அதிகாரம் 58

கண்ணோட்டம்

Benignity · Kannottam

கண்ணோட்டம் அதிகாரம், பிறர் மேல் இரக்கமும் கனிவும் கொண்ட பார்வையே உலக வாழ்வை நடத்தும் அழகு என்று கூறுகிறது. கடமை தவறாமலும் கருணை காட்டுபவரே உலகை உரிமையாக்கிக் கொள்வார் என்றும், தீங்கு செய்தவரிடமும் பொறுமை காப்பதே உயர்ந்த பண்பு என்றும் வள்ளுவர் இங்கே காட்டுகிறார்.

This chapter teaches that a kind and considerate glance is the beauty that keeps the world running, and that people without it are no better than trees or a burden on the earth. Valluvar shows that the person who can be gracious without failing in duty, and who bears even with those who have wronged him, holds the highest quality.

அறிமுகம்

திருக்குறளின் பொருட்பாலில் அரசியல் இயலைச் சார்ந்த இந்த அதிகாரம் கண்ணோட்டம் என்னும் பண்பைப் பற்றியது. 'கண்' என்றால் பார்வை; 'ஓட்டம்' என்றால் ஓடுதல், அதாவது கண் அடுத்தவர் மேல் கனிவோடு ஓடுதல். பிறருடைய நிலையை நினைத்து இரங்கும் பார்வை, முகத்தில் தோன்றும் தாட்சண்யம், தவறு செய்தவரிடமும் உடனே கடுமை காட்டாத பொறுமை ஆகிய எல்லாமும் இந்தச் சொல்லுக்குள் அடங்குகின்றன. முந்தைய அதிகாரமாகிய வெருவந்த செய்யாமையில் அச்சம் தரும் ஆட்சியின் தீங்கு காட்டப்பட்டது; அதன் எதிர்ப்பக்கமாக இங்கே கனிவு நிறைந்த ஆட்சியின் அழகு காட்டப்படுகிறது.

அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் வள்ளுவர் கண்ணோட்டத்தை 'கழிபெருங் காரிகை', அதாவது மிக அழகிய பெண் என்று உருவகிக்கிறார். அவள் இருப்பதாலேயே உலகம் நடைபெறுகிறது என்கிறார். அடுத்த குறள்கள் அந்தப் பண்பு இல்லாதவர்களுக்கு உவமைகளை அடுக்குகின்றன: இசையில்லாத பாடல், புண்ணாகிய கண், மண்ணில் நிற்கும் மரம், பார்வையில்லாதவர். இந்த உவமைகள் ஒவ்வொன்றும் கண்ணோட்டமின்மையின் வெறுமையை வெவ்வேறு கோணத்தில் உணர்த்துகின்றன. பின்னர் எட்டாம் குறள் ஒரு எச்சரிக்கையைச் சேர்க்கிறது: கண்ணோட்டம் என்பது கடமையைக் கைவிடுவதன்று; கடமை சிதையாமல் கனிவு காட்டுவதே சிறப்பு. ஒன்பதாம் குறள் தீங்கு செய்தவரிடமும் பொறுமை காட்டுவதைப் புகழ்கிறது. பத்தாம் குறள் நாகரிகத்தின் உச்சத்தை, நஞ்சு என்று தெரிந்தும் நண்பர் தந்த உணவை மறுக்காமல் உண்ணும் மாண்பில் காட்டுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தை அரசர்களுக்கு மட்டுமின்றி எல்லாருக்குமான பாடமாகவும் கொள்ளலாம். ஒருவர் பேசும்போது நாம் அவர் முகத்தை உண்மையாகப் பார்க்கிறோமா, அவர் சிரமத்தைப் புரிந்துகொள்கிறோமா என்பதே கண்ணோட்டத்தின் அளவுகோல். ஆட்சியாளன், அலுவலர், ஆசிரியர், மருத்துவர், வணிகர் என யாருக்கும் இது பொருந்தும். அதிகாரம் உடையவர்களின் கண்ணோட்டம் பலரின் வாழ்க்கையைத் தாங்குகிறது.

அரசியல் இயலின் வரிசையில் இந்த அதிகாரம் நிற்கும் இடத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். இறைமாட்சியில் அரசனின் இலக்கணம் கூறப்பட்டது; செங்கோன்மையில் நீதியின் நெறி கூறப்பட்டது; வெருவந்த செய்யாமையில் அச்சம் தரும் ஆட்சியின் தீமை எடுத்துக்காட்டப்பட்டது. அவற்றின் தொடர்ச்சியாகக் கண்ணோட்டம் வருகிறது. நீதி வேண்டும், கடுமையும் சில நேரங்களில் வேண்டும்; ஆனால் அவற்றின் நடுவே கனிவு இல்லாவிட்டால் ஆட்சி இதயமற்ற இயந்திரமாகிவிடும். அந்த இதயத்தை வள்ளுவர் கண்ணோட்டம் என்கிறார்.

கண்ணோட்டம் என்ற சொல்லுக்கு இணையாக நவீனத் தமிழில் 'தாட்சண்யம்', 'இரக்கப் பார்வை', 'முகம் பார்த்து இரங்குதல்' போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறோம். ஒருவர் நம்மிடம் உதவி கேட்கும்போது அவர் முகம் பார்த்து மறுக்க முடியாத மனம் அதன் ஒரு வடிவம். இந்தப் பண்பு பலவீனம் அல்ல என்பதையும் வள்ளுவர் உடனே தெளிவுபடுத்துகிறார்; ஏனெனில் அது கடமைக்குக் கட்டுப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார். இந்தச் சமநிலையையே இந்தப் பத்துக் குறள்களும் மெல்ல மெல்ல விரித்துக் காட்டுகின்றன.

அதே நேரம், கண்ணோட்டம் என்பதன் பெயரால் அநீதியைச் சகித்துக்கொள்ளக் கூடாது என்பதையும் வள்ளுவர் தெளிவாக்கியிருக்கிறார். அதனால்தான் 'கருமம் சிதையாமல்' என்ற எல்லையை அவர் வைக்கிறார். கனிவும் கடமையும் இணைந்து நிற்கும்போதே இந்தப் பண்பு முழுமை பெறுகிறது.

இந்த அதிகாரம் இன்றைய உலகுக்கு மிகவும் தேவையான ஒன்று. வேகமும் போட்டியும் நிறைந்த வாழ்க்கையில் நாம் ஒருவர் முகத்தை உண்மையாகப் பார்க்கவே நேரமில்லாதவர்களாகி வருகிறோம். கைபேசியைப் பார்த்துக்கொண்டே பேசுகிறோம்; அவசரத்தில் அடுத்தவர் துன்பத்தைக் கவனிக்கத் தவறுகிறோம்.

ஆகவே, கண்ணோட்டம் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட நற்பண்பு மட்டுமன்று; சமூகத்தை இணைக்கும் இழை.

ஒருவர் மற்றவரைப் பார்க்கும் பார்வையே அவ்வுறவின் தன்மையைத் தீர்மானிக்கிறது. சினத்துடன் பார்த்தால் பகை வளரும்; கனிவுடன் பார்த்தால் நட்பு மலரும். இந்தச் சிறிய உண்மையைத் தான் வள்ளுவர் பத்துக் குறள்களில் ஆழமாக விரித்துரைக்கிறார்.

Introduction

This chapter in the Arasiyal section of the Porutpaal concerns the quality called kannottam. 'Kan' means the eye, and 'ottam' means running, the eye running with kindness towards another. Compassion for another's situation, a pleasant regard on the face, and a patience that does not turn harsh at once even towards an offender, are all contained in this word. The preceding chapter showed the harm of a rule built on fear; this one shows the beauty of a rule full of tenderness.

At the start of the chapter Valluvar pictures kannottam as 'kazhiperung kaarigai', an exceedingly beautiful woman, and says the world goes on because she exists. The following verses pile up comparisons for those without that quality: a song without music, an eye that is a sore, a tree standing in the ground, a person who cannot see. Each simile shows the emptiness of lacking kannottam from a different angle. The eighth verse then adds a caution: kannottam is not giving up duty; the excellence lies in being kind without letting duty be damaged. The ninth praises patience even towards those who have done harm. The tenth shows the peak of refinement in the grace of eating without protest what a friend has served even when one knows it to be poison.

The chapter can be taken as a lesson not only for kings but for everyone. The measure of kannottam is whether, when someone speaks, we truly look at his face and understand his difficulty. It applies to a ruler, an official, a teacher, a doctor and a shopkeeper. The consideration of those with authority supports many lives.

At the same time Valluvar makes clear that in the name of kannottam one must not tolerate injustice. That is why he sets the limit 'karumam sidhaiyaamal', without harming duty. Only when kindness and duty stand together does this quality become complete.

Its place in the Arasiyal sequence is also worth noticing. The chapter on the greatness of a king set out his qualities, the chapter on the just sceptre set out the way of justice, and the chapter on not causing fear showed the evil of a rule of dread. Kannottam follows from these. Justice is needed and sometimes severity too, but without tenderness in between, government becomes a heartless machine. Valluvar calls that heart kannottam.

This chapter is needed greatly in our time. In a life of speed and competition we have hardly time to look truly at another's face. We speak while looking at a phone, and in haste we fail to notice another's trouble. Valluvar's verses ask us to slow down and look with the heart.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

சபரியின் கனிகள்

இராமாயணத்திலிருந்து: இராமனும் இலக்குவனும் சீதையைத் தேடிக்கொண்டு தண்டகாரண்யத்தின் ஆழத்தில் நடந்து பம்பை ஆற்றங்கரையை அடைந்தனர். அங்கே மதங்க முனிவரின் ஆசிரமம் இருந்தது. அந்த ஆசிரமத்தில் முதிர்ந்த தவப்பெண் சபரி வசித்து வந்தாள். தன் குருவான மதங்க முனிவர், 'ஒருநாள் இராமன் இங்கே வருவான், அவனைக் கண்டபின் நீ விடுதலை அடைவாய்' என்று சொல்லியிருந்தார். அந்த வாக்கை நம்பி அவள் ஆண்டுக்கணக்காகக் காத்திருந்தாள்.

ஒவ்வொரு நாளும் அவள் ஆசிரமத்தைத் தூய்மைப்படுத்தினாள். பூக்களைப் பறித்து வைத்தாள். காட்டிலிருந்து இலந்தைப் போன்ற கனிகளைப் பறித்து வந்தாள். ஆனால் அந்தக் கனிகள் புளிப்பாக இருந்தால் இராமனுக்குப் பிடிக்காதே என்று நினைத்து, ஒவ்வொன்றையும் தானே சுவைத்துப் பார்த்தாள். இனிப்பானவற்றை மட்டுமே தனியே எடுத்து வைத்தாள். அவள் எச்சில் பட்டவை என்பது அவளுக்கு நினைவே இல்லை; இராமன் மேல் கொண்ட அன்பு அவ்வளவு கள்ளமற்றது.

இராமன் வந்து சேர்ந்ததும் அவள் மகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் சொரிந்தாள். அவனுடைய பாதங்களை வணங்கினாள். தன் எளிய உணவை அவன் முன் வைத்தாள். இலக்குவன் அந்தக் கனிகள் சுவைக்கப்பட்டவை என்பதை உணர்ந்து தயங்கினான். ஆனால் இராமன் அவளுடைய உள்ளத்தின் தூய்மையைப் பார்த்தான். 'அன்போடு தந்த இந்தக் கனிகள் எனக்கு அமுதம்' என்று சொல்லி, ஒவ்வொன்றையும் மகிழ்ச்சியோடு உண்டான். அவளுடைய தாழ்ந்த பிறப்பையோ, எச்சிலையோ பார்க்கவில்லை; அவளுடைய பக்தியையே பார்த்தான்.

அந்தக் கனிவான பார்வையைப் பெற்ற சபரி தன் தவம் நிறைவடைந்ததை உணர்ந்தாள். இராமனிடம் விடைபெற்று, யோக அக்னியில் தன் உடலை நீத்து உயர்ந்த உலகம் அடைந்தாள் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. போகும் முன் அவள் சுக்ரீவனைப் பற்றியும் அவன் வாழும் ருஷ்யமூகத்தைப் பற்றியும் இராமனுக்கு வழி சொன்னாள் என்றும் மரபு உண்டு.

இந்தக் காட்சியில் இராமனின் கண்ணோட்டம் முழுமையாகத் தெரிகிறது. அரசகுமாரனாக இருந்தும் அவன் எளிய காட்டுப் பெண்ணின் அன்பைப் புறக்கணிக்கவில்லை. சமூக வேறுபாடுகளை, விதிகளின் தயக்கங்களை, அவள் எச்சிலைக் கூட மனம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவன் கண் பார்த்தது உள்ளத்தின் அன்பை. 'கண்ணோட்டம் என்னும் கழிபெருங் காரிகை உண்மையான் உண்டிவ் வுலகு' என்பதற்கு இதைவிட அழகான சான்று வேறு என்ன?

சபரி இராமனுக்காகக் காத்திருந்த ஆண்டுகள் அவளுடைய தவத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகின்றன. காலம் கடந்தது; முதுமை வந்தது; ஆனாலும் அவள் நம்பிக்கை குறையவில்லை. வழிப்போக்கர்களோ மற்ற முனிவர்களோ அவளை நம்பிக்கை இழக்கச் சொல்லியிருக்கக்கூடும். அவளோ ஒவ்வொரு விடியலிலும் 'இன்று இராமன் வருவான்' என்று எண்ணி ஆசிரமத்தை அலங்கரித்தாள். அவள் காத்திருப்பே ஒரு வழிபாடாக மாறியிருந்தது.

இராமன் உண்ட கனிகளைப் பற்றிப் பின்னாளில் பக்தர்கள் பலவாறு பாடியுள்ளனர். கனிகளின் சுவை அல்ல, கொடுத்தவளின் அன்பே இனிமை என்பது அவற்றின் கருத்து. இராமன் எந்த வேறுபாட்டையும் எண்ணாமல் அதை ஏற்றது, அவனை எல்லாருக்கும் நெருக்கமானவனாக்கியது. பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வு பார்க்காத பார்வை, இந்த மண்ணின் மரபில் தெய்வத்தன்மையாகப் போற்றப்படுகிறது.

இன்றும் நம் வீட்டு வாசலுக்கு வரும் எளிய மனிதர் ஒருவர் அன்போடு தரும் சிறிய பரிசை, நம் தகுதிக்குக் குறைவு என்று புறக்கணிக்காமல் ஏற்பதே இராமன் கற்பிக்கும் பாடம். அந்த ஏற்பே கண்ணோட்டம்.

இராமனும் இலக்குவனும் அவளிடம் பெற்ற வழிகாட்டுதலோடு மேலும் தெற்கே சென்றனர். கண்ணோட்டத்தின் ஒரு சிறு நிகழ்வு, கதையின் முழுப் போக்கையே முன்னெடுத்துச் சென்றது என்று பெரியோர் சொல்வர்.

இக்காட்சி பின்னாளில் ஆலயங்களிலும் கதாகாலட்சேபங்களிலும் உருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது. கேட்பவர் ஒவ்வொருவரும் தம் உள்ளத்தில் ஒரு சிறு சபரி இருப்பதை உணர்கின்றனர். நம் அன்பைச் சிறியது என்று எண்ணி மறைத்துக்கொள்ளாமல், உண்மையோடு வழங்கலாம் என்ற நம்பிக்கையை இக்கதை தருகிறது. பெரியவர்கள் அதை ஏற்கும்போது அந்த அன்பு தெய்வீகமாகிறது.

இதனால்தான் இராமாயணம் படிக்கும் பலரும் இராமனின் வீரத்தைவிட, இந்தக் கனிவான நிகழ்ச்சிகளையே அதிகம் நினைவில் வைத்திருக்கின்றனர்.

சபரியின் வரலாறு எளிய பக்தியின் பெருமையை உணர்த்துவதால், தமிழ் நாட்டுக் கோயில்களிலும் இராமநவமி காலத்தில் இக்கதை நினைவு கூரப்படுகிறது.

அன்பும் எளிமையும் நிறைந்த எந்த வீட்டிலும் சபரியின் அவல் போன்ற ஒரு பரிசு காத்திருக்கும்.

Chapter story

Shabari's Fruits

From the Ramayana: Rama and Lakshmana, searching for Sita, walked deep into the Dandaka forest and reached the banks of the river Pampa. There stood the hermitage of the sage Matanga. In it lived an aged woman ascetic, Shabari. Her guru Matanga had told her, 'One day Rama will come here, and after seeing him you will be liberated.' Trusting that word, she had waited for years.

Every day she swept the hermitage clean. She picked flowers and arranged them. She gathered wild berries from the forest. But thinking that Rama would not like them if they were sour, she tasted each one herself and set aside only the sweet ones. She did not remember that these were touched by her own mouth; her love for Rama was that artless.

When Rama came she wept with joy. She bowed at his feet and set her humble food before him. Lakshmana realised the fruits had been tasted and hesitated. But Rama looked into the purity of her heart. 'These fruits given with love are nectar to me,' he said, and ate each of them happily. He did not look at her lowly birth or at the tasted fruit; he looked at her devotion.

Having received that kindly glance, Shabari felt her austerity fulfilled. Taking leave of Rama, she gave up her body in the fire of yoga and reached a higher world, the Ramayana says. Before going she is said, by tradition, to have told Rama of Sugriva and the way to Rishyamukha where he lived.

In this scene Rama's kannottam is seen fully. Though a prince, he did not neglect the love of a simple forest woman. Differences of rank, the hesitations of rule, even the tasting did not weigh on his mind. His eye saw the love within. What better proof of 'kannottam ennum kazhiperung kaarigai unmaiyaan undivvulagu'?

The years Shabari spent waiting for Rama show the depth of her austerity. Time passed, old age came, yet her faith did not fade. Passers-by or other sages might have told her to lose hope. But each dawn she decorated the hermitage, thinking, 'Today Rama will come.' Her waiting had itself become worship.

Even today the lesson Rama gives is to accept without scorn, as beneath our dignity, a small gift brought with love by a humble person at our door. That acceptance is kannottam.

Devotees in later times have sung in many ways of the fruits Rama ate. Their meaning is that the sweetness lay not in the taste of the fruit but in the love of the giver. Rama's acceptance without noting any difference made him close to all. A regard that sees no high or low by birth is honoured in this land's tradition as a divine quality.

முக்கியப் பாடங்கள்

கனிவான பார்வையே உலகம் இனிதாக நடைபெறுவதற்கு அடிப்படை.
பிறர் துயரை உணராத கண் இருந்தும் இல்லாததற்குச் சமம்.
கண்ணோட்டம் என்பது கடமையைக் கைவிடுவது அல்ல; கடமை சிதையாமல் கருணை காட்டுவது.
தீங்கு செய்தவரிடமும் பொறுமை காப்பது உயர்ந்த பண்பு.
நாகரிகத்தின் உச்சம், நண்பரின் நம்பிக்கையை மதித்துக் கொள்ளும் பெருந்தன்மை.

Key lessons

A kindly regard is the foundation on which the world runs pleasantly.
An eye that does not feel another's distress is as good as no eye.
Kannottam is not abandoning duty but showing kindness without damaging duty.
Patience even towards those who have done harm is the highest quality.
The peak of refinement is the generosity to honour a friend's trust even at a cost.