நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 522 · முற்றத்தூடு புகுந்துநின்முகங்

பாடல் 522 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

நாச்சியார் திருமொழி · பாடல் 19 / 143

முற்றத்தூடு புகுந்துநின்முகங்காட்டிப்புன்முறு வல்செய்து,சிற்றிலோடெங்கள் சிந்தையும்சிதைக்கக்கடவையோ கோவிந்தா,முற்றமண்ணிடம் தாவிவிண்ணுறநீண்டளந்துகொண் டாய்,எம்மைப்-பற்றிமெய்ப்பிணக் கிட்டக்காலிந்தப்பக்கம்நின்றவ ரெஞ்சொல்லார்?

Murraththootu pukunthuninmukang / Kaattippunmuru valseythu, / Sirriloatengkal sinthaiyumsithaik / Kakkatavaiyoa koavinthaa, / Murramannitam thaavivinnura / Neentalanthukon taay,emmaip- / Parrimeyppinak kittakkaalinthap / Pakkamninrava renjsollaar?

பொருள்

முற்றத்துக்குள் புகுந்து நின்று உன் முகத்தைக் காட்டிப் புன்முறுவல் செய்து, எங்கள் சிற்றிலோடு எங்கள் சிந்தையையும் சிதைக்க வேண்டுமா, கோவிந்தா? மண்ணுலகம் முழுதும் தாவி, விண்ணைத் தொடும்படி நீண்டு அளந்துகொண்டவனே! எங்களைப் பிடித்து உடல் சண்டை இட்டால், இந்தப் பக்கம் நிற்பவர்கள் என்ன சொல்லமாட்டார்கள்?

Meaning

Coming into the front yard, showing your face and smiling, must you ruin our minds along with our little houses, Govinda? You who strode over the whole earth and grew tall till you touched the sky, and measured it all! If you grab us and pick a quarrel, what will those standing nearby not say?

சொற்பொருள் Word by word

முற்றத்தூடு புகுந்து: coming into the front yard
புன்முறுவல்: a smile
சிந்தையும் சிதைக்க: to ruin our minds too
கடவையோ: must you
முற்ற மண்ணிடம் தாவி: striding over the whole earth
விண்ணுற நீண்டு: growing tall to touch the sky
மெய்ப்பிணக்கு: a physical quarrel

விளக்கம்

இந்தப் பாசுரத்தின் மையச் சொல்: 'சிற்றிலோடு எங்கள் சிந்தையும் சிதைக்க'. மணல் வீட்டை மட்டுமல்ல, அவர்கள் மனத்தையும் அவன் புன்னகை கலைத்துவிடுகிறது.

உலகை அளந்த திரிவிக்கிரமனை நினைவூட்டுவது அழகு. உலகம் முழுதும் தன் அடியால் அளந்தவன் ஒரு சின்ன முற்றத்துக்குள் வந்து நிற்கிறான். பெரியவன் எளியவனாக வருவதே இறைவனின் 'சௌலப்யம்', எளிதில் அணுகக்கூடிய தன்மை.

Explanation

The key phrase of this pasuram is 'ruin our minds along with our little houses'. His smile scatters not only their sand houses but their thoughts as well.

It is lovely that they recall Trivikrama who measured the world. He who measured the whole world with his foot now comes and stands in a little front yard. The great one becoming simple is the Lord's saulabhya, his easy accessibility.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.8

யசோதையிடம் வந்த புகார்கள்

கோகுலத்தில் கண்ணன் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஆயர் பெண்கள் கூட்டமாக யசோதையிடம் வந்து புகார் சொல்வார்கள்: 'உன் மகன் கன்றுகளை நேரம் கெட்ட நேரத்தில் அவிழ்த்து விடுகிறான். தயிரையும் வெண்ணெயையும் திருடித் தின்கிறான், மீதியைக் குரங்குகளுக்குக் கொடுக்கிறான். உறியை எட்டாவிட்டால் உரலைப் போட்டு ஏறுகிறான். பானைகளை உடைக்கிறான். நாங்கள் சுத்தம் செய்த வீட்டை அசுத்தமாக்குகிறான். திட்டினால் சிரிக்கிறான்.'

இப்படிப் புகார் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் கண்ணனின் முகத்தைப் பார்ப்பார்கள். பயந்ததுபோல் நிற்கும் அந்தக் குழந்தையின் கண்களைக் கண்டதும் அவர்கள் கோபம் மறைந்துவிடும். யசோதையும் சிரித்துவிடுவாள், அவனைத் திட்ட மனம் வராது என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் சிறுமிகளில் ஒருத்தியாக மாறுகிறாள். தெருவில் மணலால் சின்ன வீடுகள் (சிற்றில்) கட்டி விளையாடும் சிறுமிகளின் வீடுகளைக் கண்ணன் வந்து காலால் சிதைக்கிறான். 'எங்கள் சிற்றில் வந்து சிதையேலே' என்று அவர்கள் கெஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் 'உன் மேல் கோபமே இல்லை, உன் கண்களைப் பார்த்தால் உருகுகிறோம்' என்றும் சொல்கிறார்கள்.

பூர்வாசார்யர்கள் இதற்கு ஒரு உள்பொருள் சொல்வார்கள்: நாம் கட்டிக்கொள்ளும் சின்னச் சின்ன உலகங்களை இறைவன் சிதைப்பது, நம்மைத் தன்னிடம் இழுப்பதற்காகவே.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 8

The complaints that came to Yashoda

When Krishna was a little boy in Gokulam, the cowherd women would come in a group to Yashoda and complain: 'Your son lets the calves loose at the wrong time. He steals curd and butter and eats them, and gives the rest to the monkeys. When he cannot reach the hanging pots, he climbs up on the mortar. He breaks our pots. He dirties the houses we have cleaned. When we scold him, he laughs.'

Even as they complained, they would look at Krishna's face. Seeing the eyes of that child standing there as if afraid, their anger would melt away. The Bhagavatam says Yashoda too would only smile and could not bring herself to scold him.

In this decade Andal becomes one of those little cowherd girls. The girls build little houses of sand, sitril, in the street, and Krishna comes and scatters them with his feet. 'Don't come and ruin our little houses,' they plead. Yet they also say, 'We have no anger against you at all; when we see your eyes, we melt.'

The purvacharyas give an inner sense to this: when the Lord breaks the small worlds we build for ourselves, it is only to draw us to himself.

சிந்தனைக்கு

இறைவனின் பெருமையும் எளிமையும் ஒரே நேரத்தில் நம்மை எப்படித் தொடுகின்றன?

To reflect on

How do the Lord's greatness and his simplicity touch us at the same time?