பரிபாடல் 3 · திருமால்

— திருமாலிடமிருந்து தோன்றிய பரந்த பொருள்கள் —மா அயோயே! மாஅயோயே!மறு பிறப்பு அறுக்கும் மாசு இல் சேவடிமணி திகழ் உருபின் மா அயோயே!தீ வளி விசும்பு நிலன் நீர் ஐந்தும்,ஞாயிறும், திங்களும், அறனும், ஐவரும்,திதியின் சிறாரும், விதியின் மக்களும்,மாசு இல் எண்மரும், பதினொரு கபிலரும்,தா மா இருவரும், தருமனும், மடங்கலும்,மூ-ஏழ் உலகமும், உலகினுள் மன்பதும்,மாயோய்! நின்வயின் பரந்தவை உரைத்தேம்மாயா வாய்மொழி உரைதர வலந்து:‘வாய்மொழி ஓடை மலர்ந்ததாமரைப் பூவினுள் பிறந்தோனும், தாதையும்,நீ‘ என பொழியுமால், அந்தணர் அரு மறை.— முனிவரும் தேவரும் பாடும் வகை —‘ஏஎர், வயங்கு பூண் அமரரை வௌவிய அமிழ்தின்,பயந்தோள் இடுக்கண் களைந்த புள்ளினை;பயந்தோள் இடுக்கண் களைந்த புள்ளின்நிவந்து ஓங்கு உயர் கொடிச் சேவலோய்! நின்சேவடி தொழாரும் உளரோ? அவற்றுள்கீழ் ஏழ் உலகமும் உற்ற அடியினை;தீ செங் கனலியும், கூற்றமும், ஞமனும்,மாசு இல் ஆயிரம் கதிர் ஞாயிறும், தொகூஉம்ஊழி ஆழிக்கண், இரு நிலம், உரு கெழுகேழலாய் மருப்பின் உழுதோய்‘ எனவும்,‘மா விசும்பு ஒழுகு புனல் வறள அன்னச்சேவலாய்ச் சிறகர்ப் புலர்த்தியோய்‘ எனவும்,ஞாலத்து உறையுள் தேவரும் வானத்துநால் எண் தேவரும் நயந்து நிற் பாடுவோர்பாடும் வகையே: எம் பாடல்தாம் அப்பாடுவார் பாடும் வகைவடிவு வேற்றுமையும் பெயர் வேற்றுமையும்கூந்தல் என்னும் பெயரொடு கூந்தல்எரி சினம் கொன்றோய்! நின் புகழ் உருவின, கை;நகை அச்சாக நல் அமிர்து கலந்தநடுவுநிலை திறம்பிய நயம் இல் ஒரூ கை,இரூ கை மாஅல் !முக் கை முனிவ! நாற் கை அண்ணல்!ஐங் கைம் மைந்த! அறு கை நெடு வேள்!எழு கையாள! எண் கை ஏந்தல்!ஒன்பதிற்றுத் தடக் கை மன் பேராள!பதிற்றுக் கை மதவலி! நூற்றுக் கை ஆற்றல்!ஆயிரம் விரித்த கைம் மாய மள்ள!பதினாயிரம் கை முதுமொழி முதல்வ!நூறாயிரம் கை ஆறு அறி கடவுள்!அனைத்தும் அல்ல பல அடுக்கல் ஆம்பல்இனைத்து என எண் வரம்பு அறியா யாக்கையை!நின்னைப் புரை நினைப்பின் நீ அலது உணர்தியோ,முன்னை மரபின் முதுமொழி முதல்வ!— வனப்பும் வலியும் —நினக்கு-விரிந்து அகன்ற கேள்வி அனைத்தினும்,வலியினும், மனத்தினும், உணர்வினும், எல்லாம்-வனப்பு வரம்பு அறியா மரபினோயே!அணி நிழல் வயங்கு ஒளி, ஈர்-எண் தீம் கதிர்,பிறை வளர், நிறை மதி உண்டி,அணி மணிப் பைம் பூண், அமரர்க்கு முதல்வன் நீ;திணி நிலம் கடந்தக்கால், திரிந்து அயர்ந்து, அகன்று ஓடி,நின் அஞ்சிக் கடற் பாய்ந்த பிணி நெகிழ்பு அவிழ் தண் தார்அன்னவர் பட, அல்லா அவுணர்க்கும் முதல்வன் நீ;அதனால், ‘பகைவர் இவர்; இவர் நட்டோர்‘ என்னும்வகையும் உண்டோ, நின் மரபு அறிவோர்க்கே?ஆயிர அணர் தலை அரவு வாய்க் கொண்டசேவல் ஊர்தியும், ‘செங் கண் மாஅல்!ஓ!‘ எனக் கிளக்கும் கால முதல்வனை;ஏஎ இன கிளத்தலின் இனைமை நற்கு அறிந்தனம்;— சாம வேதம் கூறுதலின் தெளிந்த பொருள் —தீயினுள் தெறல் நீ; பூவினுள் நாற்றம் நீ;கல்லினுள் மணியும் நீ; சொல்லினுள் வாய்மை நீ;அறத்தினுள் அன்பு நீ; மறத்தினுள் மைந்து நீ;வேதத்து மறை நீ; பூதத்து முதலும் நீ;வெஞ் சுடர் ஒளியும் நீ; திங்களுள் அளியும் நீ;அனைத்தும் நீ; அனைத்தின் உட்பொருளும் நீ; ஆதலின்,உறையும் உறைவதும் இலையே; உண்மையும்மறவியில் சிறப்பின் மாயமார் அனையை;முதல்முறை, இடைமுறை, கடைமுறை, தொழிலில்பிறவாப் பிறப்பு இலை; பிறப்பித்தோர் இலையே;— நால்வகை யுகங்களிலும் ஆராயப்படும் சிறப்பு —பறவாப் பூவைப் பூவினோயே!அருள் குடையாக, அறம் கோலாக,இரு நிழல் படாமை மூ-ஏழ் உலகமும்ஒரு நிழல் ஆக்கிய ஏமத்தை மாதோ;பாழ் என, கால் என, பாகு என, ஒன்று என,இரண்டு என, மூன்று என, நான்கு என, ஐந்து என,ஆறு என, ஏழு என, எட்டு என, தொண்டு என,நால்வகை ஊழி எண் நவிற்றும் சிறப்பினை;— நால் வகை வியூகம் —செங் கட் காரி! கருங் கண் வெள்ளை!பொன் கட் பச்சை! பைங் கண் மாஅல்!— பல திறப் பெயரியல்புகள் —இடவல! குட அல! கோவல! காவல!காணா மரப! நீயா நினைவ!மாயா மன்ன! உலகு ஆள் மன்னவ!தொல் இயல் புலவ! நல் யாழ்ப் பாண!மாலைச் செல்வ! தோலாக் கோட்ட!பொலம் புரி ஆடை! வலம்புரி வண்ணபருதி வலவ! பொரு திறல் மல்ல!திருவின் கணவ! பொரு விறல் மள்ள!மா நிலம் இயலா முதல்முறை அமையத்து,நாம வெள்ளத்து நடுவண் தோன்றியவாய்மொழி மகனொடு மலர்ந்ததாமரைப் பொகுட்டு நின் நேமி நிழலே!