ஒற்றாடல்

இலங்கையில் அனுமனின் கண்கள்

இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்திலிருந்து: சீதையைத் தேடி வானரப்படை தென்கடற்கரையை அடைந்தது. நூறு யோசனை அகன்ற கடலைத் தாண்டி இலங்கையை அடைய வேண்டும். அனைவரும் தயங்கியபோது, ஜாம்பவான் அனுமனின் ஆற்றலை அவனுக்கு நினைவூட்டினார். அனுமன் மகேந்திர மலையின் உச்சியிலிருந்து எழுந்து கடலைத் தாண்டினான். வழியில் வந்த இடையூறுகளை, சுரசை, சிம்ஹிகை போன்றோரை, அறிவாலும் வலிமையாலும் கடந்தான்.

இலங்கையை அடைந்ததும் அனுமன் நேராக உள்ளே பாய்ந்துவிடவில்லை. இரவு வருவதற்காகக் காத்திருந்தான். பூனையைப் போல் சிறிய வடிவம் எடுத்து, நகரின் மதிலைத் தாண்டினான். இலங்கையின் வீதிகள், மாளிகைகள், கோட்டைகள், படைக் கூடங்கள் எல்லாவற்றையும் கூர்ந்து கவனித்தான். காவலர் எண்ணிக்கை, ஆயுதச் சாலைகள், அரண்மனை அமைப்பு ஆகியவற்றை மனத்தில் பதித்துக்கொண்டான். இராவணனின் அந்தப்புரத்தையும் அவன் தேடிப் பார்த்தான்; ஆனால் அங்கே சீதை இல்லை என்று கண்டான்.

இறுதியில் அசோகவனத்தில் ஒரு சிம்சுபா மரத்தின் மேல் மறைந்திருந்து சீதையைக் கண்டான். அரக்கியர் சூழ, துயரத்தில் மெலிந்து அமர்ந்திருந்தாள். இராவணன் வந்து அவளைத் துன்புறுத்திப் பேசுவதையும், அவள் துணிவோடு மறுப்பதையும் மறைவிலிருந்தே கேட்டான். அவசரப்படாமல் சரியான நேரத்தை எதிர்பார்த்து, இராமனின் மோதிரத்தைக் காட்டி அவளிடம் நம்பிக்கையை உண்டாக்கினான். அவளுடைய செய்தியையும் சூடாமணியையும் பெற்றுக்கொண்டான்.

பின்னர் அவன் அசோகவனத்தின் சிலவற்றை அழித்து, இராவணனின் படையை எதிர்கொண்டு, அவர்களின் வலிமையையும் அளந்து பார்த்தான். இராவணனின் சபைக்குச் சென்றபோது அவன் அரச பலத்தையும் அவன் சபையின் மனநிலையையும் அறிந்தான். அவன் வால் எரிக்கப்பட்டபோது, இலங்கையின் வழிகளையும் வீடுகளையும் மீண்டும் ஒருமுறை மேலிருந்து பார்த்து அறிந்தான்.

அனுமன் திரும்பி வந்து இராமனிடம் தெளிவாகவும் சுருக்கமாகவும் செய்தியைச் சொன்னான். 'கண்டேன் சீதையை' என்ற சொல்லோடு தொடங்கியதாக மரபு கூறுகிறது. இராமன் மகிழ்ந்தான். அந்தக் குறிப்பிட்ட செய்திகள் போர் வியூகத்துக்கு மிகவும் துணை நின்றன.

ஜாம்பவான் அனுமனுக்கு அவனது ஆற்றலை நினைவூட்டிய காட்சியும் இங்கே சிந்திக்கத்தக்கது. ஒருவருக்குத் தம் ஆற்றல் தெரியாமல் இருக்கலாம்; சரியான நேரத்தில் அதை உணர்த்தும் பெரியோர் இருந்தால் அவர் பெரும் செயல் செய்ய முடியும். இராமனும் சுக்ரீவனும் அனுமனைத் தேர்ந்தெடுத்தது தற்செயல் அன்று. அவனுக்குச் சொல்வன்மையும், நுண்ணறிவும், அடக்கமும் இருந்தன என்பதை அவர்கள் முன்பே கண்டிருந்தனர். இராமனின் மோதிரத்தையும் அவனிடமே தந்தனர். அது நம்பிக்கையின் அடையாளம்.

அனுமன் இலங்கையில் கண்டவற்றை அப்படியே சொன்னான்; தன் ஆற்றலைப் பெருமையாகப் பேசவில்லை. இராமனிடம் திரும்பி வந்ததும் முதலில் சீதையின் நலனையே சொன்னான். தான் செய்த வீரச் செயல்களை அதன் பிறகே சுருக்கமாகச் சொன்னான். நல்ல ஒற்றனுக்கு உரிய அடக்கமும் உண்மையும் அவனிடம் அமைந்திருந்தன என்பதை இது காட்டுகிறது.

அறநூலையும் அறிவையும் ஒருங்கே கொண்ட அனுமனே, கண்ணாகச் சென்று இராமனுக்கு உண்மையைக் கொணர்ந்தவன். நாட்டுத் தலைவன் தானே செல்ல முடியாத இடத்தில் நம்பத்தகுந்த கண்கள் அனுப்பப்பட வேண்டும் என்பதையும், அவை உண்மையையும் முன்னெச்சரிக்கையையும் இணைத்துத் திரும்ப வேண்டும் என்பதையும் இந்த நிகழ்ச்சி காட்டுகிறது.

இலங்கையின் மாளிகைகளைச் சுற்றித் திரியும்போது அனுமன் கண்ட காட்சிகளை இராமாயணம் நுட்பமாக விவரிக்கிறது. இராவணனின் பள்ளியறையில் உறங்கும் மகளிரையும், மது அருந்தி மயங்கிய அரக்கரையும், வேதம் ஓதும் ஒலியையும் அவன் ஒரே இரவில் கண்டான். அரக்கர்களிலும் நல்லோர் உண்டு, தீயோர் உண்டு என்பதையும் அவன் கவனித்தான். விபீஷணனின் இல்லத்தில் அறநெறி ஒலித்ததையும் கண்டான். இத்தகைய செய்திகள் பின்னர் இராமனுக்குப் பெரிதும் பயன்பட்டன.

இலங்கைக்குள் சென்று உண்மையை அறிந்து திரும்புவதற்கான துணிவு, விவேகம், அடக்கம் ஆகியவை ஒரே உடலில் அமைவது அரிது. அனுமனிடம் அவை அமைந்திருந்ததால்தான் அவன் இராமனின் கண்ணாக விளங்க முடிந்தது.

ஒற்றனின் முதல் வெற்றி கவனிக்கும் திறன் என்பதை இந்தக் காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. கண்டவற்றை உடனே தீர்ப்பளிக்காமல், நினைவில் வைத்துத் தகுந்த நேரத்தில் தகுந்தவரிடம் சொல்வதே அவனது பணி.

அனுமன் சென்ற வழி கடினமானது; ஆனால் அவன் சென்றதன் பயன் இராமனின் முழுப் படைக்கும் வழிகாட்டியது. ஒரு நல்ல ஒற்றனின் உழைப்பு ஒரு படையின் வெற்றியையே தீர்மானிக்கக்கூடும் என்பதை இராமாயணம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. அதனால் அனுமன் தமிழ் மரபில் அறிவு, அடக்கம், தொண்டு ஆகிய மூன்றிற்கும் அடையாளமாக வணங்கப்படுகிறான்.

Hanuman's Eyes in Lanka

From the Sundara Kanda of the Ramayana: the vanara army searching for Sita reached the southern shore. To reach Lanka they had to cross a sea a hundred yojanas wide. When all hesitated, Jambavan reminded Hanuman of his strength. Hanuman rose from the top of Mount Mahendra and leapt across the sea. He passed the obstacles on the way, such as Surasa and Simhika, with wit and might.

On reaching Lanka Hanuman did not leap straight in. He waited for night. Taking a form as small as a cat, he crossed the city wall. He observed closely the streets, mansions, forts and military halls of Lanka. He fixed in his mind the number of guards, the armouries and the layout of the palace. He searched Ravana's inner quarters too, but found Sita was not there.

At last, hidden on a simsupa tree in the Ashoka grove, he saw Sita. She sat surrounded by rakshasi guards, thinned by grief. From his hiding place he heard Ravana come and speak harshly, and her bold refusal. Without haste, waiting for the right moment, he showed Rama's ring and built her trust. He received her message and her crest-jewel.

Later he destroyed part of the grove, faced Ravana's forces and measured their strength. When he went to Ravana's assembly he learned the king's might and the mood of his court. When his tail was set on fire he looked once more from above at the paths and houses of Lanka and learned them.

Returning, Hanuman told Rama the news clearly and briefly. Tradition says he began with the words 'I have seen Sita'. Rama was glad. Those specific details were a great help in planning the battle.

The scene where Jambavan reminded Hanuman of his strength is also worth thinking over. A person may not know his own strength; if elders remind him at the right time, he can do great things. That Rama and Sugriva chose Hanuman was no accident. They had already seen that he had eloquence, subtle intelligence and humility. They also gave Rama's ring into his hand, a sign of trust.

Hanuman reported what he saw in Lanka just as it was, and did not boast of his strength. On returning to Rama he first spoke of Sita's well-being, and only afterwards told, briefly, the heroic deeds he had done. This shows that he possessed the humility and truthfulness proper to a good scout.

Hanuman, possessing both scriptural learning and intelligence, went as the eyes and brought Rama the truth. The episode shows that where a leader cannot go himself, trustworthy eyes must be sent, and that they must return joining truth with foresight.

Courage to go into Lanka and return with the truth, together with wisdom and humility, is rarely found in one body. Because Hanuman had them, he could be Rama's eye.