Sadagopar Andhadhi 46 · அரிவளை பொன்மகிழ் ஆயிழைக்கு ஈயும்கொல் அந்திவந்து

பாடல் 46 · சடகோபர் அந்தாதி · கம்பர்

அரிவளை பொன்மகிழ் ஆயிழைக்கு ஈயும்கொல் அந்திவந்துமுரிவளை முத்தும் சினையும் மயங்க முறைசெறுத்துவரிவளையும் அன்னமும் தம்மிலே வழக்காட வலம்புரிவளை யூடறுக்கும் குருகூர் எம் புரவலனே.

Arivalai ponmakizh aayizhaikku eeyumkol anthivanthu / Murivalai muththum sinaiyum mayangka muraiseruththu / Varivalaiyum annamum thammilae vazhakkaata valam / Purivalai yootarukkum kurukoor em puravalanae.

பொருள்

அழகிய வளையல்கள் அணிந்த இந்தப் பெண்ணுக்கு, குருகூர் எம் தலைவன் தன் பொன் போன்ற மகிழ மாலையைத் தருவானோ? மாலை நேரம் வந்தது. நத்தையின் உடைந்த சங்கும், முத்தும், மீன் முட்டைகளும் கடற்கரையில் கலந்து கிடக்கின்றன. வரிகள் கொண்ட சங்குகளும் அன்னங்களும் தம்முள் வழக்காடுகின்றன. அந்தச் சண்டையை வலம்புரிச் சங்கு இடையே புகுந்து தீர்த்து வைக்கும் வளமான நாடு அவனுடையது.

Meaning

Will our Lord of Kurugur give his golden magizh garland to this girl with her lovely bangles? Evening has come. On the shore, broken shells, pearls and fish-roe lie mixed together. The striped conches and the swans are quarrelling among themselves, and a right-whorled valampuri conch slips between them and settles the dispute. Such is the rich land of our protector.

சொற்பொருள் Word by word

அரிவளை: lovely bangles
மகிழ்: magizh (vakula) flower garland
ஆயிழை: girl with fine jewels
அந்தி: evening
முரிவளை: broken shells
சினை: fish-roe, eggs
வழக்காட: to quarrel
வலம்புரி: right-whorled conch
புரவலன்: protector

விளக்கம்

அகப்பாடல்களில் தலைவனின் மாலையை விரும்புவது காதலின் அடையாளம். ஆண்டாள் "திருமாலின் மாலையைச் சூட வேண்டும்" என்று ஏங்கியது போல, இந்தப் பெண் மாறனின் மகிழ மாலையை விரும்புகிறாள்.

மாலை நேரம் பிரிவில் இருப்பவர்களுக்கு மிகவும் கடினமான நேரம். அந்த நேரத்தில் கடற்கரையில் சங்குகளும் அன்னங்களும் சண்டையிடுவதும், வலம்புரிச் சங்கு அதைத் தீர்ப்பதும் ஒரு அழகிய படிமம். ஆழ்வார் நாட்டின் வளத்தையும், அங்கே எல்லாச் சண்டைகளும் தீரும் அமைதியையும் அது சொல்கிறது.

Explanation

In love poems, longing for the beloved's garland is a sign of love. As Andal longed to wear the Lord's garland, this girl longs for Maran's magizh garland.

Evening is the hardest hour for those apart. At that hour, conches and swans quarrelling on the shore and a valampuri conch settling the quarrel make a lovely image. It speaks of the richness of the Alvar's land, and of the peace there in which every quarrel is settled.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10ஆம் ஸ்கந்தம், 52ஆம் அத்தியாயம்

ருக்மிணி அனுப்பிய மடல்

ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து. விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி ருக்மிணி, கண்ணனின் குணங்களைக் கேட்டுக் கேட்டு அவனையே மணக்க விரும்பினாள். ஆனால் அவளுடைய அண்ணன் ருக்மி அவளைச் சிசுபாலனுக்கு மணமுடிக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

ருக்மிணி ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய அந்தணரிடம் கண்ணனுக்கு ஒரு மடல் அனுப்பினாள்: "உலகிலேயே அழகானவனே, உன் குணங்களைக் கேட்டு என் மனம் நாணத்தை விட்டு உன்னிடமே சென்றுவிட்டது. சிங்கத்துக்குரியதை நரி தொடுவதா? திருமணத்துக்கு முன்நாள் நான் குலதெய்வமான அம்பிகையை வணங்கக் கோயிலுக்கு வருவேன். அங்கே வந்து என்னை அழைத்துச் செல். நீ வராவிட்டால், பல பிறவிகள் எடுத்தேனும் உன்னையே அடைவேன்."

மடலைப் படித்த கண்ணன் உடனே தேரேறி விதர்ப்பம் சென்றான். கோயிலிலிருந்து வெளியே வந்த ருக்மிணியைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான். தலைவனின் மாலையை விரும்பி ஏங்கும் இந்தப் பாடலின் தலைவியைப் போல, ருக்மிணியும் அன்பின் உறுதியோடு காத்திருந்தாள்.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 52

Rukmini's Letter

From the Srimad Bhagavatam. Rukmini, princess of Vidarbha, had heard so much of Krishna's qualities that she wished to marry him alone. But her brother Rukmi arranged to give her to Shishupala.

Rukmini sent a letter to Krishna through a trusted brahmin: 'Most beautiful one in the world, hearing of your qualities my heart has left all shyness and gone to you. Shall a jackal touch what belongs to the lion? On the day before the wedding I will go to the temple to worship our family goddess Ambika. Come there and take me away. If you do not come, I will take birth after birth until I reach you.'

Reading the letter, Krishna at once mounted his chariot and went to Vidarbha. As Rukmini came out of the temple, he lifted her into his chariot and carried her away. Like the heroine of this verse, longing for her beloved's garland, Rukmini waited with the firmness of love.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் உண்மையாக விரும்பிய ஒன்றுக்காக, தயக்கத்தை விட்டு முதல் அடி எடுத்து வைத்த நேரம் எது?

To reflect on

When did you leave hesitation behind and take the first step towards something you truly wanted?