Kural 571 · கண்ணோட்டம் என்னும் கழிபெருங் காரிகை

குசேலரை வரவேற்ற கண்ணன்

பாகவத புராணத்திலிருந்து: துவாரகையில் அரசனாக வீற்றிருந்த கண்ணனுக்கு, சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் படித்த காலத்தில் ஒரு நெருங்கிய நண்பர் இருந்தார். அவர் பெயர் சுதாமா; பிற்காலத்தில் குசேலர் என்று அழைக்கப்பட்டார். குசேலர் வறுமையில் வாடிய அந்தணர். அவர் மனைவி சுசீலை தன் கணவரிடம், 'உங்கள் நண்பர் கண்ணன் துவாரகையின் அரசர் என்கிறார்கள்; அவரிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்' என்று வேண்டினாள்.

குசேலர் மனம் தயங்கினார். கையில் கொடுக்கப் பொருளில்லை. மனைவி பக்கத்து வீடுகளில் வாங்கிவந்த சிறிதளவு அவலைக் கிழிந்த துணியில் முடிந்து தந்தாள். அதையே பரிசாக எடுத்துக்கொண்டு குசேலர் துவாரகைக்குச் சென்றார். பிரமாண்டமான அரண்மனை வாயிலில் நின்றபோது, 'நான் இங்கே செல்ல முடியுமா' என்று அவர் கூசினார். அவர் உடை கிழிந்தது; உடல் மெலிந்தது.

ஆனால் வாயிலுக்கு அவர் வந்த செய்தி கண்ணனுக்கு எட்டியதும் அவன் பட்டுச் சிம்மாசனத்தை விட்டு ஓடி வந்தான். கண்களில் நீர் வழிய நண்பரைக் கட்டி அணைத்தான். அவருடைய கால்களைத் தன் கரங்களால் கழுவினான். ருக்மிணியும் அவருக்கு விசிறி வீசினாள். மன்னன் தன் சிம்மாசனத்தில் நண்பரை அமரச் செய்தான். குருகுல நாட்களில் இருவரும் காட்டுக்கு விறகு பொறுக்கப் போனதையும் மழையில் அகப்பட்டதையும் நினைவு கூர்ந்தான்.

குசேலர் ஒளித்து வைத்திருந்த அவலை கண்ணன் கண்டுவிட்டான். 'என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறாய் நண்பா?' என்று உரிமையோடு பறித்து ஒரு பிடி அவலை உண்டான். 'இதுவே எனக்கு மிகச் சிறந்த விருந்து' என்றான். குசேலரோ வெட்கத்தில் தம் வறுமையைப் பற்றி வாய் திறக்கவே இல்லை. கண்ணனும் அவரைக் கேட்கவில்லை. சில நாட்கள் தங்கிய பின்னர் குசேலர் வீடு திரும்பினார்.

வீடு இருந்த இடத்தில் அழகிய மாளிகை நின்றது. சுசீலை நகைகளோடும் பட்டுடையோடும் வரவேற்றாள். கண்ணன் ஏதும் கேட்கப்படாமலே தன் நண்பரின் தேவையைப் புரிந்து வழங்கியிருந்தான். கொடுத்தும் தான் கொடுத்ததாகக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

இங்கே மன்னன் காட்டிய கனிவும் வரவேற்பும் கண்ணோட்டத்தின் அழகிய வடிவம். பதவியிலும் செல்வத்திலும் உயர்ந்தவன் எளிய நண்பனை அன்பு கொண்டு மதித்தபோது, அந்த உறவு உலகம் இன்றும் போற்றும் காவியமானது.

இக்கதையைக் கேட்கும் பக்தர்கள் நட்பின் இலக்கணமாகவும் அரசனின் எளிமையின் அடையாளமாகவும் இதைப் போற்றுகின்றனர்.

Krishna Welcomes Kuchela

From the Bhagavata Purana: Krishna, seated as king in Dwaraka, had a close friend from his days at the gurukulam of Sage Sandipani. His name was Sudama, later called Kuchela. Kuchela was a poor Brahmin who lived in want. His wife Susheela begged him, 'They say your friend Krishna is king of Dwaraka; go to him and ask for help.'

Kuchela hesitated. He had nothing to give. His wife borrowed a little flattened rice from the neighbouring houses and tied it in a torn cloth. Taking that as a gift, Kuchela went to Dwaraka. Standing at the gate of the vast palace, he shrank, wondering whether he could enter. His clothes were torn and his body thin.

But when news of his arrival reached Krishna, the king ran from his silk-draped seat. With tears in his eyes he embraced his friend. He washed his feet with his own hands. Rukmini fanned him. The king seated his friend on his own throne. He recalled the days at the gurukulam when they went to gather firewood in the forest and were caught in the rain.

Krishna spotted the flattened rice Kuchela was hiding. 'What have you brought, friend?' he asked with the right of a friend, took it and ate a handful. 'This is the best feast for me,' he said. Kuchela in his shame never spoke of his poverty, and Krishna never asked him. After staying a few days Kuchela returned home.

Where his hut had been stood a beautiful mansion. Susheela welcomed him with jewels and silk. Krishna, without being asked, had understood his friend's need and given. Even in giving, he did not show that he had given.

The tenderness and welcome that the king showed here is a beautiful form of kannottam. When one high in rank and wealth honoured a humble friend with love, that bond became a tale the world still praises.