அதிகாரம் 44

குற்றங்கடிதல்

The Correction of Faults · Kutrangatidhal

குற்றங்கடிதல் அதிகாரம், தலைவன் செருக்கு, சினம், கஞ்சத்தனம், தற்புகழ்ச்சி போன்ற குற்றங்களைத் தன்னிடமிருந்து நீக்கவேண்டும் என்று கூறுகிறது. பிறர் குற்றத்தைக் காணுமுன் தன் குற்றத்தைக் களைபவனே காக்கப்படுவான் என்று இது வலியுறுத்துகிறது.

This chapter tells the ruler to remove from himself faults such as pride, anger, miserliness and self-praise. It insists that only the one who first clears his own faults before looking at others' is safe.

அறிமுகம்

அறிவுடைமை அதிகாரத்தை அடுத்து வள்ளுவர் வைத்த அதிகாரம் குற்றங்கடிதல். 'கடிதல்' என்றால் நீக்குதல், களைதல். அதாவது குற்றங்களை நீக்குதல். அறிவு உடையவன் முதலில் தன்னைத் தானே பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும் என்பதே இந்த வரிசையின் காரணம். ஆட்சியாளன் பிறரை ஆள்வதற்குமுன் தன்னை ஆளவேண்டியவன். அவனிடம் உள்ள குற்றங்கள் ஒரு தனி மனிதனின் குற்றங்களாக மட்டும் இருப்பதில்லை; அவை நாட்டின் அழிவாகவும் மாறக்கூடியவை. எனவே இந்த அதிகாரம் அரசியல் பகுதியில் மிகவும் பொருத்தமாக அமைகிறது.

முதல் குறள் மூன்று குற்றங்களைச் சுட்டுகிறது: செருக்கு, சினம், சிறுமை. இவை மூன்றும் இல்லாதவரின் செல்வப் பெருக்கம் பெருமையுடையது என்கிறது. இரண்டாம் குறள் மூன்று குறைகளைக் கூறுகிறது: இவறல் எனப்படும் கஞ்சத்தனம், மாண்பு குன்றிய மானம், மாட்சியற்ற மகிழ்ச்சி. இவை தலைவனுக்குக் குற்றம் என்கிறது. மூன்றாம் குறள் தினை அளவு குற்றமானாலும் அதைப் பனை அளவாகக் கொள்பவர் பழிக்கு நாணுபவர் என்கிறது. நான்காம் குறள் குற்றமே நமக்குப் பகை என்பதால் அதையே காக்கவேண்டும் என்கிறது.

ஐந்தாம் குறள் வருமுன் காக்காதவனின் வாழ்க்கை நெருப்பின் முன் வைத்த வைக்கோல் போரைப் போல் கெடும் என்கிறது. ஆறாம் குறள் ஒரு சிறந்த கேள்வியை எழுப்புகிறது: தன் குற்றத்தை நீக்கிப் பிறர் குற்றத்தைக் காணத் தொடங்கினால், தலைவனுக்கு எந்தக் குற்றம் இருக்கும்? ஏழாம் குறள் செய்யவேண்டியதைச் செய்யாத கஞ்சனின் செல்வம் நிலைக்காமல் கெடும் என்கிறது. எட்டாம் குறள் பற்றுள்ளம் அல்லது கஞ்சத்தனம் எந்தக் குற்றத்தோடும் ஒப்பிடத்தக்கதன்று, அதற்கு மேலானது என்கிறது.

ஒன்பதாம் குறள் தற்புகழ்ச்சி கூடாது; பயன் தராத செயலை விரும்பவும் கூடாது என்கிறது. பத்தாம் குறள் தன் விருப்பம் பிறருக்குத் தெரியாமல் காக்க வல்லவனுக்கு, பகைவர் செய்யும் சூழ்ச்சி பயனற்றுப் போகும் என்று முடிக்கிறது. இவ்வாறு அதிகாரம் தன்னியல்பு குற்றங்களிலிருந்து தொடங்கி, தற்காப்பு நுட்பங்களில் முடிகிறது.

உரையாசிரியர்கள் சில சொற்களுக்கு வேறுபட்ட பொருள் தருகின்றனர். 'சிறுமை' என்பதற்குக் கீழ்மை என்றும், ஈதலின்மை என்றும் உரைப்பர். 'மாணா உவகை' என்பதற்கு மாட்சியற்ற மகிழ்ச்சி என்றும், காமம் தொடர்பான மகிழ்ச்சி என்றும் விளக்குவர். இவை சிறு வேறுபாடுகளே; அதிகாரத்தின் நோக்கம் ஒன்றே.

இன்றைய உலகில் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் இந்த அதிகாரத்தை ஓர் ஆய்வுப் பட்டியலாகப் பயன்படுத்தலாம். என்னிடம் செருக்கு இருக்கிறதா? சினம் இருக்கிறதா? பகிரும் மனம் இருக்கிறதா? என்னைப் பற்றி நானே புகழ்கிறேனா? இவற்றை நேர்மையாகக் கேட்டுக்கொள்ளுதலே குற்றங்கடிதலின் தொடக்கம்.

இந்த அதிகாரத்தின் மையக் கருத்தை இன்னொரு கோணத்தில் பார்க்கலாம். வள்ளுவர் குற்றம் என்பதைப் பிறர் பார்வையில் அல்ல, தன் பார்வையிலேயே வைக்கிறார். பிறர் குற்றம் காண்பது எளிது; தன் குற்றம் காண்பது கடினம். அதனால் அதிகாரம் முழுவதும் 'தன்' என்ற சொல்லின் மேல் நிற்கிறது. ஆறாம் குறள் இதன் உச்சம். தன் குறையை நீக்கிய பின் பிறர் குறையைப் பார்க்கும் ஒருவனுக்குக் குறை என்ற ஒன்றே இருக்காது என்பது அதன் சாரம்.

அரசியல் பகுதியில் இவ்வதிகாரம் வருவதன் இன்னொரு பொருள், ஆட்சியாளர் மேல் குடிகள் எப்போதும் கண் வைத்திருக்கின்றனர் என்பதே. ஒரு தலைவனின் சிறு குற்றமும் பலரால் காணப்பட்டுப் பின்பற்றப்படுகிறது. 'மேலோர் எப்படியோ அப்படியே குடிகள்' என்ற நம்பிக்கை இந்திய மரபில் ஆழமானது. அதனால் அரசன் தன் குற்றங்களைக் களைவது தனக்காக மட்டுமன்று, நாட்டிற்காகவும்.

இன்றைய குடும்பத்திலும் பணியிடத்திலும் இதே உண்மை பொருந்தும். பெற்றோர், ஆசிரியர், மேலாளர் ஆகியோரின் குற்றங்கள் பிள்ளைகளிடமும் மாணவர்களிடமும் பணியாளர்களிடமும் பதிகின்றன. எனவே தலைமை என்பது முதலில் தன்னைத் தானே திருத்திக்கொள்ளும் பொறுப்பு.

Introduction

After the chapter on the Possession of Knowledge, Valluvar places the chapter on the Correction of Faults. 'Kadithal' means removing, weeding out. That is, removing faults. The reason for this order is that the person of knowledge must first look at himself. A ruler must govern himself before governing others. His faults are not merely personal faults; they can become the ruin of a country. So this chapter fits the Polity section well.

The first verse names three faults: pride, anger and meanness. It says the rise in wealth of those without these three is worthy of honour. The second names three more defects: miserliness, false pride that has lost its dignity, and unseemly joy. These are faults in a ruler. The third says that those who fear disgrace will take a fault as small as a millet grain to be as big as a palm tree. The fourth says that since faults are our enemy, they themselves must be guarded against.

The fifth says that the life of one who does not guard before danger comes will perish like a stack of hay before a fire. The sixth raises a fine question: if a ruler first removes his own faults and then begins to see others', what fault will he have? The seventh says that the wealth of a miser who does not do what he ought will not last and will perish. The eighth says that the grasping heart, miserliness, cannot be reckoned among any other fault; it stands above them.

The ninth says not to praise oneself, nor to desire an act that brings no good. The tenth closes: for one who can keep his wishes unknown to others, the schemes of enemies will come to nothing. Thus the chapter starts from faults of one's own nature and ends with the arts of self-defence.

Commentators differ on some words. 'Sirumai' is taken as meanness or as want of giving. 'Maana uvakai' is explained as joy that lacks dignity, or joy connected with lust. These are small differences; the aim of the chapter is one.

In today's world every person in a position of leadership can use this chapter as a checklist. Do I have pride? Do I have anger? Do I have a sharing heart? Do I praise myself? To ask these honestly is the beginning of correcting faults.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

நகுஷன்

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்திலும் அனுசாசன பர்வத்திலும் நகுஷ மன்னனின் கதை சொல்லப்படுகிறது. நகுஷன் சந்திர வம்சத்து அரசன், புரூரவனின் வழி வந்தவன். அவன் பல வேள்விகள் செய்து, அறநெறியில் ஆண்டு, தேவர்களாலும் மதிக்கப்பட்டான். ஒருமுறை இந்திரன் விருத்திரனைக் கொன்ற பாவத்துக்காக மறைந்து வாழ்ந்தபோது, தேவலோகத்துக்கு ஒரு தலைவன் தேவைப்பட்டது. தேவர்களும் முனிவர்களும் நகுஷனையே இந்திர பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

நகுஷன் தொடக்கத்தில் பணிவுடன் சொன்னான்: 'நான் வலிமையற்றவன். இந்தப் பதவிக்கு எப்படித் தகுதி?' தேவர்கள் அவனுக்குத் தங்கள் ஆற்றல்களைத் தந்தனர். அவன் பார்க்கும் எவரின் ஆற்றலும் அவனுக்கு வந்து சேரும் என்ற வரத்தையும் பெற்றான். அவன் தேவலோகத்தை ஆளத் தொடங்கினான்.

ஆனால் அதிகாரம் அவனுக்குள் உறங்கிக்கிடந்த குற்றங்களை எழுப்பியது. செருக்குக் கொண்டான். தான் இந்திரன் மட்டும் அல்ல; எல்லா இன்பங்களுக்கும் உரியவன் என்று எண்ணினான். இந்திரனின் மனைவி சசியிடம் ஆசை கொண்டான். 'நானே இந்திரன்; இந்திராணியும் எனக்கே உரியவள்' என்று அழைத்தான். சசி தந்திரமாக, 'நீங்கள் முனிவர்கள் சுமக்கும் பல்லக்கில் வாருங்கள். அது இதுவரை எந்த இந்திரனும் செய்யாதது' என்று யோசனை கூறினாள்.

நகுஷன் அந்த யோசனையை விரும்பி ஏற்றான். சப்தரிஷிகளை அழைத்துப் பல்லக்கைத் தூக்கச் செய்தான். அவன் மனம் ஆசையால் துடித்தது. 'சர்ப்ப, சர்ப்ப' (விரைவாக, விரைவாக) என்று கட்டளையிட்டான். அதில் அகத்தியர் மெதுவாக நடந்தார். சினமுற்ற நகுஷன் அவரைக் காலால் உதைத்தான். அகத்தியர் சினம் கொண்டு, 'நீ பாம்பாகப் பிறப்பாய்' என்று சாபமிட்டார்.

நகுஷன் உடனே சர்ப்பமாக மாறிப் பூமியில் விழுந்தான். பின்னர் யுதிஷ்டிரன் வனவாசத்தின்போது அவனைச் சந்தித்தபோது, அந்த சர்ப்பம் பீமனைப் பிடித்துக்கொண்டது. யுதிஷ்டிரன் அதனிடம் கேட்ட கேள்விகளுக்குச் சரியான பதில் சொன்னபோது நகுஷன் தன் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டான்.

நகுஷனிடம் தொடக்கத்தில் நற்பண்புகள் இருந்தன. ஆனால் செருக்கு, சினம், ஆசை ஆகிய குற்றங்களை நீக்காமல் அதிகாரம் பெற்றதால் அவன் வீழ்ந்தான். குற்றம் களையப்படாத தலைமை அழிவையே தரும் என்பதற்கு இது தெளிவான எடுத்துக்காட்டு.

இதற்கு நேர்மாறாக, யுதிஷ்டிரன் அதே சர்ப்பத்தை அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் எதிர்கொண்டு, அதற்கு விடுதலை தந்தான். குற்றம் களைந்தவனின் மனம் எந்தத் தடையையும் கடக்கிறது. குற்றம் களையாதவனின் அதிகாரம் அவனையே விழுங்குகிறது.

யுதிஷ்டிரனுக்கும் நகுஷ சர்ப்பத்துக்கும் இடையிலான உரையாடல் வன பர்வத்தின் அஜகர பர்வத்தில் மிகவும் புகழ்பெற்றது. பீமன் வனத்தில் வேட்டையாடச் சென்றபோது ஒரு பெரும் மலைப்பாம்பு அவனைச் சுற்றிக்கொண்டது. பீமனால் அதை விடுவிக்க முடியவில்லை. அதன் பிடியில் அவன் ஆற்றல் குன்றிவிட்டது. தம்பியைத் தேடி வந்த யுதிஷ்டிரன் அவனைப் பாம்பிடம் சிக்கியிருக்கக் கண்டார்.

பாம்பு மனித மொழியில் பேசியது. 'நான் நகுஷன். அகத்தியரின் சாபத்தால் இப்படி இருக்கிறேன்' என்றது. யுதிஷ்டிரனிடம் பல கேள்விகள் கேட்டது. 'அந்தணன் யார்?' என்ற கேள்விக்கு யுதிஷ்டிரன், 'உண்மை, தானம், பொறுமை, நற்குணம், கொடுமை இல்லாமை, தவம், இரக்கம் உடையவனே அந்தணன்; பிறப்பால் அல்ல' என்றான். அந்த விடைகள் நகுஷனின் குற்றங்களை நேரடியாகத் தொட்டன. தன் செருக்கையும் சினத்தையும் அவன் உணர்ந்தான்.

யுதிஷ்டிரனின் அமைதியான, தெளிந்த விடைகளைக் கேட்ட பின் நகுஷன் பாம்பு உருவை விட்டு விண்ணுலகம் சென்றான். குற்றங்களை உணர்ந்து அவற்றிலிருந்து விடுபட்டவனுக்கு வழி பிறக்கும் என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. நகுஷன் தன் குற்றத்தால் வீழ்ந்தான்; அதை உணர்ந்ததால் மீண்டும் எழுந்தான்.

இந்தக் கதையை நம் வாழ்வோடு இணைக்கும்போது ஒரு கேள்வி எழுகிறது: அதிகாரம் வருவதற்குமுன் நம்மிடம் உள்ள குற்றங்களை நாம் எப்போதாவது சோதித்துப் பார்த்திருக்கிறோமா? ஒரு சிறு பதவி கிடைத்தவுடன் பலர் பிறரிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறார்கள். பணம் வந்தவுடன் செருக்குக் கொள்கிறார்கள். புகழ் வந்தவுடன் தம்மைப் பிறரைவிடச் சிறந்தவராக எண்ணுகிறார்கள். இவை நகுஷனின் குற்றங்களே. குற்றங்கள் முன்பே இருந்தன; அதிகாரம் அவற்றை வெளிக்கொணர்ந்தது மட்டுமே.

எனவே பதவி வருவதற்கு முன்பே குற்றங்களைக் கடிந்துகொள்வது நல்லது. தினமும் இரவில் தம் நாளைத் திரும்பிப் பார்த்து, எங்கே செருக்கு வந்தது, எங்கே சினம் வந்தது என்று சோதிப்பவர் நகுஷனின் வீழ்ச்சியைத் தவிர்க்கலாம்.

அகத்தியரின் சாபம் ஒரு தண்டனை மட்டுமன்று; அது நகுஷனுக்குத் தன்னைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு வாய்ப்பையும் தந்தது. பல ஆண்டுகள் பாம்பாக வாழ்ந்த காலத்தில் அவன் தன் குற்றங்களைச் சிந்தித்திருக்கலாம்.

Chapter story

Nahusha

The story of King Nahusha is told in the Udyoga Parva and the Anushasana Parva of the Mahabharata. Nahusha was a king of the lunar line, descended from Pururavas. He performed many sacrifices, ruled by dharma, and was honoured even by the gods. Once, when Indra lived in hiding for the sin of killing Vritra, the world of the gods needed a leader. The gods and sages chose Nahusha himself for the post of Indra.

At first Nahusha said humbly, 'I am without strength. How am I fit for this post?' The gods gave him their powers. He also received the boon that the strength of anyone he looked at would come to him. He began to rule the world of the gods.

But power woke the faults sleeping within him. He became proud. He thought he was not only Indra but the master of all pleasures. He desired Indra's wife Shachi. He called her: 'I am Indra; Indrani too is mine.' Shachi, with cunning, suggested, 'Come in a palanquin carried by sages. No Indra has done that before.'

Nahusha liked the idea and accepted it. He called the seven sages and made them carry the palanquin. His mind throbbed with desire. 'Sarpa, sarpa' (quickly, quickly), he commanded. Among them Agastya walked slowly. Angered, Nahusha kicked him. Agastya, enraged, cursed him: 'You will be born a serpent.'

Nahusha at once became a serpent and fell to earth. Later, when Yudhishthira met him in the forest exile, the serpent seized Bhima. When Yudhishthira answered the questions it asked, Nahusha was freed from his curse.

At first Nahusha had good qualities. But he gained power without clearing the faults of pride, anger and desire, and so he fell. It is a clear example that leadership with faults uncorrected brings only ruin.

In contrast, Yudhishthira met the same serpent calmly and with composure and gave it release. The mind of one who has weeded out his faults crosses any barrier. The power of one who has not weeded them out swallows him.

The conversation between Yudhishthira and the serpent Nahusha, in the Ajagara Parva of the Vana Parva, is very famous. When Bhima went hunting in the forest, a huge python coiled around him. Bhima could not free himself. In its grip his strength failed. Yudhishthira, coming in search of his brother, found him caught by the serpent.

The serpent spoke in human language. 'I am Nahusha. By Agastya's curse I am like this,' it said. It asked Yudhishthira many questions. To the question 'Who is a Brahmin?' Yudhishthira said, 'One who has truth, charity, patience, good character, freedom from cruelty, austerity and compassion; not by birth.' Those answers touched Nahusha's faults directly. He realised his pride and anger.

After hearing Yudhishthira's calm, clear answers, Nahusha left the serpent form and went to the heavens. The story shows that a way opens for one who recognises his faults and is freed from them. Nahusha fell because of his fault, and he rose again because he recognised it.

முக்கியப் பாடங்கள்

செருக்கு, சினம், சிறுமை இல்லாதவரின் செல்வம் பெருமை பெறும்.
தினையளவு குற்றத்தையும் பனையளவாகக் கருதுபவர் பழிக்கு நாணுபவர்.
குற்றமே நம் பகை; அதையே முதலில் காக்கவேண்டும்.
தன் குற்றத்தை நீக்கிய பின்னரே பிறர் குற்றத்தைக் காண்பது நல்லது.
கஞ்சத்தனம், தற்புகழ்ச்சி ஆகியவை தலைவனின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும்.

Key lessons

The wealth of those without pride, anger and meanness wins honour.
Those who fear disgrace take a millet-sized fault to be palm-sized.
Faults are our enemy and must be guarded against first.
It is good to see others' faults only after removing one's own.
Miserliness and self-praise lead a leader to his fall.