ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.8யசோதையிடம் வந்த புகார்கள்
கோகுலத்தில் கண்ணன் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஆயர் பெண்கள் கூட்டமாக யசோதையிடம் வந்து புகார் சொல்வார்கள்: 'உன் மகன் கன்றுகளை நேரம் கெட்ட நேரத்தில் அவிழ்த்து விடுகிறான். தயிரையும் வெண்ணெயையும் திருடித் தின்கிறான், மீதியைக் குரங்குகளுக்குக் கொடுக்கிறான். உறியை எட்டாவிட்டால் உரலைப் போட்டு ஏறுகிறான். பானைகளை உடைக்கிறான். நாங்கள் சுத்தம் செய்த வீட்டை அசுத்தமாக்குகிறான். திட்டினால் சிரிக்கிறான்.'
இப்படிப் புகார் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் கண்ணனின் முகத்தைப் பார்ப்பார்கள். பயந்ததுபோல் நிற்கும் அந்தக் குழந்தையின் கண்களைக் கண்டதும் அவர்கள் கோபம் மறைந்துவிடும். யசோதையும் சிரித்துவிடுவாள், அவனைத் திட்ட மனம் வராது என்று பாகவதம் சொல்கிறது.
இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் சிறுமிகளில் ஒருத்தியாக மாறுகிறாள். தெருவில் மணலால் சின்ன வீடுகள் (சிற்றில்) கட்டி விளையாடும் சிறுமிகளின் வீடுகளைக் கண்ணன் வந்து காலால் சிதைக்கிறான். 'எங்கள் சிற்றில் வந்து சிதையேலே' என்று அவர்கள் கெஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் 'உன் மேல் கோபமே இல்லை, உன் கண்களைப் பார்த்தால் உருகுகிறோம்' என்றும் சொல்கிறார்கள்.
பூர்வாசார்யர்கள் இதற்கு ஒரு உள்பொருள் சொல்வார்கள்: நாம் கட்டிக்கொள்ளும் சின்னச் சின்ன உலகங்களை இறைவன் சிதைப்பது, நம்மைத் தன்னிடம் இழுப்பதற்காகவே.
Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 8The complaints that came to Yashoda
When Krishna was a little boy in Gokulam, the cowherd women would come in a group to Yashoda and complain: 'Your son lets the calves loose at the wrong time. He steals curd and butter and eats them, and gives the rest to the monkeys. When he cannot reach the hanging pots, he climbs up on the mortar. He breaks our pots. He dirties the houses we have cleaned. When we scold him, he laughs.'
Even as they complained, they would look at Krishna's face. Seeing the eyes of that child standing there as if afraid, their anger would melt away. The Bhagavatam says Yashoda too would only smile and could not bring herself to scold him.
In this decade Andal becomes one of those little cowherd girls. The girls build little houses of sand, sitril, in the street, and Krishna comes and scatters them with his feet. 'Don't come and ruin our little houses,' they plead. Yet they also say, 'We have no anger against you at all; when we see your eyes, we melt.'
The purvacharyas give an inner sense to this: when the Lord breaks the small worlds we build for ourselves, it is only to draw us to himself.
