Kural 1042 · இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும்

தர்ப்பணம்

ராமேஸ்வரத்தில் ஆடி அமாவாசை அன்று கடற்கரை முழுவதும் மக்கள் கூட்டம். முன்னோர்களுக்கு நீர்க்கடன் செய்யப் பலர் வந்திருந்தனர். அவர்களுள் சுந்தரம் என்ற ஏழை விவசாயி ஒருவர். அவர் தந்தை சென்ற ஆண்டு காலமானார். இந்த ஆண்டு அவருக்குத் தர்ப்பணம் செய்யச் சுந்தரம் பல நாள் முன்பிருந்தே ஆசைப்பட்டார்.

ஆனால் அவரிடம் பணம் குறைவு. ராமேஸ்வரம் வரும் பயணச் செலவே பெரும்பாடு. பூசாரிக்குத் தட்சிணை தரவும், எள், தர்ப்பைப் புல், பிண்டத்துக்கான அரிசி வாங்கவும் அவரிடம் அதிகம் இல்லை. கூட்டத்தில் மற்றவர்கள் பெரிய பெரிய சடங்குகளோடு செய்வதைக் கண்டு அவருக்கு மனம் தளர்ந்தது. "என் தந்தைக்கு நான் ஒன்றும் செய்ய முடியாதவனாகிவிட்டேனே" என்று கண்ணீர் வடித்தார்.

ஒரு முதிய அர்ச்சகர் அவரைக் கவனித்தார். "என்ன ஐயா, வருத்தமாக இருக்கிறீர்களே?" என்று அன்போடு கேட்டார். சுந்தரம் தன் நிலையைச் சொன்னார். அர்ச்சகர் புன்னகைத்தார். "தம்பி, முன்னோர்களுக்குத் தேவை உன் பொருளல்ல, உன் அன்பு. சிறிது எள்ளும் நீரும் மனம் உருகி அர்ப்பணிக்கப்பட்டால் அதுவே போதும் என்று நம் நூல்கள் சொல்கின்றன."

அவர் தம்மிடம் இருந்த சிறிது தர்ப்பையையும் எள்ளையும் சுந்தரத்துக்குத் தந்து, அவரை அழைத்துச் சென்று முறைப்படி மந்திரம் சொல்லச் செய்தார். சுந்தரம் கடலில் இறங்கி, தந்தையை நினைத்து நீர் வார்த்தார். அவர் கண்ணீரும் அந்த நீரில் கலந்தது.

அன்று முதல் சுந்தரத்துக்கு ஒரு தெளிவு பிறந்தது: வறுமை சடங்கின் அளவைக் குறைக்கலாம்; அன்பின் ஆழத்தைக் குறைக்க முடியாது. இருந்தாலும் வள்ளுவரின் சொல்லையும் அவர் உணர்ந்தார்: வறுமை பலவற்றைப் பறிக்கிறது; அதனால்தான் அறம் செய்ய வசதி உடையவர் பிறருக்கு உதவ வேண்டும்.

ஊருக்குத் திரும்பியதும் சுந்தரம் தன் வயலில் ஒரு பகுதியை அடுத்த ஆண்டு முதல் இது போன்ற ஏழைகளுக்கு உதவ ஒதுக்கினார். தனக்குக் கிடைத்த அந்த முதிய அர்ச்சகரின் கருணையை அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்தார்.

மறுமை நலனும் இம்மை நலனும் வறுமையால் பாதிக்கப்படலாம்; ஆனால் இரக்கம் உடைய மனிதர்கள் அந்தப் பாதிப்பைக் குறைக்க முடியும் என்பதை இந்தக் காட்சி காட்டுகிறது.

அந்த அர்ச்சகரின் செயலைப் பின்னர் அவ்வூர் மக்கள் அடிக்கடி நினைவுகூர்ந்தனர். சடங்கு என்பது மந்திரச் சொற்களில் மட்டுமில்லை, அடுத்தவன் துயரைத் துடைக்கும் அன்பிலும் உள்ளது என்பதை அவரது எளிய செயல் உணர்த்தியது.

The Offering of Water

On Aadi Amavasai at Rameswaram the whole shore was crowded. Many had come to make water offerings to their ancestors. Among them was a poor farmer, Sundaram. His father had passed away the previous year. For many days beforehand Sundaram had longed to perform the tarpanam for him this year.

But he had little money. The journey to Rameswaram itself had been a struggle. He had hardly anything to pay the priest, or to buy sesame, darbha grass and rice for the offering balls. Seeing others do elaborate rites in the crowd, his heart sank. "I have become unable to do anything for my father," he wept.

An old priest noticed him. "What is it, sir? You look sad," he asked kindly. Sundaram told him of his state. The priest smiled. "My son, what the ancestors need is not your wealth but your love. A little sesame and water offered with a melting heart is enough, say our texts."

He gave Sundaram a little darbha and sesame he had with him, led him to the water, and had him recite the mantras in the proper form. Sundaram went into the sea, remembered his father and poured the water. His tears mingled with it.

From that day a clarity came to Sundaram: poverty may reduce the scale of ritual but cannot reduce the depth of love. Yet he also understood Valluvar's word: poverty takes away many things, and so those with means should help others to do dharma.

Back at his village, Sundaram set aside a portion of his field from the next year to help the poor in a similar way. All his life he remembered the kindness of that old priest.

The goods of both this life and the next may be affected by poverty, but this scene shows that compassionate people can lessen that harm.