Kural 787 · அழிவி னவைநீக்கி ஆறுய்த்து அழிவின்கண்

தேர்த் திருவிழாவின் இரவு

ஆடிப்பூரத் தேர்த் திருவிழா வந்துவிட்டால் திருவாரூர்ப் பக்கத்தில் ஒரு சிற்றூர் முழுவதும் திருவிழாக் கோலம் பூணும். அந்த ஊரில் சிவா, ராமு என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். சிவா வியாபாரத்தில் சிறிது பணம் ஈட்டியிருந்தான். திருவிழாவில் கூடாரத்துக்குப் பின்னால் சூதாட்டம் நடப்பது வழக்கம். அன்று சிவாவின் நண்பன் ஒருவன் அவனை அங்கு அழைத்தான்.

சிவா அங்கே செல்லத் தொடங்கியபோது ராமு அவன் தோளைப் பிடித்தான். "வேண்டாம் சிவா. இது நம் அப்பா சொன்ன வழி அல்ல. இறைவன் முன் தேர் இழுக்கும் இந்த நாளில் நீ இங்கே செல்லக் கூடாது" என்றான். சிவா கோபப்பட்டான். "நீ யார் என்னைத் தடுக்க? ஒரு முறைதானே?" என்றான். ராமு பொறுமையாக, "ஒரு முறை என்று தொடங்கியவர்கள்தான் பிறகு நிலம் இழந்தனர். நான் உன்னோடு தேர் இழுக்க வருகிறேன்; வா" என்றான். சிவா அந்த வார்த்தையின் அன்பைப் புரிந்துகொண்டான்; அவனோடு சென்றான்.

அன்று தேரில் இருவரும் வடம் பிடித்தனர். சிவாவுக்குள் மகிழ்ச்சி நிரம்பியது. அது சூதாட்டத்தில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியைவிடத் தூய்மையாக இருந்தது.

சில மாதங்களுக்குப் பின் சிவாவின் கடை தீயில் எரிந்தது. எல்லாம் போயிற்று. ஊரார் அனுதாபம் காட்டினர்; ஆனால் ராமு தன் சேமிப்பை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, "நாம் இருவரும் சேர்ந்து மீண்டும் கட்டுவோம்" என்றான். பல மாதங்கள் அவனோடு தங்கி, கடைக்குப் பலகை அடித்து, சரக்கு வாங்க வழி செய்தான்.

தேர் நகர்ந்தபோது ராமு தன் வழக்கமான இடத்திலேயே நின்று வடத்தைப் பற்றினான். அன்று இரவு திருவிழாவில் நிகழ்ந்த சூதாட்டத்தில் சில இளைஞர்கள் சொத்துகளை இழந்தனர் என்ற செய்தி மறுநாள் ஊர் முழுவதும் பரவியது. சிவா அந்தச் செய்தியைக் கேட்டபோது ராமுவின் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான். பேச்சே இல்லாமல் நன்றி சொன்னான்.

இன்னொரு முறை சிவாவுக்கு வியாபாரத்தில் பெருத்த நட்டம் ஏற்பட்டபோது, சிலர் அவனைப் பழித்தனர். ராமு மட்டும் பழிக்கவில்லை. "நீ தவறவிட்ட கணக்கை இருவரும் சேர்ந்து திருத்துவோம்" என்று கூறினான். இரவெல்லாம் இருவரும் கணக்குப் புத்தகத்தின் மேல் அமர்ந்து குறைகளைக் கண்டறிந்தனர். இதுவே தடுத்தலும் நடத்தலும் தாங்கலும் இணைந்த நட்பு.

ஒரு நாள் சிவா அவனிடம் சொன்னான்: "அன்று நீ தடுத்திருக்காவிட்டால் இன்று என் சொத்தும் போயிருக்கும்; இன்று நீ கூட நிற்காவிட்டால் என் மனமும் போயிருக்கும்." ராமு சிரித்தான்: "தடுப்பதும் தாங்குவதும் ஒரே நட்பின் இரண்டு கைகள்."

The Night of the Chariot Festival

When the Aadi Pooram chariot festival came, a small village near Thiruvarur put on a festive look. In that village lived two friends, Siva and Ramu. Siva had earned a little money in trade. At festival time there was usually gambling behind a tent, and that day a friend invited Siva to go there.

As Siva began to walk that way, Ramu caught his shoulder. "Do not, Siva. This is not the path our fathers showed. On a day when we pull the chariot before the Lord, you must not go there," he said. Siva grew angry. "Who are you to stop me? It is only once." Ramu said patiently, "Those who began with once are the ones who lost their land. I will go with you to pull the chariot. Come." Siva understood the love in those words and went with him.

That day both held the chariot rope. A joy filled Siva that was purer than any joy gambling could give.

A few months later Siva's shop was burnt down by fire. Everything was lost. The villagers showed sympathy, but Ramu brought his savings and said, "Let us rebuild it together." For many months he stayed with him, fixed planks to the shop and arranged stock.

One day Siva said to him, "If you had not stopped me that day, my property would have gone too; if you had not stood beside me today, my heart would have gone." Ramu laughed. "Stopping and bearing are two hands of one friendship."