அழிவிலர் முயலும் ஆர்வ மாக்கள்வழிபடு தெய்வம் கண் கண்டாஅங்குஅலமரல் வருத்தம் தீர யாழ நின்நல மென் பணைத் தோள் எய்தினம் ஆகலின்பொரிப் பூம் புன்கின் அழற் தகை ஒண் முறிசுணங்கு அணி வன முலை அணங்கு கொளத் திமிரிநிழல் காண்தோறும் நெடிய வைகிமணல் காண்தோறும் வண்டல் தைஇவருந்தாது ஏகுமதி வால் எயிற்றோயேமா நனை கொழுதி மகிழ் குயில் ஆலும்நறுந் தண் பொழில கானம்குறும் பல் ஊர யாம் செல்லும் ஆறே
Azhivilar muyalum aarva maakkal / Vazhipatu theyvam kan kantaaangku / Alamaral varuththam theera yaazha nin / Nala men panaith thoal eythinam aakalin / Porip poom punkin azhar thakai on muri / Sunangku ani vana mulai anangku kolath thimiri / Nizhal kaanthoarum netiya vaiki / Manal kaanthoarum vantal thaii / Varunthaathu aekumathi vaal eyirroayae / Maa nanai kozhuthi makizh kuyil aalum / Narun than pozhila kaanam / Kurum pal oora yaam sellum aarae
கேளுங்கள்
பகிர்
பொருள்
உழைப்பை விடாது முயலும் மக்கள், தாம் வழிபடும் தெய்வத்தைக் கண்ணால் கண்டது போல, என் அலைச்சலும் வருத்தமும் தீர உன் மென்மையான தோள்களை அடைந்துவிட்டேன். ஆதலால், புள்ளிகள் பொருந்திய பூக்களையுடைய புன்கின் தழல்போல் ஒளிரும் இளங்கிளையைப் போல, முல்லை நிறைந்த உன் மார்பு வருந்தாதபடி — நிழலைக் காணும் தோறும் நெடிது தங்கி, மணலைக் காணும் தோறும் வண்டல் விளையாடி, வருந்தாமல் நடப்பாயாக, வெள்ளிய பற்கொண்டவளே. மாங்கனியின் தேனில் மகிழ்ந்து குயில் ஆலும், நறிய குளிர்ந்த பொழில்களைக் கொண்ட கானத்தில் நாம் செல்லும் வழி, சிறு சிறு ஊர்களைக் கடந்ததே.
Meaning
As men of tireless effort look upon the god they worship face to face, so have I come to your soft shoulders, and all my restless weariness is ended. So walk on without tiring, O girl of white teeth — under the leaf that glows like the flame-bright shoot of the speckled pungam — resting long at every shade you see, playing in the sand at every stretch of sand you see. Our road runs past the little scattered hamlets in the cool fragrant forest where the koel sings, drunk on the honey of mango.
சொற்பொருள் Word by word
அழிவிலர்
those who do not give up, the tireless
வழிபடு தெய்வம்
the deity worshipped
கண் கண்டாஅங்கு
as if seeing with the eyes, face to face
அலமரல்
wandering, restlessness
பணைத் தோள்
the bamboo-like, strong shoulders
புன்கு
the pungam tree
சுணங்கு
freckles, the mottled skin
திமிரி
the young shoot
வண்டல்
sand-play, the sand pile
குயில்
the koel
விளக்கம்
உடன்போக்கில் செல்லும் தலைவன் தலைவியிடம் சொல்வது. முதல் வரியில் வரும் உவமை இந்தப் பாடலின் உச்சம்: வழிபடும் தெய்வத்தைக் கண் முன் கண்டவன் நிலை — அதுதான் அவளை அடைந்த நிலை. அதாவது காதல் இங்கே வெறும் ஆசையாக இல்லை, தேடி அடைந்த ஒரு தரிசனமாக மாறுகிறது.
பிறகு பயணத்தின் இன்பம். 'நிழலைக் காணும் தோறும் நெடிது தங்கு; மணலைக் காணும் தோறும் வண்டல் ஆடு' — வழியை அவசரமாகக் கடக்க வேண்டாம் என்பது மட்டுமல்ல, பயணமே இன்பமாக இருக்க வேண்டும் என்பது. தன் முயற்சி முடிந்துவிட்டது என்று அவன் எண்ணும்போது, அவள் இன்னும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறாள்; அவளைப் பற்றிய அவனுடைய கவலை இந்த வரிகளில் வெளிப்படுகிறது.
கடைசி வரிகளில் வருந்தாமல் நடத்தக்கூடிய வழியை வரைகிறான்: குளிர்ந்த பொழில்கள், மாமரத் தேன், குயிலின் குரல், சிற்றூர்கள். இது எந்தச் சோகத்தையும் சொல்லாத, சங்க காதலின் மிக இளைய படம்.
Explanation
The hero speaks to his beloved as they walk away together. The first image is the highest point of the poem: a man who has looked on the god he worships face to face — that is what reaching her shoulders has been for him. Love here is not appetite; it is a vision found after a search.
Then the pleasure of the road. 'Rest long at every shade, play in the sand at every sandbank' asks her not merely to slow down but to make the journey itself the joy. His own effort is finished, hers is only beginning, and his care for her shows in these lines.
The last lines paint a road that cannot tire anyone: cool groves, mango honey, the koel, small hamlets. It is the youngest face of Sangam love — a poem that contains no sorrow at all.
கதை
பாலை · பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ
உடன்போகா நின்ற தலைமகன் தலைமகட்கு உரைத்தது
சிந்தனைக்கு
ஒருவரை அடைவது தரிசனம் போல இருக்கிறதா — அல்லது 'கிடைத்துவிட்டது' என்னும் கணக்காக மட்டுமே இருக்கிறதா?
To reflect on
Is reaching someone like a vision — or only a thing ticked off a list?
