Kural 502 · குடிப்பிறந்து குற்றத்தின் நீங்கி வடுப்பரியும்

பாதுகையைத் தாங்கிய பரதன்

வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (அயோத்தியா காண்டம்): தசரதன் இறந்த பிறகு இராமன் காட்டில் இருந்தான். அரச பதவி பரதனுக்கு வந்து சேர்ந்தது. அவன் தாய் கைகேயியே இராமனை வனம் அனுப்பிப் பரதனுக்கு முடி கேட்டவள். ஆனால் பரதன் தன் தாயின் செயலை எண்ணி மிகவும் வருந்தினான். அவன் கடும் கோபத்துடன் அவளிடம், "நீ என் தாயல்ல; என் குலத்தின் பழிக்கு நீயே காரணம்" என்று கூறினான்.

பரதன் அரசாட்சியை ஏற்க மறுத்தான். அவன் வசிட்டர் முதலிய முனிவர்களும் மக்களும் சூழ்ந்து சித்திரகூடம் சென்று இராமனை அழைத்தான். இராமன் தந்தை சொல்லைக் காக்க மறுத்தபோது, பரதன் இராமனின் பாதுகைகளை (மிதியடிகளை) கேட்டுப் பெற்றான். அவற்றைத் தன் தலையில் சுமந்து அயோத்திக்கு வந்தான்.

பரதன் அரியணையில் அமரவில்லை. இராமனின் பாதுகைகளையே அரியணையில் வைத்தான். தான் ஒரு பணியாளனாகவே ஆட்சி செய்தான். நந்திக்கிராமம் என்ற இடத்தில் துறவிபோல் வாழ்ந்தான். சடை வளர்த்து மரவுரி அணிந்து பதினான்கு ஆண்டுகள் இராமன் திரும்பி வருவதற்காகக் காத்திருந்தான்.

அரசபதவி கண் முன்னே இருந்தும் அதைப் பறிக்க எண்ணாமல், தன் குடிக்கு வரும் பழிக்கு அஞ்சியவன் பரதன். அவனிடம் நல்ல குடிப்பிறப்பும், குற்றமின்மையும், பழிக்கு அஞ்சும் நாணமும் ஒருங்கே இருந்தன. அதனால்தான் இராமன் தன் அரசை அவனிடம் அச்சமின்றி விட்டுச் செல்ல முடிந்தது.

பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்து இராமன் திரும்பியபோது பரதன் ஆட்சியை அப்படியே ஒப்படைத்தான். கணக்கும் குறையும் இல்லாத அந்த நேர்மை இன்றும் போற்றப்படுகிறது. நம்பிக்கைக்குரியவனின் பண்புகள் எவை என்பதற்கு பரதனின் வாழ்க்கை ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

தாயே தவறு செய்தபோதும் அதில் பங்கு கொள்ளாமல் விலகி நின்றது பரதனின் நாணத்தைக் காட்டுகிறது. தன் தந்தையின் பெயருக்கும் தமையன் இராமனின் மதிப்புக்கும் குறை வராமல் காக்க அவன் ஒவ்வொரு அடியிலும் கவனமாக இருந்தான். அதனால் மக்களும் முனிவர்களும் அவனை மதித்தனர்.

அவன் ஆட்சி செய்த பதினான்கு ஆண்டுகளிலும் அயோத்தி செழிப்புடன் இருந்தது என்று காவியம் கூறுகிறது. நம்பிக்கைக்குரியவன் கையில் ஆட்சி இருந்தால் நாடு அமைதி பெறும் என்பதற்கு இது சான்று. நல்ல குடியில் பிறந்து பழிக்கு அஞ்சும் ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் பயன் இதுவே.

Bharata Who Bore the Sandals

From the Valmiki Ramayana (Ayodhya Kanda): After Dasharatha died, Rama was in the forest. The throne came to Bharata. It was his own mother Kaikeyi who had sent Rama to the forest and demanded the crown for Bharata. But Bharata grieved deeply at his mother's deed. In great anger he told her, "You are not my mother; you are the cause of the disgrace to my line."

Bharata refused to accept kingship. With the sage Vasishtha and the people around him he went to Chitrakuta to call Rama back. When Rama refused, in order to keep his father's word, Bharata asked for Rama's sandals and received them. He carried them on his head to Ayodhya.

Bharata did not sit on the throne. He placed Rama's sandals on it, and ruled only as a servant. At Nandigrama he lived like an ascetic, with matted hair and a garment of bark, waiting fourteen years for Rama's return.

Though the crown was before his eyes, he did not think of seizing it, and he feared the disgrace that would come to his house. In Bharata good birth, freedom from fault and a shame that fears disgrace were found together. That is why Rama could leave his kingdom with him without fear.

When the fourteen years ended and Rama returned, Bharata handed over the rule just as it was. That honesty, without reckoning or deficiency, is still honoured. Bharata's life is a great example of the qualities of a trustworthy person.