Kural 590 · சிறப்பறிய ஒற்றின்கண் செய்யற்க செய்யின்

அமைதியாக வழங்கப்பட்ட மரியாதை

மதுரை நகரில் சித்திரைத் திருவிழாவுக்கு முன் ஒரு நாள். கோயில் நிர்வாக அதிகாரி சுந்தரேசன் ஒரு பெரிய கவலையில் இருந்தார். ஆண்டுதோறும் விழாக் காலத்தில் கோயில் நகைகளையும் உண்டியல் பணத்தையும் குறிவைத்து சிலர் சதி செய்வது வழக்கம். அந்த ஆண்டு ஏதாவது நடக்கலாம் என்ற ஐயம் இருந்தது.

இதை அறிய சுந்தரேசன் கோயிலில் பூமாலை கட்டும் பணியாளர் பாண்டியனை நம்பினார். பாண்டியன் கூட்டத்தில் கலந்து பழகுபவன்; எல்லோரும் அவனை எளிய பூக்காரனாகவே அறிவர். அவன் ஒரு வாரம் கூட்டத்தில் இருந்து செய்திகள் சேகரித்தான். சில புதிய முகங்கள் நகைக் கருவூலத்தைச் சுற்றித் திரிவதையும், இரவில் ரகசியமாகப் பேசிக்கொள்வதையும் சுந்தரேசனிடம் மெல்லக் கூறினான்.

அந்தச் செய்தியால் விழாவுக்கு முன்பே காவல் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. சதிகாரர்கள் பிடிபட்டனர். கோயில் நகைகள் பாதுகாக்கப்பட்டன. திருவிழா அமைதியாக நடந்தது. கோயில் அறங்காவலர்கள் இந்தச் சாதனையைப் பாராட்ட விரும்பி, 'யார் இதற்குக் காரணம்? அவரை மேடையில் கௌரவிப்போம்' என்றனர்.

சுந்தரேசன் மறுத்தார். 'அவர் யார் என்று சொல்ல மாட்டேன். அவரை இங்கே மேடையில் ஏற்றினால், அடுத்த ஆண்டு அவரை யாரும் நம்பமாட்டார்கள்; அவர் பாதுகாப்பும் ஆபத்தில் இருக்கும்' என்றார். பாண்டியனுக்கு அன்று மாலை அவர் தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு பட்டுத் துண்டு போர்த்தினார், கோயில் பிரசாதத்தோடு ஒரு சிறிய பணப்பையும் கொடுத்தார். 'உன் பணியை இறைவன் அறிவான், நானும் அறிவேன்' என்று மட்டும் சொன்னார்.

கோயில் நகைகளைக் காக்கும் வகையில் அந்த ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட முயற்சி வெற்றி பெற்றது. ஆனால் அந்த வெற்றிக்குப் பின்னால் இருந்தவர் யார் என்பது அந்த ஊருக்கு இன்றும் தெரியாது. அதுவே அந்த வெற்றியின் உண்மையான முழுமை. பெயர் வெளிப்படாத தொண்டர்களால்தான் பல நல்ல காரியங்கள் நடக்கின்றன என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

பாண்டியன் அடுத்த ஆண்டும் பூ கட்டிக் கொண்டே கூட்டத்தில் கலந்திருந்தான். சுந்தரேசனின் மௌன மரியாதை அவன் பாதுகாப்பையும் அவன் பணியின் தொடர்ச்சியையும் காத்தது. பெயர் அறியப்படாத பாதுகாவலர்கள் பலரும் ஒவ்வொரு திருவிழாவிலும் இவ்வாறு இருக்கிறார்கள் என்று இன்று சிலர் நினைத்துப் பார்க்கிறார்கள்.

சுந்தரேசன் தந்த தனிப்பட்ட மரியாதை பாண்டியனுக்கு எந்த மேடைப் பாராட்டையும்விட மதிப்புடையதாக இருந்தது.

Honour Given in Silence

One day before the Chithirai festival in Madurai, the temple administrative officer Sundaresan was in great worry. Every year during the festival some people plotted to target the temple jewels and hundi money. That year too there was suspicion that something might happen.

To find out, Sundaresan trusted Pandian, a worker who made garlands in the temple. Pandian mixed with the crowd, and everyone knew him only as a simple flower-seller. For a week he stayed among the crowd gathering news. He quietly told Sundaresan that some new faces were hanging around the jewel treasury and whispering at night.

On the strength of that news, security arrangements were made before the festival. The conspirators were caught. The temple jewels were protected. The festival passed peacefully. The temple trustees wished to praise the achievement: 'Who is responsible for this? Let us honour him on the stage.'

Sundaresan refused. 'I will not say who he is. If I put him on the stage, next year no one will trust him, and his safety will also be in danger,' he said. That evening he privately draped Pandian with a silk shawl and gave him temple prasadam along with a small purse. He said only, 'God knows your service, and I know it.'

Pandian continued the next year too, making garlands and mixing with the crowd. Sundaresan's silent honour protected both his safety and the continuity of his work. Today some people remember that there are many unnamed guardians like him at every festival.