நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 523 · சீதைவாயமு தமுண்டாய்.எங்கள்

பாடல் 523 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

சீதைவாயமு தமுண்டாய்.எங்கள்சிற்றில்நீசிதை யேல். என்று,வீதிவாய்விளை யாடுமாயர்சிறுமியர்மழ லைச்சொல்லை,வேதவாய்த்தொழி லார்கள்வாழ்வில்லிபுத்தூர்மன்விட்டு சித்தன்றன்,கோதைவாய்த்தமிழ் வல்லவர்குறைவின்றிவைகுந்தம் சேர்வரே.

Seethaivaayamu thamuntaay.engkal / Sirrilneesithai yael. enru, / Veethivaayvilai yaatumaayar / Sirumiyarmazha laissollai, / Vaethavaayththozhi laarkalvaazhvilli / Puththoormanvittu siththanran, / Koathaivaayththamizh vallavarkurai / Vinrivaikuntham saervarae.

பொருள்

'சீதையின் வாய் அமுதத்தைப் பருகியவனே! எங்கள் சிற்றிலை நீ சிதைக்காதே' என்று தெருவில் விளையாடும் ஆயர் சிறுமிகள் சொன்ன மழலைச் சொற்களை, வேதம் ஓதுவதையே தொழிலாகக் கொண்டவர்கள் வாழும் வில்லிபுத்தூர் மன்னன் விட்டுசித்தனின் மகள் கோதை வாயால் சொன்ன தமிழை வல்லவர்கள் எந்தக் குறையும் இல்லாமல் வைகுந்தம் சேர்வார்கள்.

Meaning

'You who drank the nectar of Sita's lips! Don't ruin our little houses!' These are the prattling words of the little cowherd girls playing in the street. Those who master the Tamil that came from the lips of Kothai, daughter of Vishnuchittan, lord of Villiputhur where those whose work is the Veda live, will reach Vaikuntha without any lack.

சொற்பொருள் Word by word

சீதை வாய் அமுதம்: the nectar of Sita's lips
வீதிவாய் விளையாடும்: playing in the street
ஆயர் சிறுமியர்: little cowherd girls
மழலைச் சொல்: prattling words
வேதவாய்த் தொழிலார்: those whose work is the Veda
குறைவின்றி: without any lack
வைகுந்தம்: Vaikuntha

விளக்கம்

ஆயர் சிறுமிகள் கண்ணனை 'சீதையின் கணவன்' என்று அழைக்கிறார்கள். ராமனும் கண்ணனும் ஒருவனே என்பது அவர்களுக்கும் தெரியும். ஒரே மனைவியோடு வாழ்ந்த ராமனை நினைவூட்டி, 'உன் மனைவியிடம் போ, எங்களை விடு' என்று கேலி செய்கிறார்கள்.

'மழலைச் சொல்' என்ற சொல் இந்தப் பத்தின் இயல்பைச் சொல்கிறது: குழந்தைகளின் கள்ளமற்ற பேச்சு. அப்படிப்பட்ட எளிய சொற்களிலேயே ஆழ்ந்த பக்தி இருக்கிறது. அதைக் கற்பவர்களுக்கு வைகுந்தம் என்பது பலன்.

Explanation

The cowherd girls call Krishna 'the husband of Sita'. They know Rama and Krishna are one. Recalling Rama, who lived with one wife, they tease him: go to your wife and leave us alone.

'Prattling words' sums up this decade: the innocent talk of children. Deep devotion lives in such simple words. The fruit for those who learn them is Vaikuntha.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.8

யசோதையிடம் வந்த புகார்கள்

கோகுலத்தில் கண்ணன் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஆயர் பெண்கள் கூட்டமாக யசோதையிடம் வந்து புகார் சொல்வார்கள்: 'உன் மகன் கன்றுகளை நேரம் கெட்ட நேரத்தில் அவிழ்த்து விடுகிறான். தயிரையும் வெண்ணெயையும் திருடித் தின்கிறான், மீதியைக் குரங்குகளுக்குக் கொடுக்கிறான். உறியை எட்டாவிட்டால் உரலைப் போட்டு ஏறுகிறான். பானைகளை உடைக்கிறான். நாங்கள் சுத்தம் செய்த வீட்டை அசுத்தமாக்குகிறான். திட்டினால் சிரிக்கிறான்.'

இப்படிப் புகார் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் கண்ணனின் முகத்தைப் பார்ப்பார்கள். பயந்ததுபோல் நிற்கும் அந்தக் குழந்தையின் கண்களைக் கண்டதும் அவர்கள் கோபம் மறைந்துவிடும். யசோதையும் சிரித்துவிடுவாள், அவனைத் திட்ட மனம் வராது என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் சிறுமிகளில் ஒருத்தியாக மாறுகிறாள். தெருவில் மணலால் சின்ன வீடுகள் (சிற்றில்) கட்டி விளையாடும் சிறுமிகளின் வீடுகளைக் கண்ணன் வந்து காலால் சிதைக்கிறான். 'எங்கள் சிற்றில் வந்து சிதையேலே' என்று அவர்கள் கெஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் 'உன் மேல் கோபமே இல்லை, உன் கண்களைப் பார்த்தால் உருகுகிறோம்' என்றும் சொல்கிறார்கள்.

பூர்வாசார்யர்கள் இதற்கு ஒரு உள்பொருள் சொல்வார்கள்: நாம் கட்டிக்கொள்ளும் சின்னச் சின்ன உலகங்களை இறைவன் சிதைப்பது, நம்மைத் தன்னிடம் இழுப்பதற்காகவே.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 8

The complaints that came to Yashoda

When Krishna was a little boy in Gokulam, the cowherd women would come in a group to Yashoda and complain: 'Your son lets the calves loose at the wrong time. He steals curd and butter and eats them, and gives the rest to the monkeys. When he cannot reach the hanging pots, he climbs up on the mortar. He breaks our pots. He dirties the houses we have cleaned. When we scold him, he laughs.'

Even as they complained, they would look at Krishna's face. Seeing the eyes of that child standing there as if afraid, their anger would melt away. The Bhagavatam says Yashoda too would only smile and could not bring herself to scold him.

In this decade Andal becomes one of those little cowherd girls. The girls build little houses of sand, sitril, in the street, and Krishna comes and scatters them with his feet. 'Don't come and ruin our little houses,' they plead. Yet they also say, 'We have no anger against you at all; when we see your eyes, we melt.'

The purvacharyas give an inner sense to this: when the Lord breaks the small worlds we build for ourselves, it is only to draw us to himself.

சிந்தனைக்கு

எளிய சொற்களில் ஆழ்ந்த உணர்வைச் சொல்ல நம்மால் முடிகிறதா?

To reflect on

Can we say deep things in simple words?