Kural 278 · மனத்தது மாசாக மாண்டார் நீராடி

மகாமகக் குளத்தில் சேஷன்

கும்பகோணத்தில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மகாமகத் திருவிழா நடைபெறும். அன்று லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் மகாமகக் குளத்தில் புனித நீராடுகின்றனர். கங்கை, யமுனை, சரசுவதி, காவிரி எனப் பல புனித நதிகளும் அன்று அக்குளத்தில் கலக்கின்றன என்பது நம்பிக்கை. அந்த நாளில் நீராடினால் பாவங்கள் நீங்கும் என்று மக்கள் கருதுகின்றனர். இது நம் மரபில் ஆழமாக வேரூன்றிய ஒரு பெரிய திருவிழா.

அந்த ஆண்டு திருவிழாவுக்கு சேஷன் என்னும் வணிகர் தன் குடும்பத்துடன் வந்தார். அவர் தம் சகோதரனுடன் பங்குச் சொத்துத் தகராறில் இருந்தார். சகோதரனுக்குச் சேர வேண்டிய பங்கில் ஒரு பகுதியை அவர் மறைத்து வைத்திருந்தார். வெளியில் பக்தி மிக்கவராகக் காட்டிக்கொண்டவர் அவர்; நெற்றியில் பெரிய நாமம், கழுத்தில் துளசி மாலை, கையில் புண்ணிய நீர்க் குடம். அவர் மகாமகக் குளத்தில் மூன்று முறை மூழ்கி எழுந்து, 'என் பாவம் எல்லாம் போய்விட்டது' என்று உரக்கச் சொன்னார்.

குளக்கரையில் அவருடைய தூரத்து உறவினரான முதிய பாட்டி அமர்ந்திருந்தார். அவர் சேஷனின் தகராறு பற்றி அறிந்தவர். அவர் மெல்லக் கேட்டார்: 'மகனே, ஆற்று நீர் உடலின் அழுக்கை நீக்கும்; மனத்தின் அழுக்கை நீக்க நீ உன் சகோதரனுக்குரியதைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டாமா? நீராடிய பிறகும் உன் கை அவனுடைய பங்கை இறுகப் பிடித்திருக்கிறதே.'

சேஷன் முதலில் சினந்தார். 'நீங்கள் யார் என்னை நியாயம் கேட்க?' என்றார். ஆனால் பாட்டி எதுவும் சொல்லாமல் புன்னகைத்தார். அன்று இரவு சேஷன் உறங்க முடியாமல் புரண்டார். குளத்தின் குளிர்ந்த நீர் உடலைத் தூய்மையாக்கியிருந்தது; ஆனால் மனம் இன்னும் கனத்தது.

மறுநாள் காலையில் அவர் தம் சகோதரனுக்குச் செய்தி அனுப்பினார். அவன் வந்ததும் மறைத்து வைத்திருந்த பங்கைத் திருப்பிக் கொடுத்து மன்னிப்பு கேட்டார். இருவரும் கண்ணீருடன் தழுவினர். அதன் பிறகுதான் சேஷன் உண்மையான புனிதம் அடைந்ததாக உணர்ந்தார்.

மனத்தில் மாசு இருந்தால் எந்தப் புனித நீரும் அதைக் கழுவாது; மாசை நாமே நீக்க முயற்சி செய்தால் புனித நீராடல் அதற்கு உதவும் என்பதே இக்கதையின் செய்தி.

இந்தக் கதை வடிவத்தில் ஊர் வழக்கிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கற்பனைப் பாத்திரங்களைக் கொண்டது என்பதை நினைவில் கொள்ளலாம்.

Seshan at the Mahamaham Tank

At Kumbakonam, once every twelve years, the Mahamaham festival is held. On that day lakhs of devotees bathe in the Mahamaham tank. It is believed that on that day many holy rivers, the Ganga, Yamuna, Saraswati and Kaveri, mingle in that tank, and people consider that bathing then removes sins. It is a great festival deeply rooted in our tradition.

That year a merchant named Seshan came to the festival with his family. He was in a dispute over inherited property with his brother. He had hidden a part of what was due to his brother. Outwardly he showed himself devout: a broad mark on his brow, a tulasi garland at his neck, a pot of holy water in hand. He dipped three times in the Mahamaham tank and cried aloud, 'All my sins are gone.'

On the bank sat an aged grandmother, a distant relative, who knew of Seshan's dispute. She asked gently, 'My son, river water removes the dirt of the body; to remove the dirt of the mind should you not give back to your brother what is his? Even after your bath, your hand still tightly holds his share.'

Seshan at first was angry. 'Who are you to ask me for justice?' he said. But the old woman said nothing and smiled. That night Seshan could not sleep and tossed about. The cool water of the tank had cleansed his body, but his mind was still heavy.

Next morning he sent word to his brother. When he came, Seshan returned the share he had hidden and asked pardon. The two embraced in tears. Only after that did Seshan feel that he had truly attained holiness.

The message of the story is that when the mind has dirt no holy water will wash it, but if we ourselves try to remove it, holy bathing helps.