Kural 1086 · கொடும்புருவம் கோடா மறைப்பின் நடுங்கஞர்

மணமேடையில் தாழ்ந்த பார்வை

தமிழர் திருமணங்களில் மணமகள் நாணத்தோடு தலை குனிந்து அமரும் வழக்கம் உண்டு. திருநெல்வேலி அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் ஒரு திருமணத்தில் மணமகன் சுரேஷ் தன் மணமகள் கவிதாவை முதன்முறையாக அருகில் காணும் தருணம் வந்தது. பெரியோர் ஏற்பாடு செய்த திருமணம் என்பதால் இருவரும் முன்பு நீண்டநேரம் பேசியதில்லை.

அக்னியை வலம்வந்து, திருமாங்கல்யதாரணத்தின் முன் கவிதா தலை குனிந்தாள். அவளது பார்வை கால் நுனியில் விழுந்தது. சுரேஷ் அவளை ஓரக்கண்ணால் நோக்கினான். அவளது வளைந்த புருவங்கள் அவளது இமைகளை மறைப்பது போல இருந்தன; ஆனால் ஒரு கணம் அவள் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அவன் உள்ளம் நடுங்கியது.

பாட்டி கவிதாவின் அருகில் அமர்ந்து 'கண்ணைத் தூக்கிப் பார்க்காதே, தலை குனிந்து இரு' என்று சிரித்தபடி சொன்னார். அதைக் கேட்ட சுரேஷின் தாய் 'கண்ணைத் தாழ்த்துவதே அவள் அழகு' என்று புன்னகைத்தார். அந்த எளிய உரையாடலில் மண மேடையின் இனிமை இருந்தது.

மணமேடையில் ஒவ்வொரு சடங்கும் நிகழ்ந்தது: பாணிக்கிரகணம், ஏழடி எடுத்து வைத்தல், அருந்ததி காட்டுதல். அருந்ததி நட்சத்திரத்தைக் காட்டியபோது கவிதா தலை உயர்த்தி வானைப் பார்த்தாள். சுரேஷும் அதைப் பார்த்தான். அதுவே அவர்களது முதல் பகிர்வு.

அன்றிரவு பாட்டு, நலங்கு, சிரிப்பு என எல்லாம் முடிந்தபின் சுரேஷ் மெல்ல கவிதாவிடம், 'உன் கண்கள் தாழ்ந்தபோது உன் அழகு கூடியது' என்றான். கவிதா நாணத்தால் மீண்டும் கண்களைத் தாழ்த்தினாள். குறள் சொன்ன புருவத் திரை அன்று உயிர்ப்பெற்றது.

இந்தக் காட்சி நமக்குச் சொல்கிறது: நாணம் அழகைக் குறைப்பதில்லை; அதைக் கூட்டுகிறது. தாழ்ந்த பார்வையில் வெளிப்படும் அடக்கமே ஒருவர் உள்ளத்தை அதிகம் கவர்கிறது.

திருமணத்துக்குப் பின் கவிதாவும் சுரேஷும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் தங்கள் திருமண நாளில் அருந்ததி நட்சத்திரத்தைக் காணும் வழக்கத்தை வைத்துக்கொண்டனர். அந்த நாளில் சுரேஷ் அந்தக் குறளை மெல்லச் சொல்வான்; கவிதா புன்னகையோடு தலை தாழ்த்துவாள். அவர்கள் குடும்பத்தில் நாணமும் மரியாதையும் அன்பும் கலந்த அந்தச் சூழல் தலைமுறைகளாகத் தொடர்ந்தது. தமிழ்த் திருமணங்களின் அழகு இத்தகைய சிறு நிகழ்வுகளிலேயே உள்ளது. ஒரு திருமண நிகழ்வின் சிறிய காட்சி எவ்வாறு தலைமுறைகளுக்கு இனிய நினைவாக நிலைக்கிறது என்பதை நாமும் உணரலாம். அந்த நினைவுகளே குடும்பத்தின் பிணைப்பு.

The Lowered Gaze at the Wedding

In Tamil weddings there is the custom of the bride sitting with head bowed in modesty. At a wedding in a village near Tirunelveli the moment came when the groom Suresh was to see his bride Kavitha close by for the first time. As it was a match arranged by elders, the two had not talked long before.

After circling the fire, Kavitha bowed her head before the tying of the thali. Her gaze fell on her toes. Suresh looked at her from the corner of his eye. Her curved brows seemed to veil her eyelids; but when for a moment she looked up, his heart trembled.

Grandmother sat beside Kavitha and said smiling, 'Do not lift your eyes; keep your head bowed.' Hearing it, Suresh's mother smiled, 'Lowering the eyes itself is her beauty.' In that simple talk was the sweetness of the wedding dais.

Every rite took place on the dais: panigrahana, the seven steps, the showing of Arundhati. When Arundhati star was shown, Kavitha raised her head and looked at the sky. Suresh looked at it too. That was their first sharing.

That night, after songs, nalangu and laughter were over, Suresh said softly to Kavitha, 'When your eyes lowered, your beauty grew.' Kavitha lowered her eyes again in modesty. The brow-screen of the verse came alive that day.

This scene tells us that modesty does not lessen beauty; it increases it. The restraint seen in a lowered gaze is what captivates the heart most.