death of compassion and truthfulness, and finally the departure of learning, clothing and food together. The last couplet holds a subtle psychological truth: as the gambler loves the game more with every loss, so the soul clings to life more tightly the more it suffers. Gambling is thus shown less as a habit than as a stubborn attachment.

In Hindu tradition the greatest warnings against dice are found in the Mahabharata itself. Yudhishthira, the very embodiment of dharma, lost his kingdom, his brothers and his wife in the game with Shakuni. In the Nalopakhyana of the Vana Parva, King Nala, seized by the spirit of Kali, gambled with his brother Pushkara and lost his realm. If even men firm in righteousness fall to dice, the epics say, no one is safe. Among the four purusharthas, gambling destroys dharma, artha and kama all at once: it wastes wealth, corrupts truthful speech and honest dealing, and withers the joy of family life.

Classical commentators differ a little. Some read the chapter chiefly as a caution to kings, who held the gaming-hall in their courts, while others read it for every householder. Customary festival play, as at Deepavali in some homes, is generally understood as light social fun, and the common counsel is to keep even that within modest bounds. Every reader may profitably ask where the thought of winning begins to pull at his own life.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

நளனும் புட்கரனும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் நளோபாக்கியானம் என்ற பகுதி உள்ளது. காட்டில் துயரத்தில் இருந்த யுதிஷ்டிரனுக்கு பிருஹதஸ்வ முனிவர் சொன்ன கதை அது. நிடத நாட்டு அரசன் நளன் அழகும் நற்பண்பும் உடையவன். குதிரைக் கலையிலும் சமையற் கலையிலும் மிகத் திறமை பெற்றவன். விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தி அவனை மணந்தாள். தேவர்களுக்கு முன்னால் அவள் நளனையே தேர்ந்தெடுத்தது கலிபுருஷனுக்குப் பொறுக்கவில்லை. துவாபரனுடன் வந்த அவன், நளனிடம் ஒரு சிறு குறை தேடிக் காத்திருந்தான். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அவன் காத்திருந்தான்.

ஒருநாள் நளன் ஒரு சிறு தூய்மைக் குறையுடன் இரவு வழிபாடு செய்தான். அந்தச் சிறு இடைவெளியில் கலி அவன் உடலுக்குள் புகுந்தான். அதே நேரம் நளனின் தம்பி புட்கரனிடம் சென்று, "நளனுடன் சூதாடு. நான் உனக்குத் துணை நிற்பேன்" என்றான். புட்கரன் நளனை அழைத்தான். நளன் மனத்தில் இது தவறு என்று தெரிந்தாலும் கலியின் ஆட்கொள்ளலால் மறுக்க இயலவில்லை. தமயந்தி அமைச்சர்களுடன் வந்து அவனை வேண்டினாள்: "அரசே, இந்த ஆட்டத்தை நிறுத்துங்கள்." ஆனால் நளன் அவளை நோக்கவே இல்லை. அவளுடைய கண்ணீரும் அமைச்சர்களின் எச்சரிக்கையும் அவன் செவியில் ஏறவில்லை; கலியின் பிடியில் இருந்தவன் ஆட்டத்தின் ஒலியை மட்டுமே கேட்டான். நகரத்து மக்கள் வெளியே கூடி நின்று கவலையுடன் அரண்மனை வாயிலைப் பார்த்தபடி இருந்தனர்.

மாதக்கணக்கில் ஆட்டம் தொடர்ந்தது. தங்கம், தேர்கள், யானைகள், இறுதியில் நாடு முழுவதும் போனது. ஒவ்வொரு முறையும் தோற்கும்போது, "அடுத்த ஆட்டத்தில் மீட்டு விடுவேன்" என்று நளன் கூறினான். இழக்க இழக்க ஆசை பெருகியது. கடைசியில் அவன் உடுத்திய ஆடைகளோடு மட்டும் காட்டுக்குச் செல்ல நேர்ந்தது. தங்கள் மகனையும் மகளையும் தமயந்தி விதர்ப்பத்துக்கு அனுப்பி வைத்தாள். நளனும் தமயந்தியும் காட்டில் அலைந்தனர்.

பசியால் வாடிய நளன் சில பறவைகளைப் பிடிக்க தன் ஒரே ஆடையை வீசினான். அவை அந்த ஆடையையும் எடுத்துக்கொண்டு பறந்தன. பின்னர் தமயந்தியின் ஆடையில் பாதியைப் பகிர்ந்து உடுத்தினான். இறுதியில் தமயந்தியைக் காட்டில் உறங்கும்போது விட்டுப் பிரிந்து சென்றான். அரச வாழ்வின் உச்சியிலிருந்து ஒரு சிறு ஆட்டத்தால் அவன் கார்க்கோடகன் என்ற நாகத்தின் தீண்டலால் உருமாறி, பாகுகன் என்ற பெயருடன் அயோத்தி மன்னன் ரிதுபர்ணனிடம் தேரோட்டியாக வேலை செய்தான்.

பல ஆண்டுகள் துன்பத்திற்குப் பிறகு தமயந்தியின் அறிவால் அவன் மீண்டும் அவளை அடைந்தான். ரிதுபர்ணனிடமிருந்து அட்சஹிருதயம் என்ற சூதின் ரகசியத்தை அவன் கற்றான். அதன் பின் கலி அவனை விட்டு விலகினான். நளன் புட்கரனை மீண்டும் சூதுக்கு அழைத்தான், இம்முறை தெளிந்த மனத்துடன். அவன் வென்று நாட்டை மீட்டான். ஆனால் புட்கரனை அவன் தண்டிக்கவில்லை; கருணையுடன் அனுப்பினான்.

இந்தக் கதை வள்ளுவர் சொன்னதைச் சொல்கிறது. சூது ஒருவனுடைய பொருளை மட்டுமல்ல, ஆடை, உணவு, குடும்பம், மனநிம்மதி அனைத்தையும் இழக்கச் செய்யும். பெரும் நற்பண்புடைய அரசனையே அது வீழ்த்தியது. நளன் மீண்டதற்குக் காரணம் அவன் அறிவும் தமயந்தியின் பொறுமையும் அன்பும் ஆகும். இழந்த பின் மீள்வது அரிது; சூதில் இறங்காமல் இருப்பதே அறிவுடைமை என்பதை இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது. நளன் தன் துன்பக் காலத்தில் ஒருபோதும் தன் அறத்தையும் தமயந்தியின் மேல் கொண்ட மதிப்பையும் முழுவதும் இழக்கவில்லை; அதனாலேயே இறுதியில் அவனால் மீள முடிந்தது. எனினும் அதற்கு அவன் கொடுத்த விலை பல ஆண்டுகளின் துயரம், பிரிவு, அவமானம் ஆகியவை. அந்த விலையை முன்கூட்டியே அறிந்தவன் தொடக்கத்திலேயே ஆட்டத்தை மறுப்பான். இந்தக் கதையை இன்றும் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் அரசனின் கிரீடம் போனதைவிட, அவன் மனைவியும் மக்களும் அனுபவித்த பிரிவையே பெரிய இழப்பாக உணர்வார்கள். அதுவே சூதின் மறைமுகமான கொடுமையாகும். மேலும், நளன் மீண்டு வந்த பிறகும் புட்கரனை மன்னித்த பெருந்தன்மை, அவன் துன்பத்தின் வழியே கற்ற பண்பாட்டைக் காட்டுகிறது. சூது வீழ்த்தினாலும் அறிவும் அன்பும் மனிதனை மீண்டும் தூக்கி நிறுத்தும் என்ற நம்பிக்கையையும் இக்கதை தருகிறது; ஆனால் அந்த நம்பிக்கையை நம்பி எவரும் ஆட்டத்தில் இறங்கலாகாது. பெரியோர் சொல்லும் எச்சரிக்கையைக் கேட்பதே அறிவு.

Chapter story

Nala and Pushkara

In the Vana Parva of the Mahabharata there is a section called the Nalopakhyana. It is the tale that the sage Brihadashva told Yudhishthira when the Pandava sat in the forest, sunk in sorrow. Nala, king of the Nishadhas, was handsome and virtuous, and a master of horses and of cookery. Damayanti, princess of Vidarbha, chose him as her husband in the presence of the gods. This angered Kali, the spirit of the dark age, who came with Dvapara and waited for even the smallest flaw in Nala. He waited twelve years.

One evening Nala performed his twilight worship with a slight lapse of purity. In that small gap Kali entered his body. At the same time Kali went to Nala's brother Pushkara and said, "Challenge Nala to dice. I will stand by you." Pushkara called him. Nala knew in his heart that it was wrong, yet, seized by Kali, he could not refuse. Damayanti came with the ministers and begged him, "My lord, stop this game." But Nala did not even look at her.

The game went on for months. Gold, chariots, elephants and at last the whole kingdom were lost. Each time he lost, Nala said, "I will win it back in the next throw." The more he lost, the more the craving grew. At the end he had to go to the forest in only the clothes he wore. Damayanti sent their son and daughter to her father in Vidarbha. Then Nala and Damayanti wandered in the wilderness.

Starving, Nala threw his only garment over some birds he hoped to catch, and the birds flew away carrying even that cloth. Afterwards he shared half of Damayanti's garment. At last he left her sleeping in the forest and went away. From the height of royal life, because of one game, he was changed by the serpent Karkotaka's bite into the dwarfish Bahuka and served King Rituparna of Ayodhya as a charioteer.

After many years of grief, through Damayanti's wisdom, he found her again. From Rituparna he learned the secret of dice, called Akshahridaya. Then Kali left his body. Nala called Pushkara to the game once more, this time with a clear mind. He won and recovered his kingdom. Yet he did not punish Pushkara but sent him away with kindness.

The story says what Valluvar says. Gambling takes not only a man's wealth but his clothes, food, family and peace of mind. It brought down a king of great virtue. Nala recovered because of his own wisdom and Damayanti's patience and love. To recover after losing is rare, and the story teaches that the wise never step into the game at all.

முக்கியப் பாடங்கள்

சூதில் கிடைக்கும் வெற்றி கூட மீன்பிடிக்கும் தூண்டிலில் உள்ள இரையைப் போன்றதே.
ஒன்றைப் பெற்று நூறை இழக்கும் தொழிலில் நல்வாழ்வுக்கு வழி இல்லை.
சூது பொருளையும் புகழையும் கல்வியையும் உடை உணவையும் ஒருசேர அழிக்கும்.
இழக்க இழக்க ஆசை பெருகும் என்பதே சூதின் ஆபத்தான இயல்பு; தொடங்காமல் இருப்பதே பாதுகாப்பு.
அறத்தில் நிலைத்த பெரியோரும் சூதில் வீழ்ந்தார்; எனவே யாரும் அதை அற்பமாக எண்ணலாகாது.

Key lessons

Even a win at dice is only the bait on the angler's hook.
In a trade where one gains a single coin and loses a hundred there is no road to a good life.
Gambling destroys wealth, fame, learning, clothing and food together.
The craving grows with each loss, so the only safety is never to begin.
Even men firm in dharma fell to dice, so no one should treat it lightly.