அழுந்துபட வீழ்ந்த பெருந் தண் குன்றத்துஒலி வல் ஈந்தின் உலவைஅம் காட்டுஆறு செல் மாக்கள் சென்னி எறிந்தசெம் மறுத் தலைய நெய்த்தோர் வாயவல்லியப் பெருந் தலைக் குருளை மாலைமான் நோக்கு இண்டு இவர் ஈங்கைய சுரனேவை எயிற்று ஐயள் மடந்தைமுன் உற்றுஎல்லிடை நீங்கும் இளையோன் உள்ளம்காலொடு பட்ட மாரிமால் வரை மிளிர்க்கும் உருமினும் கொடிதே
Azhunthupata veezhntha perun than kunraththu / Oli val eenthin ulavaiam kaattu / Aaru sel maakkal senni erintha / Sem maruth thalaiya neyththoar vaaya / Valliyap perun thalaik kurulai maalai / Maan noakku intu ivar eengkaiya suranae / Vai eyirru aiyal matanthaimun urru / Ellitai neengkum ilaiyoan ullam / Kaalotu patta maari / Maal varai milirkkum uruminum kotithae
கேளுங்கள்
பகிர்
பொருள்
தாழ்ந்து வீழும் பெரிய குளிர்ந்த குன்றமும், ஒலி மிக்க ஈந்து மரங்களின் அடர்ந்த காடும் கொண்ட இச் சுரத்தில், வழி நடப்போர் கிள்ளி எறிந்த கனிகளால் வாய் சிவந்த குரங்குக் கூட்டமும், மான் போன்ற பார்வையுடைய மகளிரும் கூடியிருக்கும் இடம் இது. இந்தச் சுரத்தின் கொடுமையெல்லாம் அந்தக் கூரிய பற்கொண்ட இளம் மகளின் முகத்துக்கு முன் நின்றதும் மறைந்துவிடும் — இளைஞனின் மனம் நடுவழியை மறந்துவிடும். ஆனால் அவர்களைப் பிரிக்கும் நாளோ, காற்றோடு கூடிய மழையும் பெரிய மலையில் மின்னும் இடியும் போலக் கொடியது.
Meaning
This desert holds a great cool hill falling sheer, groves of echoing inthu trees, troops of monkeys whose mouths are red with fruit thrown down by travellers, and doe-eyed women. Yet before that sharp-toothed girl every hardship of the road drops away; the young man's mind forgets the leagues between. What is cruel is the parting that waits for them: harsher than rain driven by wind, harsher than thunder flashing on a great mountain.
சொற்பொருள் Word by word
சுரம்
the desert tract, the dry wilderness
குன்றம்
hill
உலவை
thicket, dense grove
மறுத் தலை
reddened face
குருளை
the young of an animal
மான் நோக்கு
deer-like look
வை எயிறு
sharp teeth
எல்லிடை
the space between, the distance
மாரி
rain
உருமு
thunder
விளக்கம்
இதைச் சொல்வது வழிப்போக்கர் — காட்டுவழியில் காதலுடன் செல்லும் இளம் ஜோடியைக் கண்டு இரங்கிச் சொல்கிறார்கள். முதலில் சுரத்தின் கொடுமையை முழுவதும் வரைந்து காட்டுகிறார் புலவர்: குன்று, அடர்ந்த காடு, குரங்குகள், வழிப்போக்கர், மான்போன்ற மகளிர். இந்தப் பட்டியல் நீள நீள, அந்த இடத்தின் பயம் கூடுகிறது.
ஆனால் அடுத்த கணமே அது மாறுகிறது — அந்த மகளின் முகத்துக்கு முன் நின்றுவிட்டால் இளைஞனுக்கு வழியின் தூரமே மறந்துவிடுகிறது. காதல் துன்பத்தைப் போக்குகிறது என்பதல்ல இங்கே சொல்வது; துன்பம் அந்த முகத்தின் முன் எடை இழக்கிறது என்பது.
இறுதி உவமை அவர்களுக்காக வருந்துகிறது: காற்றோடு சேர்ந்த மழையும், மலையில் மின்னும் இடியும் கூட இவர்களைப் பிரிக்கும் நாளைவிட மென்மையானவை. சுரத்தின் கொடுமை பெரிய விஷயமே அல்ல; பிரிவுதான் உண்மையான பாலை.
Explanation
A passer-by speaks, pitying the young couple walking the desert road together. First the poet draws the wilderness in full — the sheer hill, the echoing groves, the monkeys, the travellers, the doe-eyed women — and the longer the list runs, the more forbidding the place becomes.
Then it turns. Stand before that girl's face and the leagues between simply fall away; the young man forgets the distance. The poem is not saying that love removes hardship, but that hardship loses its weight in front of her.
The last image is spoken for them: rain driven by wind and thunder on a mountain are gentler than the day these two must part. The desert is nothing; the parting is the real wilderness.
கதை
பாலை · பெரும்பதுமனார்
உடன் போகாநின்றாரை இடைச் சுரத்துக் கண்டார் சொல்லியது
சிந்தனைக்கு
நம்முடைய கடினமான பயணங்களில், தூரத்தை மறக்கச் செய்யும் ஒரு முகம் நமக்கு இருந்ததுண்டா — அது இப்போது எங்கே?
To reflect on
On your hardest journeys, was there a face that made the distance disappear — and where is it now?
