நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 521 · வட்டவாய்ச்சிறு தூதையோடு

பாடல் 521 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

நாச்சியார் திருமொழி · பாடல் 18 / 143

வட்டவாய்ச்சிறு தூதையோடுசிறுசுளகும்மண லுங்கொண்டு,இட்டமாவிளை யாடுவோங்களைச்சிற்றிலீடழித் தென்பயன்,தொட்டுதைத்துநலி யேல்கண்டாய்சுடர்ச்சக்கரம்கையி லேந்தினாய்,கட்டியும்கைத் தாலின்னாமைஅறிதியேகடல் வண்ணனே.

Vattavaayssiru thoothaiyoatu / Sirusulakummana lungkontu, / Ittamaavilai yaatuvoangkalais / Sirrileetazhith thenpayan, / Thottuthaiththunali yaelkantaaysutars / Sakkaramkaiyi laenthinaay, / Kattiyumkaith thaalinnaamai / Arithiyaekatal vannanae.

பொருள்

வட்டமான வாயுடைய சிறு பானையோடு சிறு முறமும் மணலும் கொண்டு மகிழ்ந்து விளையாடும் எங்கள் சிற்றிலை அழித்து உனக்கு என்ன பயன்? தொட்டும் உதைத்தும் வருத்தாதே, பார், ஒளிரும் சக்கரத்தைக் கையில் ஏந்தியவனே! வெல்லக் கட்டியும் கசந்தால் எவ்வளவு இன்னாதது என்று நீ அறிவாயே, கடல்வண்ணனே!

Meaning

With little round-mouthed pots, little winnowing fans and sand, we play happily. What do you gain by destroying our little houses? Don't touch us and kick and trouble us, see, you who hold the shining discus in your hand! You know how unpleasant it is when even jaggery turns bitter, don't you, sea-coloured one?

சொற்பொருள் Word by word

வட்டவாய்ச் சிறு தூதை: small round-mouthed pot
சிறு சுளகு: small winnowing fan
இட்டமா: happily
ஈடழித்து: destroying
தொட்டு உதைத்து: touching and kicking
சுடர்ச் சக்கரம்: shining discus
கட்டியும் கைத்தால்: if even jaggery turns bitter
இன்னாமை: unpleasantness

விளக்கம்

சிறுமிகளின் விளையாட்டுப் பொருள்கள் அன்றும் இன்றும் ஒன்றே: சின்னப் பானை, சின்ன முறம், மணல். இந்த எளிய சித்திரம் ஆண்டாளின் கவிதையை உயிர்ப்புள்ளதாக்குகிறது.

'கட்டியும் கைத்தால்' என்பது அழகிய உவமை. இனிமையான வெல்லமே கசந்தால் அது தாங்க முடியாதது. கண்ணனே இனிமையானவன்; அவனே துன்பம் தந்தால் அது இன்னும் வலிக்கும் என்கிறார்கள்.

Explanation

Little girls' toys are the same then as now: a little pot, a little winnowing fan, sand. This simple picture makes Andal's poetry come alive.

'If even jaggery turns bitter' is a lovely image. If sweet jaggery itself turns bitter, it is unbearable. Krishna is sweetness itself; if he gives pain, it hurts all the more, they say.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.8

யசோதையிடம் வந்த புகார்கள்

கோகுலத்தில் கண்ணன் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஆயர் பெண்கள் கூட்டமாக யசோதையிடம் வந்து புகார் சொல்வார்கள்: 'உன் மகன் கன்றுகளை நேரம் கெட்ட நேரத்தில் அவிழ்த்து விடுகிறான். தயிரையும் வெண்ணெயையும் திருடித் தின்கிறான், மீதியைக் குரங்குகளுக்குக் கொடுக்கிறான். உறியை எட்டாவிட்டால் உரலைப் போட்டு ஏறுகிறான். பானைகளை உடைக்கிறான். நாங்கள் சுத்தம் செய்த வீட்டை அசுத்தமாக்குகிறான். திட்டினால் சிரிக்கிறான்.'

இப்படிப் புகார் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் கண்ணனின் முகத்தைப் பார்ப்பார்கள். பயந்ததுபோல் நிற்கும் அந்தக் குழந்தையின் கண்களைக் கண்டதும் அவர்கள் கோபம் மறைந்துவிடும். யசோதையும் சிரித்துவிடுவாள், அவனைத் திட்ட மனம் வராது என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் சிறுமிகளில் ஒருத்தியாக மாறுகிறாள். தெருவில் மணலால் சின்ன வீடுகள் (சிற்றில்) கட்டி விளையாடும் சிறுமிகளின் வீடுகளைக் கண்ணன் வந்து காலால் சிதைக்கிறான். 'எங்கள் சிற்றில் வந்து சிதையேலே' என்று அவர்கள் கெஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் 'உன் மேல் கோபமே இல்லை, உன் கண்களைப் பார்த்தால் உருகுகிறோம்' என்றும் சொல்கிறார்கள்.

பூர்வாசார்யர்கள் இதற்கு ஒரு உள்பொருள் சொல்வார்கள்: நாம் கட்டிக்கொள்ளும் சின்னச் சின்ன உலகங்களை இறைவன் சிதைப்பது, நம்மைத் தன்னிடம் இழுப்பதற்காகவே.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 8

The complaints that came to Yashoda

When Krishna was a little boy in Gokulam, the cowherd women would come in a group to Yashoda and complain: 'Your son lets the calves loose at the wrong time. He steals curd and butter and eats them, and gives the rest to the monkeys. When he cannot reach the hanging pots, he climbs up on the mortar. He breaks our pots. He dirties the houses we have cleaned. When we scold him, he laughs.'

Even as they complained, they would look at Krishna's face. Seeing the eyes of that child standing there as if afraid, their anger would melt away. The Bhagavatam says Yashoda too would only smile and could not bring herself to scold him.

In this decade Andal becomes one of those little cowherd girls. The girls build little houses of sand, sitril, in the street, and Krishna comes and scatters them with his feet. 'Don't come and ruin our little houses,' they plead. Yet they also say, 'We have no anger against you at all; when we see your eyes, we melt.'

The purvacharyas give an inner sense to this: when the Lord breaks the small worlds we build for ourselves, it is only to draw us to himself.

சிந்தனைக்கு

நமக்கு இனியவர்களிடமிருந்து வரும் சிறு காயம் ஏன் அதிகமாக வலிக்கிறது?

To reflect on

Why does a small hurt from someone dear to us hurt so much more?