நற்றிணைக் கடவுள் வாழ்த்து · பகவத் கீதை, பதினொன்றாம் அத்தியாயம்உலகமே திருமேனி
நற்றிணை தொடங்குவது திருமாலைப் போற்றும் கடவுள் வாழ்த்தோடு. அதைப் பாடியவர் பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார். அந்தப் பாடலில் பெருநிலமே இறைவனின் சிவந்த அடிகள்; கடலே அவன் ஆடை; வானமே அவன் திருமேனி; திசைகளே அவன் கைகள்; கதிரவனும் திங்களும் அவன் கண்கள். எல்லா உயிர்களும் அவனுள் அடங்கி, அவனிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன.
இந்தக் காட்சியை நமக்கு நினைவூட்டுவது பகவத் கீதையின் பதினொன்றாம் அத்தியாயம். குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் மனம் தளர்ந்த அர்ஜுனன், 'உன் ஈசுவர வடிவைக் காட்டு' என்று கண்ணனை வேண்டினான். கண்ணன் அவனுக்குத் தெய்வீகக் கண்ணை அருளி, விசுவரூபத்தைக் காட்டினான். அந்த வடிவில் ஆயிரம் சூரியன்களின் ஒளி; சூரிய சந்திரர்களே கண்கள்; வானும் பூமியும் திசைகளும் அவன் ஒருவனாலேயே நிறைந்திருந்தன. எல்லா உலகங்களும், தேவர்களும், உயிர்களும் அவன் திருமேனியில் அடங்கியிருப்பதை அர்ஜுனன் கண்டு கைகூப்பி வணங்கினான்.
நற்றிணைப் புலவர்கள் இந்தப் பார்வையோடுதான் உலகைக் கண்டார்கள். மலையின் அருவி, காட்டின் முல்லை, வயலின் தாமரை, கடலின் புன்னை, பாலையின் வேங்கை என ஒவ்வொன்றும் அவர்களுக்கு உயிருள்ளது; மனித உணர்வுகளோடு பேசுவது. மன்றத்துப் பனையிலும் ஆலமரத்திலும் தெய்வம் உறைகிறது; பல்லியின் ஒலியும் வலப்பக்க மழையும் நிமித்தம் சொல்கின்றன; தலைவி தன் காதலனின் நலனுக்காகத் தெய்வத்தை வழிபடுகிறாள்; மறுபிறவியிலும் அவனை மறவாமல் இருக்க வேண்டுகிறாள் (நற்றிணை 397).
இறைவனே உலகமாக விரிந்திருக்கிறான் என்ற இந்த உணர்வே, நானூறு காதல் பாடல்களுக்கும் அடியோட்டமாக ஓடுகிறது. ஐந்து நிலங்களும் அவன் திருமேனியின் பகுதிகள்; அவற்றில் நடக்கும் அன்பின் நாடகமும் அவன் அருளின் வெளிப்பாடே.
Natrinai invocation · Bhagavad Gita, chapter 11The Whole World as His Body
Natrinai opens with an invocation to Thirumal (Vishnu), sung by Bharatham Paadiya Perundevanar, the poet who sang the Bharatam. In it, the great earth is the Lord's red feet, the sea is his garment, the sky is his body, the directions are his arms, and the sun and moon are his eyes. All living beings are held within him and arise from him.
This vision recalls the eleventh chapter of the Bhagavad Gita. On the battlefield of Kurukshetra, Arjuna, his courage shaken, begged Krishna, 'Show me your divine form.' Krishna gave him divine sight and revealed the Vishwaroopa, his cosmic form. It blazed with the light of a thousand suns; the sun and moon were its eyes; heaven, earth and every direction were filled by him alone. Arjuna saw all worlds, all gods and all beings contained in that one form, and he bowed with folded hands.
The Natrinai poets looked at the world with the same eyes. The mountain waterfall, the jasmine of the forest, the lotus of the fields, the punnai of the shore and the vengai of the wasteland are all alive for them and speak to human feeling. A god dwells in the palmyra of the village square and in the banyan; a lizard's chirp and rain rising on the right are omens; the heroine prays to the deity for her lover's safety, and she even prays that she will not forget him in her next birth (Natrinai 397).
The sense that God has spread himself out as the world runs beneath all four hundred love poems. The five landscapes are parts of his body, and the drama of love played out in them is an expression of his grace.
