தEN
குறள் படி
குறள் 576 · கண்ணோட்டம் · Benignity

Kural 576 · மண்ணோ டியைந்த மரத்தனையர் கண்ணோ

மண்ணோ டியைந்த மரத்தனையர் கண்ணோடியைந்துகண் ணோடா தவர்.

Manno Tiyaindha Maraththanaiyar Kanno / Tiyaindhukan Notaa Thavar

Behold the men whose eyes show not consideration towards others: verily they are no better than the trees of the earth.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கண்ணோடு பொருந்தி இருந்தும் கண்ணோட்டம் காட்டாதவர், மண்ணோடு பொருந்தி நிற்கும் மரத்தைப் போன்றவரே.

Meaning

Those who have eyes yet show no considerateness are like trees fixed in the soil.

சொற்பொருள் Word by word

மண்ணோடு
மண்ணோடு
இயைந்த
பொருந்தி நிற்கும்
மரத்தனையர்
மரம் போன்றவர்
கண்ணோடு
கண்ணுடன்
இயைந்து
பொருந்தி இருந்தும்
கண்ணோடாதவர்
கனிவு காட்டாதவர்

விளக்கம்

மரம் மண்ணில் வேரூன்றி நிற்கிறது; அதற்கு இலை, கிளை, பூ எல்லாம் உண்டு. ஆனால் அது பிறரைக் கண்டு இரங்குவதில்லை, அசைந்து சென்று உதவுவதில்லை. அதன் நிலை அதன் இயல்பு. கண்ணுடையவரும் கண்ணோட்டம் இல்லாமல் இருந்தால் அவர் பார்க்கும் ஆற்றல் உடைய மரம் போன்றவரே என்கிறார் வள்ளுவர். இங்கே உவமை மரத்தைக் குறைத்துச் சொல்வதன்று; உணர்வுள்ள மனிதன் உணர்வற்ற நிலையில் இருப்பதன் வெறுமையைக் காட்டுவதே நோக்கம்.

'கண்ணோடு இயைந்து கண்ணோடாதவர்' என்ற தொடரில் உள்ள சொல்லாட்சி அழகானது. கண்ணோடு இணைந்து அமைந்திருந்தும், கண்ணோட வில்லை, அதாவது கண்ணின் ஓட்டம் இல்லை. கண்ணுக்கு இயல்பாகவே பிறரிடம் செல்லும் தன்மை உண்டு; அது நடைபெறாவிட்டால் அது நிலைத்து நிற்கும் மரம் போலாகிவிடுகிறது. சில உரையாசிரியர்கள் இதை மரத்தின் இயல்பாகிய பயன்பாட்டுக்கு ஒப்பிட்டு, மரம் நிழலும் கனியும் தருவதுபோல இவர்கள் எதுவும் தருவதில்லை என்றும் விளக்குவர்; அவ்வாறாயின் இவர் மரத்தினும் தாழ்ந்தவர் ஆவர்.

மரத்தைப் பற்றி இன்னொரு பார்வையும் உண்டு. மரம் தன் இடத்தில் அசைவற்று நிற்கலாம்; ஆனால் காற்று வீசும்போது அதன் இலைகள் அசைகின்றன, நிழல் தருகிறது, பறவைகளுக்கு இடம் தருகிறது. கண்ணோட்டம் இல்லாதவன் அந்த அளவுக்குக்கூட அசைவதில்லை என்றால் அவன் நிலை மரத்தினும் தாழ்ந்தது என்றும் கொள்ளலாம்.

இன்றும் நம் அருகில் இத்தகையவர்களைக் காணலாம். தம் அலுவலக மேசையிலிருந்து எழுந்து பிறருக்கு உதவ மனம் இல்லாதவர்கள், உறவினரின் துன்பத்திலும் அசையாமல் இருப்பவர்கள். அவர்களிடம் கண்ணும் செவியும் வாயும் உண்டு; ஆனால் உணர்வின் ஓட்டம் இல்லை. நாமும் ஒரு நாள் அப்படி ஆகிவிடாமல் இருக்க, ஒவ்வொரு நாளும் ஒருவருக்காவது நம் கையை நீட்டிப் பழகலாம்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு கணம் இந்தக் குறளைப் படித்துவிட்டு, இன்று யாராவது ஒருவருக்காக நம் இடத்திலிருந்து எழுந்து சென்றோமா என்று கேட்டுக்கொள்ளலாம். சிறிய செயல்கூட நம்மை மரமாகாமல் மனிதனாக நிலைநிறுத்தும்.

Explanation

A tree stands rooted in the soil; it has leaves, branches and flowers. But it does not feel for others on seeing them or move to help. Its standing is its nature. Valluvar says that one who has eyes but lacks kannottam is like a tree with the power of sight. The simile is not to run down the tree; it is to show the emptiness of a feeling human being being in a state of no feeling.

The wording of 'kannodu iyaindhu kannodaadhavar' is beautiful. Though joined with eyes, there is no 'odam', no running of the eye. The eye by nature goes out towards others, and when that does not occur it becomes like a tree standing still. Some commentators compare this with the tree's useful nature, noting that a tree gives shade and fruit while these give nothing, and so they are lower than the tree.

There is another view of the tree. It may stand motionless, but when wind blows its leaves move, it gives shade and a place to birds. If one without kannottam does not move even so much, his state may be taken as lower than the tree's.

We see such people near us even now: those who do not wish to rise from their office desk to help another, those who stay unmoved in a relative's suffering. They have eyes, ears and mouths but no flow of feeling. So that we do not become so one day, we may practise stretching out our hand to at least one person each day.

கதை

கடைசி வீட்டின் பொங்கல்

தஞ்சாவூருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் தை முதல் நாள் பொங்கல் விழா. ஊரே சூரியனுக்குப் புதுப்பானையில் பொங்கலிட்டு மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஊரின் கடைசி வீட்டில் வசித்த கமலம்மா, கணவனை இழந்து, மகனையும் வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு தனியாக வாழ்ந்து வந்தவள். அந்த ஆண்டு அவளுக்கு உடல் நலம் குன்றியது. பொங்கலிடப் பானையும் அரிசியும் இருந்தும், அடுப்பு மூட்ட அவளால் முடியவில்லை.

எதிர்வீட்டில் வசித்த ராமலிங்கம் அன்று காலை தம் வீட்டு வாசலில் அடுப்பு மூட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவர் கமலம்மாவின் வீட்டுப் பக்கம் பார்த்தார். புகை எழவில்லை; கோலம் போடப்படவில்லை. வீடு ஓய்ந்து கிடந்தது. அவர் நினைத்தார்: 'ஏதோ சரியில்லை.' ஆனால் அவர் மனம் சொன்னது: 'இன்று பண்டிகை நாள். எனக்கு நூறு வேலை இருக்கிறது. அவளுக்கு அவள் மகன் இருக்கிறான் அல்லவா?' தம் அடுப்பை நோக்கித் திரும்பிவிட்டார்.

ஊரார் ஒவ்வொருவரும் அவளுடைய வீட்டை ஒருமுறை பார்த்துக் கடந்துபோயினர். யாரும் கதவைத் தட்டவில்லை. நண்பகல் ஆனது. அப்போது பக்கத்து ஊரிலிருந்து பொங்கல் பார்க்க வந்த ஒரு சிறுவன் தாகம் தணிக்க நீர் கேட்டு அந்த வீட்டுக் கதவைத் தட்டினான். உள்ளிருந்து பலவீனமான குரல் கேட்டது. அவன் உள்ளே சென்று பார்த்தபோது கமலம்மா படுத்திருந்தாள்.

சிறுவன் ஓடிச்சென்று ஊரார்களை அழைத்தான். அப்போதுதான் மக்கள் வந்தனர். மருத்துவரை அழைத்தனர்; பாலும் சுடுநீரும் தந்தனர். ராமலிங்கம் தம் மனைவியோடு பொங்கல் கொண்டு வந்தார். கமலம்மா கண்ணீருடன், 'நான் காலையிலிருந்து வாசலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்; எல்லோரும் நடந்துபோனார்கள்' என்றாள்.

ஊரில் அன்று நடந்த திருவிழாவுக்கு அனைவரும் தத்தம் வீட்டுக் கடமைகளில் மூழ்கியிருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் 'இன்னொருவர் பார்த்துக்கொள்வார்' என்று எண்ணியதால் ஒருவரும் பார்க்கவில்லை. இதை நவீன உளவியல் 'பொறுப்புப் பரவல்' என்கிறது. ஆனால் வள்ளுவர் அதற்கு எளிய விடையை வைத்திருக்கிறார்: உன் கண் உன்னுடையது; நீயே நோக்கு.

ராமலிங்கம் தலைகுனிந்தார். அவர் கண்கள் தம் வாசலுக்கு எதிரில் தெரிந்த கமலம்மாவின் அடைத்த கதவை அன்று காலையே பார்த்திருந்தன. ஆனால் அவர் நின்ற இடத்தில் மண்ணில் நிற்கும் மரம்போல் அசையவில்லை. அந்தப் பொங்கல் நாளின் பாடம் அவருக்கு ஆயுள் முழுவதும் நினைவில் இருந்தது.

அன்று முதல் அந்த ஊரில் பொங்கல் நாளில் ஒவ்வொரு தெருவிலும் தனியாக வாழ்பவர்களின் வீடுகளுக்கு முதலில் பொங்கல் கொண்டு செல்வது வழக்கமாயிற்று.

A story

The Pongal Pot at the Last House

On Thai first, the Pongal festival of a village near Thanjavur, the whole village was happily cooking the first pot of Pongal for the Sun. In the last house lived Kamalamma, who had lost her husband and sent her son abroad, and lived alone. That year her health failed. Though she had the pot and rice for Pongal, she could not light the stove.

In the opposite house Ramalingam was lighting his hearth at the door that morning. He glanced towards Kamalamma's house. No smoke rose; no kolam had been drawn. The house lay quiet. He thought, 'Something is not right.' But his mind said, 'Today is a festival. I have a hundred tasks. She has a son, after all.' He turned back to his hearth.

Each person in the village looked once at her house and passed. No one knocked at the door. Noon came. Then a boy from a neighbouring village who had come to see the Pongal knocked on that door asking for water to quench his thirst. A weak voice came from inside. He went in and found Kamalamma lying down.

The boy ran and called the villagers. Only then did the people come. They called a doctor and brought milk and hot water. Ramalingam came with his wife bringing Pongal. Kamalamma said with tears, 'I was watching the door since morning; everyone walked past.'

Ramalingam bowed his head. His eyes had seen the closed door of Kamalamma's house that very morning, opposite his own. But he had stood like a tree in the soil and had not moved. The lesson of that Pongal day stayed with him all his life.

சிந்தனைக்கு

யாருடைய மூடிய கதவை நான் பார்த்தும் கடந்து சென்றேன்?

To reflect on

Whose closed door did I see and still walk past?