நின்ற சொல்லர் நீடுதோறு இனியர்என்றும் என் தோள் பிரிபு அறியலரேதாமரைத் தண் தாது ஊதி மீமிசைச்சாந்தில் தொடுத்த தீம் தேன் போலபுரைய மன்ற புரையோர் கேண்மைநீர் இன்று அமையா உலகம் போலத்தம் இன்று அமையா நம் நயந்தருளிநறு நுதல் பசத்தல் அஞ்சிச்சிறுமை உறுபவோ செய்பு அறியலரே
நிலைத்த சொல்லுடையவர் அவர்; நாள் செல்லச் செல்ல இனியராய் ஆகிறார். என் தோள்கள் பிரிவை அறியா. தாமரையின் குளிர்ந்த மகரந்தத்தை உண்டு மேலே சந்தன மரத்தில் சேமித்த தேன் போல, அவர் தரும் நட்பு இன்று உடனே தேவைப்படுவதில்லை; ஆனால் நீர் இல்லாமல் உலகம் இருக்க முடியாதது போல, அவர் இல்லாமல் நாம் இருக்க முடியாது. என் மணம் கமழும் நெற்றி பசலை படுவதைக் கண்டு அஞ்சி, அவர் என்ன சிறுமை செய்துவிடுவாரோ? அப்படிச் செய்ய அவர் அறியார்.
Meaning
His word stands firm, and the more days pass the sweeter he grows; my shoulders will never know his parting. The friendship of the noble is like honey that bees draw from the cool pollen of the lotus and store high in the sandal tree: not needed the very day it is made, yet never lacking. As the world cannot do without water, nor can we do without him. Fearing the pallor on my fragrant brow, would he stoop to anything small? He does not know how.
சொற்பொருள் Word by word
நின்ற சொல்லர்
one whose word stands, steadfast of speech
நீடுதோறு
as it lengthens, day after day
பிரிபு
parting
தாது
pollen
மீமிசை
on high, above
சாந்தில்
in the sandal tree
கேண்மை
friendship, love
நயந்து அருளி
loving and gracing us
பசத்தல்
turning pale, pallor
சிறுமை
meanness, a small act
விளக்கம்
தோழி வந்து 'அவர் பிரிகிறார்' என்று சொல்லிவிட்டாள். தலைவி அதை மறுக்கவில்லை; மாறாக, அவரைப் பற்றிய தன் நம்பிக்கையைச் சொல்லி அதை அமைதியாக்குகிறாள். முதல் இரு அடிகளே அந்த நம்பிக்கையின் அடித்தளம்: வார்த்தை தவறாதவர், நாளாக ஆக இனிப்பவர்.
பிறகு வரும் உவமை இந்தப் பாடலின் உயிர். தேனீக்கள் தாமரை மகரந்தத்திலிருந்து தேனைச் சேமித்து மரத்தில் வைக்கின்றன — அது அன்றைக்கே உண்ணப்படுவதில்லை; ஆனால் கெட்டுப்போகாமல் நாளெல்லாம் இருக்கும். புரையோரின் நட்பும் அப்படித்தான்: பயனுக்காக அல்ல, நீடித்து நிற்பதற்காக. அடுத்த உவமை இன்னும் நெருக்கமானது — நீர் இல்லாமல் உலகம் ஒரு நாளும் நிற்காது; அவர் இல்லாமல் இவள் வாழ்வும் அப்படி.
இறுதியில் 'அவர் அறியார்' என்பது புகழ்ச்சியே. தன் வருத்தத்தைப் பார்த்து அவர் எதையும் சிறிதாகச் செய்ய மாட்டார், ஏனென்றால் சிறுமை அவருக்குத் தெரியாத குணம்.
Explanation
The friend has come with news of parting. The heroine does not argue; she answers with the man she knows. His word does not slip, and he grows sweeter with time — that is the ground of her trust.
Then come the two images that carry the poem. Bees take honey from lotus pollen and store it high in the sandal tree: not eaten the day it is made, yet never spoiling. The love of the noble is of that kind — made for keeping, not for use. The second image is nearer still: the world cannot pass a single day without water, and she cannot pass one without him.
Her last words are praise in disguise: fearing the pallor on her brow, would he do anything mean? He does not know how — meanness is simply not a thing he has learned.
கதை
குறிஞ்சி · கபிலர்
பிரிவு உணர்த்திய தோழிக்குத் தலைவி சொல்லியது
சிந்தனைக்கு
நம்மிடம் 'உடனே பயன் தராத' எந்த உறவை நாம் கைவிட்டிருக்கிறோம் — அது உண்மையில் நம்மைத் தாங்கும் தேன் அல்லவா?
To reflect on
Which relationship did we drop because it gave no immediate use — and was it not the very honey that would have kept us?
