புறநானூறு 136 · வாழ்த்தி உண்போம் · துறையூர் ஓடை கிழார்

யாழ்ப் பத்தர்ப் புறம் கடுப்பஇழை வலந்த ப·றுன்னத்துஇடைப் புரைபற்றிப், பிணி விடாஅஈர்க் குழாத்தொடு இறை கூர்ந்தபேஎன் பகையென ஒன்று என்கோ?உண்ணா மையின் ஊன் வாடித்,தெண் ணீரின் கண் மல்கிக்,கசிவுற்ற என் பல் கிளையடுபசி அலைக்கும் பகைஒன் றென்கோ?அன்ன தன்மையும் அறிந்து ஈயார்,‘நின்னது தா’ என, நிலை தளர,மரம் பிறங்கிய நளிச் சிலம்பின்,குரங் கன்ன புன்குறுங் கூளியர்பரந் தலைக்கும் பகைஒன் றென்கோ?‘ஆஅங்கு, எனைப் பகையும் அறியுநன் ஆய்,எனக் கருதிப், பெயர் ஏத்தி,வா யாரநின் இசை நம்பிச்,சுடர் சுட்ட சுரத்து ஏறி,இவண் வந்த பெரு நசையேம்;‘எமக்கு ஈவோர் பிறர்க்கு ஈவோர்;பிறர்க்கு ஈவோர் தமக்கு ஈப’ வெனஅனைத் துரைத்தனன் யான்ஆக,நினக்கு ஒத்தது நீ நாடி,நல்கினை விடுமதி, பரிசில்! அல்கலும்,தண்புனல் வாயில் துறையூர் முன்றுறைநுண்பல மணலினும் ஏத்தி,உண்குவம், பெரும ! நீ நல்கிய வளனே.