Unmai Vilakkam 27 · ஆறு சுவையும் அருந்தி அவைதம்மை
ஆறு சுவையும் அருந்தி அவைதம்மைவேறு ஒருவன் கூறியிடும் மேன்மைபோல் - ஆறாறும்ஒன்று ஒன்றாய் நாடி உணர்ந்து ஓதில் அதில் உற்று அறிவாய்நின்ற பொருள் தானேகாண் நீ.
Aaru suvaiyum arunthi avaithammai / Vaeru oruvan kooriyitum maenmaipoal - aaraarum / Onru onraay naati unarnthu oathil athil urru arivaay / Ninra porul thaanaekaan nee.
பொருள்
ஆறு சுவைகளையும் சுவைத்து, அவற்றை "இது இனிப்பு, இது புளிப்பு" என்று வேறொருவன் சொல்லும் மேன்மை போல, முப்பத்தாறு தத்துவங்களையும் ஒவ்வொன்றாக ஆராய்ந்து உணர்ந்து சொல்லும்போது, அவற்றில் பொருந்தி அறிவாக நிற்கும் பொருள் நீயே, காண்.
Meaning
Just as it is another, the one who tastes them, who has the power to name the six tastes, 'this is sweet, this is sour', so when the thirty-six tattvas are examined and known one by one and spoken of, the reality that stands within them as the knower is you. See it.
சொற்பொருள் Word by word
- அருந்தி
- tasting
- வேறு ஒருவன்
- another, the taster
- மேன்மை
- superiority, the power
- நாடி
- examining
- உற்று அறிவாய்
- the one who knows, abiding in it
- நின்ற பொருள்
- the reality that stands
விளக்கம்
சுவைகளை அறிபவன் சுவைகளிலிருந்து வேறானவன். அதுபோல தத்துவங்களை அறியும் ஆன்மா தத்துவங்களிலிருந்து வேறு. "நேதி நேதி" (இது அன்று, இது அன்று) என்று உபநிடதங்கள் சொல்வது போல, உடல் அன்று, புலன் அன்று, மனம் அன்று என்று நீக்கி நீக்கி, எஞ்சி நிற்கும் அறிவே ஆன்மா. ஆனால் சித்தாந்தம் அதோடு நிற்பதில்லை: அந்த ஆன்மாவும் தனித்து அறிவதில்லை, இறைவன் உணர்த்தவே அறிகிறது என்பதை அடுத்த பாடல்கள் சொல்கின்றன.
Explanation
The one who knows the tastes is other than the tastes. In the same way the soul that knows the tattvas is other than the tattvas. As the Upanishads say 'neti neti', 'not this, not this', setting aside body, senses and mind one by one, what remains as the knower is the soul. But Siddhanta does not stop there: the next verses say that even the soul does not know alone, but knows because the Lord makes it know.
சிந்தனைக்கு
இன்று நம் கோபத்தையோ கவலையையோ "நான் அதைப் பார்க்கிறேன்" என்று ஒரு கணம் விலகி நின்று பார்க்க முடிந்ததா?
To reflect on
Today, could we step back for a moment and watch our anger or worry, saying 'I am the one who sees it'?