"அண்ணலும் நோக்கினான், அவளும் நோக்கினாள்"
கம்பராமாயணத்திலிருந்து. விசுவாமித்திரரோடு இராமனும் இலக்குவனும் மிதிலை நகருக்குள் நுழைந்தனர். நகரின் வீதிகளில் அவர்கள் நடந்து சென்றபோது, ஒரு மாளிகையின் மேல்மாடத்தில் சீதை தோழியரோடு நின்றிருந்தாள்.
கம்பர் அந்தக் கணத்தைப் பாடுகிறார்: "எண்ணரும் நலத்தினாள் இனையள் நின்றுழிக் கண்ணொடு கண்ணிணை கவ்வி ஒன்றையொன்று உண்ணவும் நிலைபெறாது உணர்வும் ஒன்றிட அண்ணலும் நோக்கினான், அவளும் நோக்கினாள்." அளவற்ற அழகுடையவள் அங்கே நிற்க, கண்கள் கண்களைப் பற்றி, ஒன்றை ஒன்று பருக, உணர்வுகள் ஒன்றாகக் கலந்தன; அவனும் பார்த்தான், அவளும் பார்த்தாள்.
ஒரு பார்வையிலேயே இருவரின் உள்ளங்களும் இணைந்தன. கண்கள் வழியாக உள்ளம் பரந்தது. அதே கம்பர் இந்தப் பாடலில், குருகூர்ப் பெண்ணின் கண்களைப் பார்த்து, "இவை கண்களா, இவள் உள்ளமா?" என்று கேட்கிறார். கண்கள் உள்ளத்தின் சாளரங்கள் என்பதைக் கம்பரைப் போல வேறு யாரும் அழகாகச் சொன்னதில்லை.