Paripadal · 22 பாடல்கள்
திருமால், செவ்வேள், வையை என மூன்று பொருள்களைப் பாடும் இசைப்பாடல்கள் — இருபத்திரண்டு கிடைத்துள்ளன.
Songs made to be sung, on Vishnu, Murugan and the river Vaigai — twenty-two survive.
எட்டுத்தொகையில் பரிபாடல் மட்டுமே இசைக்காக இயற்றப்பட்டது. ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் பண் (இசைத்திறம்), இசையமைத்தவர், பாடியவர் என்று மூன்றும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன — சங்கப் பாடல்களில் இசை விவரம் இவ்வளவு விரிவாக எஞ்சியிருப்பது இந்நூலில் மட்டுமே.
தொகுப்பில் எழுபது பாடல்கள் இருந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; இருபத்திரண்டே கிடைத்துள்ளன. அவற்றுள் திருமால் ஆறு, செவ்வேள் எட்டு, வையை எட்டு. பாடல்கள் சில நூறு அடிகளைக் கொண்டவை; பதிப்பாசிரியர் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் தலைப்பிட்டு வழிகாட்டியுள்ளார், அத்தலைப்புகள் இங்கே அப்படியே தரப்பட்டுள்ளன.
மூல இணைய ஏட்டில் ”ரி” என்ற எழுத்து பரிபாடல் திரட்டுப் பகுதியில் ¡¢ என மாறிக்கிடந்தது; அவை அப்படியே ரி என மீளப்பெறப்பட்டுள்ளன.
Of the Eight Anthologies only Paripadal was composed to be sung. Every poem records its melody (pan), the musician who set it and the poet who made it — no other Sangam collection preserves musical detail so fully.
The anthology is thought to have held seventy songs; twenty-two survive — six on Vishnu, eight on Murugan, eight on the river Vaigai. Several run to a hundred lines or more, and the editor has set section headings through each one; those headings are printed here as they appear.
In the source etext the letter “ri” was left as ¡¢ through the Thirattu portion; it is restored to ri throughout.
பரிபாடல் பாடல்கள் புகழ்ச்சியும் இசையும் இடையறாமல் செல்லும். திருமால் பாடல்கள் உயிர்களின் தலைமையை உரைக்கின்றன; செவ்வேள் பாடல்கள் முருகனின் எழில் உரு, வேல், மயில் ஊர்தி, கோட்டைச் சூர் செற்ற வண்மையை விரிக்கின்றன; வையைப் பாடல்கள் மதுரையின் ஆற்றின் ஆரவாரத்தையும் நீராடல் விழாவையும் படம்பிடிக்கின்றன. இணை இல்லாத பாடல் — ஒன்றே ஒன்று — கடவுள் வாழ்த்து என்று தலைப்பிட்டுள்ளது.
Paripadal never stops between praise and music. The Vishnu poems speak of the first cause of all life; the Murugan poems unfold his beauty, his spear, his peacock and the destruction of Surapadman; the Vaigai poems paint the river in flood and the festival of bathing. One of the poems alone carries the heading “Kadavul Vazhthu”, the praise of God.
இசை அழிந்துவிட்டது; பழங்கருவிகள் மட்டும் எஞ்சியுள்ளன — பாடல்களைப் பாசுரங்களாகவே படிக்கும் நா, ஒரு காலத்தின் தாளத்தையும் உணரும்.
The music is gone; only the instruments’ names remain — yet a tongue that reads these lines as hymns catches the beat of a lost age.
