Kural 739 · நாடென்ப நாடா வளத்தன நாடல்ல – Tamilone · செம்மொழித் தமிழ் நூலகம்

குறள் 739 · நாடு · The Land

நாடென்ப நாடா வளத்தன நாடல்லநாட வளந்தரு நாடு.

Naatenpa Naataa Valaththana Naatalla / Naata Valandharu Naatu

That alone deserveth to be called country which produceth abundantly without the labour of the people: that which yieldeth only unto labour deserveth not that name.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தேடாமலே வளம் தரும் நிலங்களையே நாடு என்பர்; தேடி உழைத்துப் பெறும் வளம் தரும் நிலம் சிறந்த நாடு அல்ல.

Meaning

They call that a land which yields wealth unsought; a land that yields wealth only when sought with labour is not so called.

சொற்பொருள் Word by word

நாடு என்ப: they call a land
நாடா வளத்தன: those whose wealth comes unsought
நாடு அல்ல: is not a land
நாட: by seeking
வளம் தரு: that gives wealth
நாடு: land

விளக்கம்

இந்தக் குறள் உரையாசிரியர்களிடையே சிறு வேறுபாட்டோடு விளக்கப்படுகிறது. பரிமேலழகர் உள்ளிட்ட பெரும்பாலோர், இயற்கையாகவே, பெரிய முயற்சி இன்றி வளம் தரும் நிலமே சிறந்த நாடு என்று கொள்கின்றனர். 'நாடா வளத்தன' என்பது தேடாமலேயே வளம் உடையவை; 'நாட வளந்தரு நாடு' என்பது தேடி உழைத்தால்தான் வளம் தரும் நிலம். முந்தியதே சிறந்தது என்கிறார் வள்ளுவர்.

ஆனால் இதை உழைப்பை இகழும் கூற்றாகக் கொள்ளக் கூடாது. தேடி உழைக்க வேண்டிய நிலம் நாடு அல்ல என்று கூறுவது அந்நிலத்தின் மதிப்பைக் குறைப்பதல்ல; இயற்கை வளம் மிக்க நிலம் உயர்ந்தது என்று சுட்டுவதே. வள்ளுவர் பிற இடங்களில் உழைப்பை உயர்த்திப் பேசுபவர் என்பதை நினைவில் வைத்தால் இது இயற்கை வளத்தைப் போற்றும் குறள் என்பது தெளிவாகும்.

சில உரையாசிரியர் 'நாடா வளம்' என்பதை மேம்போக்காக அழிவு தராத வளம் என்றும் விளக்குவர். அதாவது அரசன் அதிகம் ஆராய்ந்து வரி வாங்காமலே தன்னிச்சையாகப் பெருகும் வளம். இவ்வகை விளக்கங்கள் ஒன்றோடொன்று முரண்படவில்லை; நாட்டின் இயற்கை வளப் பெருக்கையே சுட்டுகின்றன.

எனவே நம் நாட்டின் மண்ணும் நீரும் காடும் தரும் இயற்கைக் கொடையை மதித்துக் காக்க வேண்டும் என்பது இக்குறளின் நேர்மையான கருத்து. அதை அழித்துவிட்டு உழைப்பால் ஈடு செய்வது எளிதல்ல. பழந்தமிழ் மரபில் மருதம், நெய்தல் போன்ற நிலங்கள் இயற்கை வளம் பெற்றவை எனக் கருதப்பட்டன. காவிரி போன்ற பேராறுகள் பாயும் நிலம் குறைந்த உழைப்பில் அதிக விளைவைத் தந்தது. அதனைப் போற்றியே இந்தக் குறள் அமைந்தது எனலாம். ஆனால் இன்று நாம் அனைவரும் உழைத்தும் இயற்கையைக் காத்தும் வளத்தைப் பெருக்க வேண்டும் என்பது நடைமுறை உண்மை. எனவே இக்குறளை இயற்கையைப் போற்றும் குரலாகவே நாம் கொள்ளலாம். அதே சமயம் உழைப்பால் வளம் காண்பவரின் கடின முயற்சியை மதிப்பதும் ஒவ்வொரு சமூகத்தின் கடமை என்பது நடைமுறையின் நன்மை; இரண்டையும் சமநிலையில் பார்ப்பதே சரியான புரிதல்.

Explanation

This couplet is explained by commentators with slight differences. Parimelazhagar and most others take it that a land which yields wealth by nature, without great effort, is the best land. 'Naadaa valaththana' is those with wealth unsought, and 'naada valandharu naadu' is a land that gives wealth only if sought with labour. Valluvar says the former is better.

But this should not be taken as scorn for labour. To say that a land needing toil is not a land does not belittle it; it points out that a land naturally rich is higher. Remembering that elsewhere Valluvar exalts labour, it becomes clear that this couplet praises natural wealth.

Some commentators explain 'naadaa valam' loosely as wealth that grows spontaneously without the king examining and taxing heavily. These explanations do not contradict one another; they point to the natural abundance of the land.

So the honest meaning of the couplet is that we should value and protect the natural gifts our country's soil, water and forests give. It is not easy to destroy them and compensate by labour.

In the old Tamil tradition, regions such as marutham and neithal were regarded as naturally rich. Land watered by great rivers like the Kaveri gave more produce for less toil, and one may say the couplet was shaped in praise of such land. Yet today it is the practical truth that all of us must labour and protect nature to increase prosperity.

கதை

பிருது மன்னனும் பூமிப் பசுவும்

பாகவத புராணம் பிருது மன்னனின் கதையைக் கூறுகிறது. வேனன் என்ற கொடிய அரசன் ஆட்சிக் காலத்தில் நாடு பாழடைந்தது. முனிவர்கள் வேனனை நீக்கிய பின் அவன் உடலில் இருந்து பிருது என்ற நல்லரசன் தோன்றினான் என்று புராணம் சொல்கிறது. அவன் ஆட்சிக்கு வந்தபோது பூமியில் பஞ்சம் இருந்தது. பூமி தன் விளைச்சலை மறைத்து வைத்திருந்தாள்.

பிருது மன்னன் பசி கண்டு வருந்தினான். பூமியை நோக்கி வில் எடுத்தான். பூமி பசுவின் வடிவம் எடுத்து ஓடினாள். எல்லா உலகங்களிலும் அவளைத் துரத்திய பிருதுவிடம் அவள் சரணடைந்தாள். 'என்னைக் கொன்றால் உங்கள் குடிகள் எங்கே வாழ்வார்கள்?' என்று கேட்டாள். அவன் கோபம் தணிந்தது.

பூமி அவனிடம், 'நீங்கள் என்னை சமமாக்கி, என்னிடம் கன்றுக்குட்டியைப் போல உரிய ஆள் கொண்டு பால் கறந்தால் நான் அனைத்தையும் தருவேன்' என்றாள். பிருது மலை, பள்ளம் எல்லாவற்றையும் சமப்படுத்தினான்; ஊர்களும் நகரங்களும் உருவாக்கினான்; உழவை அறிமுகப்படுத்தினான். அன்று முதல் மக்கள் பூமியை உழுது உணவு பெற்றனர். பூமிக்குப் 'பிருதிவி' என்ற பெயர் அவனால் வந்தது என்றும் புராணம் கூறும்.

மூலக் கதையில் பூமி இயல்பாகவே பிரசாதம் போல உணவு தந்தாள் என்றும், மன்னன் உழவை அறிமுகம் செய்தபின் உழைப்பால் தரும் நிலையாயிற்று என்றும் சில மரபுகள் உண்டு. அவ்வகையில் தேடாமல் வளம் தரும் காலமும், தேடி உழைத்துப் பெறும் காலமும் இக்கதையில் வருகின்றன.

வள்ளுவர் 'நாடா வளம்' என்று இயற்கையாகக் கிடைக்கும் வளத்தைப் போற்றுவதும், பிருது அதைக் காக்கும் கடமை அரசனுக்கு உண்டு என்பதைக் காட்டுவதும் ஒரே பார்வையைக் காட்டுகின்றன. பூமி தரும் கொடையை மதித்துப் பேணும் அரசே நல்ல அரசு.

பிருதுவின் கதையில் ஒரு நுட்பம் உண்டு. பூமி தானே மறைத்த விளைச்சலை அரசன் வலிமையால் கட்டாயப்படுத்திப் பெறவில்லை; அவளது வேண்டுகோளை ஏற்று, அவளை நேசித்து, அவளுடைய நலனையும் பேணினான். அதனால் பூமி மகிழ்ந்து வளம் தந்தாள். இயற்கையை வன்முறையால் அல்ல, மதிப்போடு அணுகினால்தான் அது நிலையான வளம் தரும் என்ற பாடம் இக்கதையில் உள்ளது. இந்தக் கதையில் பூமி ஒரு தாயாகப் போற்றப்படுவது நம் மரபின் சிறப்பு.

A story

King Prithu and the Earth as a Cow

The Bhagavata Purana tells the story of King Prithu. During the reign of a wicked king, Vena, the land was ruined. After the sages removed Vena, the Purana says, from his body arose Prithu, a good king. When he came to rule there was famine on earth. The earth had hidden her produce.

King Prithu was grieved to see hunger and took up his bow against the earth. The earth took the form of a cow and ran. After he chased her through all worlds, she surrendered to Prithu. She asked, 'If you kill me, where will your subjects live?' His anger subsided.

The earth told him, 'If you level me and milk me with a suitable calf and milker, I shall give everything.' Prithu levelled all hills and hollows, laid out villages and towns, and introduced agriculture. From then on people got food by ploughing the earth. The Purana adds that earth's name 'Prithvi' came from him.

Some traditions say that originally the earth gave food naturally like a gift, and that after the king introduced agriculture it became a land that gave by toil. In that sense the age of wealth without seeking and the age of wealth by seeking both appear in the tale.

Valluvar's praise of 'unsought wealth', natural bounty, and Prithu's showing that the king has a duty to protect it, share one view. A government that values and tends the gifts of the earth is a good government.

சிந்தனைக்கு

இயற்கை உங்களுக்கு இலவசமாகத் தரும் எந்த வளத்தை இன்று நன்றியுடன் நினைக்கலாம்?

To reflect on

What natural bounty that nature gives you freely could you remember with gratitude today?