ஊக்கம் உடைமை

கங்கையைக் கொணர்ந்த பகீரதன்

இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் சொல்லப்படும் பகீரதனின் வரலாறு ஊக்கத்தின் உச்சக் கதையாக நம் மரபில் போற்றப்படுகிறது. அயோத்தியை ஆண்ட சகர மன்னனுக்கு அறுபதாயிரம் மகன்கள் இருந்தனர். அவன் அசுவமேத யாகம் செய்தபோது, யாகக் குதிரையை இந்திரன் திருடிக் கபில முனிவரின் ஆசிரமத்தருகே மறைத்து வைத்தான். சகரனின் மகன்கள் குதிரையைத் தேடிப் பாதாளம் வரை தோண்டினர். கபிலரின் அருகே குதிரையைக் கண்டதும் அவரைத் திருடன் என்று பழித்தனர். முனிவரின் சினத் தீயில் அந்த அறுபதாயிரம் பேரும் சாம்பலாயினர்.

அவர்களுக்கு முறையான நீர்க்கடன் செய்யப்படாததால் அவர்களின் ஆன்மாக்கள் நற்கதி பெறவில்லை. வானுலகக் கங்கை பூமிக்கு வந்து அந்தச் சாம்பலைத் தொட்டால் மட்டுமே அவர்கள் விடுதலை பெறுவர் என்ற நிலை ஏற்பட்டது. சகரனின் வழிவந்த அரசர்கள் பலரும் முயன்றனர். அம்சுமான், திலீபன் ஆகியோர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் தவம் செய்தும் வெற்றி பெறவில்லை. அவர்கள் தம் முயற்சியில் மடிந்தனர்.

அந்த மரபின் இளவலான பகீரதன் அரசாட்சியைத் துறந்து தவத்தில் இறங்கினான். பிரம்மனை நோக்கிப் பல ஆண்டுகள் தவம் செய்தான். இறுதியில் பிரம்மன் தோன்றி, கங்கையை அனுப்பச் சம்மதித்தார். ஆனால், 'வானிலிருந்து பாயும் கங்கையின் வேகத்தைப் பூமி தாங்காது; அதைத் தாங்கக்கூடியவர் சிவபெருமான் ஒருவரே' என்றார். அதனால் பகீரதன் மீண்டும் சிவனை வேண்டிக் கடுந்தவம் செய்தான். ஓராண்டு காலம் ஒற்றைக்காலில் நின்று தவம் செய்தான் என்று மரபு கூறுகிறது.

சிவபெருமான் அவன் உறுதியைக் கண்டு மகிழ்ந்து தன் சடையில் கங்கையை ஏற்றுக்கொள்ள இசைந்தார். கங்கை பெருமிதத்தோடு பாய்ந்து வந்தபோது, அவளை அவர் தன் சடைக்குள் அடக்கினார். பின்னர் ஒரு சிறு துளியாக அவளை விடுவித்தார். அந்தத் துளி பகீரதன் காட்டிய வழியே பாய்ந்து பாதாளம் சென்று, சகரர்களின் சாம்பலைத் தொட்டு அவர்களுக்கு முக்தி அளித்தது. அதனால் கங்கைக்கு 'பாகீரதி' என்ற பெயரும் வந்தது.

இந்த வரலாறு ஊக்கத்தின் பல முகங்களை நமக்குக் காட்டுகிறது. முதலாவது, முன்னோர் தோற்ற இடத்திலும் பகீரதன் முயற்சியை விடவில்லை. 'என் தந்தைகளே முடியாமல் போயினர்' என்று அவன் அஞ்சவில்லை. இரண்டாவது, ஒரு தடை நீங்கியதும் அடுத்த தடை வந்தபோதும் அவன் சோர்வடையவில்லை. பிரம்மனை வேண்டி வெற்றி பெற்றபின் சிவனை வேண்டும் புதிய முயற்சியைத் தொடங்கினான். மூன்றாவது, அவன் இலக்கு தன் நலனுக்காக அல்ல, முன்னோர் மற்றும் உலகின் நலனுக்காக இருந்தது.

இந்தத் தவத்தின் வழி எளிதானதன்று. பகீரதன் அரண்மனை இன்பங்களை விட்டு வெளியேறி, பனி மூடிய இமயத்தின் உச்சிக்குச் சென்றான். கடுங்குளிரிலும் கொளுத்தும் வெயிலிலும் அவன் உறுதி மாறவில்லை. பசியும் தாகமும் அவன் உடலை வாட்டின. ஆனால் அவன் எண்ணம் ஒன்றே: முன்னோரின் ஆன்மாக்களுக்கு நற்கதி தர வேண்டும். அந்த ஒரே எண்ணம் அவனுக்குப் பல ஆண்டுகள் வலிமை தந்தது.

கங்கை பூமிக்கு வருவதை அறிந்த தேவர்களும் முனிவர்களும் வியந்தனர். அவள் சிவனின் சடையில் அடங்கியபோது, அவளுடைய செருக்கும் அடங்கியது என்று புராணம் சொல்கிறது. சிவன் அவளைச் சிறு துளிகளாக விடுவித்த பின், அவள் பகீரதன் தேரின் பின் தொடர்ந்து சென்றாள். வழியில் ஜஹ்னு முனிவரின் ஆசிரமத்தைக் கங்கை மூழ்கடித்தபோது அவர் அவளைப் பருகினார்; பகீரதன் வேண்டிக்கொண்டபின் அவர் தம் செவி வழியாக அவளை விடுவித்தார். அதனால் அவளுக்கு 'ஜாஹ்னவி' என்ற பெயரும் வந்தது.

அதனால் பகீரத முயற்சி என்ற சொல்லே நம் மொழியில் அரிய, கடுமையான, விடாத முயற்சிக்கு உவமையாக நிற்கிறது. 'உள்ளுவ தெல்லாம் உயர்வுள்ளல்' என்ற குறளும், 'ஆக்கம் அதர்வினாய்ச் செல்லும் அசைவிலா ஊக்கம் உடையான் உழை' என்ற குறளும் இங்கே ஒன்று சேர்ந்து நிற்கின்றன.

இந்த வரலாற்றைத் தமிழ் மரபில் நாம் ஆடி அமாவாசை, தை அமாவாசை போன்ற நாட்களில் நினைவு கூர்ந்து முன்னோர்க்கு நீர்க்கடன் செலுத்துகிறோம். ஒருவன் உறுதியாக முயன்றால் அவன் முயற்சி தலைமுறைகளையே தாண்டி நன்மை செய்யும் என்பதே பகீரதன் காட்டும் பாடம்.

பகீரதனின் முயற்சி அதனால்தான் இன்றும் வியந்து பேசப்படுகிறது.

அவனே ஊக்கத்தின் உருவம்.

Bhagiratha Who Brought Down the Ganga

The story of Bhagiratha, told in the Bala Kanda of the Ramayana and in the Bhagavata Purana, is honoured in our tradition as the crowning tale of perseverance. King Sagara of Ayodhya had sixty thousand sons. When he performed the Ashvamedha sacrifice, Indra stole the sacrificial horse and hid it near the hermitage of the sage Kapila. Sagara's sons dug down to the netherworld in search. On seeing the horse near Kapila, they abused him as a thief. In the fire of the sage's wrath all sixty thousand became ashes.

Since proper water rites were not performed for them, their souls did not attain a good state. Their release would come only if the celestial Ganga descended to the earth and touched those ashes. Many kings of Sagara's line tried. Amshuman and Dilipa did penance for their whole lives and did not succeed. They died in the attempt.

Bhagiratha, the young scion of that line, gave up the kingdom and went into penance. He did tapas for many years towards Brahma. At last Brahma appeared and agreed to send Ganga. But he said, 'The earth cannot bear the force of Ganga falling from heaven; only Lord Shiva can bear it.' So Bhagiratha again did severe penance to Shiva. Tradition says he stood on one foot for a year.

Pleased by his firmness, Shiva agreed to receive Ganga on his matted locks. When Ganga came rushing down proudly, he held her within his locks. Then he released her as a small stream. That stream flowed by the path Bhagiratha showed, went into the netherworld, touched the ashes of the Sagara princes and granted them liberation. Hence Ganga also got the name Bhagirathi.

This story shows many faces of ookkam. First, Bhagiratha did not give up the effort where his forefathers had failed. He was not afraid, thinking 'my ancestors could not do it'. Second, when one obstacle was removed and the next arrived, he did not tire. Having won Brahma's grace, he began the fresh effort of seeking Shiva. Third, his goal was not for his own good but for his ancestors and the world.

That is why the phrase 'Bhagiratha prayatna' stands in our language as the image of rare, hard and unyielding effort. The verse 'ulluva thellaam uyarvullal' and the verse 'aakkam adharvinaaych chellum asaivilaa ookkam udaiyaan uzhai' meet here.

In Tamil homes this account is remembered on new-moon days when water is offered to ancestors, a reminder that one person's firm effort can bless generations.