நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 518 · வெள்ளைநுண்மணல் கொண்டுசிற்றில்

பாடல் 518 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

வெள்ளைநுண்மணல் கொண்டுசிற்றில்விசித்திரப்பட, வீதிவாய்த்தெள்ளிநாங்களி ழைத்தகோலமழித்தியாகிலும், உன்றன்மேல்உள்ளமோடி யுருகலல்லால்உரோடமொன்று மிலோங்கண்டாய்,கள்ளமாதவா. கேசவா.உன்முகத்தனகண்க ளல்லவே.

Vellainunmanal kontusirril / Visiththirappata, veethivaayth / Thellinaangkali zhaiththakoala / Mazhiththiyaakilum, unranmael / Ullamoati yurukalallaal / Uroatamonru miloangkantaay, / Kallamaathavaa. kaesavaa.un / Mukaththanakanka lallavae.

பொருள்

வெள்ளை நுண்மணலைக் கொண்டு சிற்றில் அழகாக அமையும்படி, தெருவில் சலித்து நாங்கள் இட்ட கோலத்தை நீ அழித்தாலும், உன் மேல் எங்கள் உள்ளம் ஓடி உருகுவதைத் தவிர ஒரு சிறிதும் கோபம் இல்லை, பார். கள்ள மாதவா! கேசவா! உன் முகத்தில் உள்ளவை கண்கள் அல்லவோ, எங்களை உருக்குபவை!

Meaning

With white fine sand we sifted and drew patterns in the street so our little house would be lovely. Even if you rub them out, our heart only runs to you and melts; we have no anger at all, see. Madhava, you thief! Kesava! Are those not eyes in your face, the very eyes that melt us?

சொற்பொருள் Word by word

விசித்திரப்பட: so that it is lovely
இழைத்த கோலம்: the patterns we drew
அழித்தி ஆகிலும்: even if you erase
உள்ளம் ஓடி உருகல்: the heart running and melting
உரோடம்: anger
கள்ள மாதவா: Madhava, you thief
முகத்தன கண்கள்: the eyes in your face

விளக்கம்

இது பாகவதக் காட்சியின் தமிழ் வடிவம். கண்ணன் அவர்கள் உழைப்பை அழிக்கிறான்; ஆனால் அவர்களால் கோபப்பட முடியவில்லை. அவன் கண்களைப் பார்த்தால் கோபம் உருகிவிடுகிறது.

'கள்ள மாதவா' என்ற அழைப்பு அன்பின் கேலி. திருடன் என்கிறார்கள், ஆனால் அவன் திருடியது வெண்ணெய் மட்டுமல்ல, அவர்கள் உள்ளத்தையும்தான். இறைவன் நம்மிடமிருந்து எதை எடுத்தாலும், அவன் தருவது அதைவிடப் பெரியது என்ற உணர்வும் இதில் இருக்கிறது.

Explanation

This is the Bhagavatam scene in Tamil. Krishna destroys their work, yet they cannot be angry. When they look at his eyes, their anger melts.

'Madhava, you thief!' is a loving tease. They call him a thief, but what he stole was not just butter; it was their hearts. There is also the sense that whatever the Lord takes from us, what he gives is greater.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.8

யசோதையிடம் வந்த புகார்கள்

கோகுலத்தில் கண்ணன் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஆயர் பெண்கள் கூட்டமாக யசோதையிடம் வந்து புகார் சொல்வார்கள்: 'உன் மகன் கன்றுகளை நேரம் கெட்ட நேரத்தில் அவிழ்த்து விடுகிறான். தயிரையும் வெண்ணெயையும் திருடித் தின்கிறான், மீதியைக் குரங்குகளுக்குக் கொடுக்கிறான். உறியை எட்டாவிட்டால் உரலைப் போட்டு ஏறுகிறான். பானைகளை உடைக்கிறான். நாங்கள் சுத்தம் செய்த வீட்டை அசுத்தமாக்குகிறான். திட்டினால் சிரிக்கிறான்.'

இப்படிப் புகார் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் கண்ணனின் முகத்தைப் பார்ப்பார்கள். பயந்ததுபோல் நிற்கும் அந்தக் குழந்தையின் கண்களைக் கண்டதும் அவர்கள் கோபம் மறைந்துவிடும். யசோதையும் சிரித்துவிடுவாள், அவனைத் திட்ட மனம் வராது என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் சிறுமிகளில் ஒருத்தியாக மாறுகிறாள். தெருவில் மணலால் சின்ன வீடுகள் (சிற்றில்) கட்டி விளையாடும் சிறுமிகளின் வீடுகளைக் கண்ணன் வந்து காலால் சிதைக்கிறான். 'எங்கள் சிற்றில் வந்து சிதையேலே' என்று அவர்கள் கெஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் 'உன் மேல் கோபமே இல்லை, உன் கண்களைப் பார்த்தால் உருகுகிறோம்' என்றும் சொல்கிறார்கள்.

பூர்வாசார்யர்கள் இதற்கு ஒரு உள்பொருள் சொல்வார்கள்: நாம் கட்டிக்கொள்ளும் சின்னச் சின்ன உலகங்களை இறைவன் சிதைப்பது, நம்மைத் தன்னிடம் இழுப்பதற்காகவே.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 8

The complaints that came to Yashoda

When Krishna was a little boy in Gokulam, the cowherd women would come in a group to Yashoda and complain: 'Your son lets the calves loose at the wrong time. He steals curd and butter and eats them, and gives the rest to the monkeys. When he cannot reach the hanging pots, he climbs up on the mortar. He breaks our pots. He dirties the houses we have cleaned. When we scold him, he laughs.'

Even as they complained, they would look at Krishna's face. Seeing the eyes of that child standing there as if afraid, their anger would melt away. The Bhagavatam says Yashoda too would only smile and could not bring herself to scold him.

In this decade Andal becomes one of those little cowherd girls. The girls build little houses of sand, sitril, in the street, and Krishna comes and scatters them with his feet. 'Don't come and ruin our little houses,' they plead. Yet they also say, 'We have no anger against you at all; when we see your eyes, we melt.'

The purvacharyas give an inner sense to this: when the Lord breaks the small worlds we build for ourselves, it is only to draw us to himself.

சிந்தனைக்கு

யாராவது நம் உழைப்பைக் கெடுத்தபோதும் அன்பு குறையாமல் இருந்திருக்கிறோமா?

To reflect on

Has our love ever stayed whole even when someone spoiled our work?