மா நிலம் சேவடி ஆக தூநீர்வளை நரல் பௌவம் உடுக்கை ஆகவிசும்பு மெய் ஆக திசை கை ஆகபசுங் கதிர் மதியமொடு சுடர் கண் ஆகஇயன்ற எல்லாம் பயின்று அகத்து அடக்கியவேத முதல்வன் என்பதீது அற விளங்கிய திகிரியோனே
Maa nilam saevati aaka thooneer / Valai naral pauvam utukkai aaka / Visumpu mey aaka thisai kai aaka / Pasung kathir mathiyamotu sutar kan aaka / Iyanra ellaam payinru akaththu atakkiya / Vaetha muthalvan enpa / Theethu ara vilangkiya thikiriyoanae
கேளுங்கள்
பகிர்
பொருள்
பரந்த நிலமே அவன் திருவடி; தெளிந்து முழங்கும் கடலே அவன் உடை; வானமே அவன் உடம்பு; திசைகளே அவன் கைகள்; பசும் கதிர்கொண்ட இளம் பிறையும் ஞாயிறும் அவன் கண்கள். தோன்றிய எல்லாவற்றையும் தன்னுள் அடக்கி நிற்கும் வேதத்தின் முதன்மையன் அவன்; தீமை அற்றுத் திகழும் திகிரியை உடையவன்.
Meaning
The wide earth is his feet, the clear-roaring sea his garment, the sky his body, the quarters his hands, the young moon and the sun his eyes. He is the first one of the Veda, who has gathered into himself all that has come to be — he of the radiant discus, untouched by evil.
சொற்பொருள் Word by word
மா நிலம்
the wide earth
சேவடி
the red, gracious feet
தூநீர் வளை நரல் பௌவம்
the clear, circling, roaring ocean
உடுக்கை
garment
விசும்பு
the sky
திசை
the directions, the quarters
பசுங் கதிர் மதியம்
the moon of cool rays
சுடர்
the sun, the light
திகிரியோன்
he who bears the discus
விளக்கம்
இது நற்றிணையின் கடவுள் வாழ்த்து. இங்கே கடவுளை ஒரு சிலையாகவோ ஒரு பெயராகவோ நிறுத்தாமல், உலகம் முழுவதையும் அவன் உடலாகக் காண்கிறார் புலவர். கீழே நிலம், நடுவில் கடல், மேலே வானம், நாலாபுறமும் திசைகள், வானில் ஞாயிறும் திங்களும் — இவற்றை அப்படியே அவன் அங்கங்களாக வரிசைப்படுத்துகிறார். அதாவது கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகம் எதுவும் கடவுளுக்கு வெளியே இல்லை என்பதே இந்த வரிசையின் பொருள்.
'இயன்ற எல்லாம் பயின்று அகத்து அடக்கிய' என்பது மிக முக்கியம் — தோன்றியவை எல்லாம் அவனிடமிருந்து வந்து, அவனிடமே மீண்டும் அடங்குகின்றன. இறுதியில் 'திகிரியோன்' என்று சொல்வதால், இந்த வாழ்த்து திருமாலை நோக்கியது என்பது தெளிவாகிறது. 'தீது அற விளங்கிய' என்பது அவன் தன்மையையும் சொல்கிறது: ஆற்றல் மட்டுமல்ல, தூய்மையும் அவனுடையது.
Explanation
This is the invocation of the Natrinai. The poet does not set god apart as an idol or a name; he makes the whole visible world into god's body — earth below, sea around, sky above, the quarters for hands, sun and moon for eyes. Nothing that exists lies outside him. The phrase 'having pervaded all that came to be and held it within' says the same thing in time: everything rises from him and returns into him. The closing name, 'he of the discus', marks the hymn as addressed to Tirumal, and 'shining free of evil' adds purity to power.
கதை
கடவுள் வாழ்த்து
கடவுள் வாழ்த்து
சிந்தனைக்கு
நம்மைச் சுற்றியுள்ள எதைப் பார்த்தாலும் அதில் இறைவனின் ஒரு அங்கத்தைக் காண முடியுமானால், நாம் எதை 'வெறும் பொருள்' என்று தூக்கி எறிந்திருக்கிறோம்?
To reflect on
If the world around us is god's own body, what have we been treating as mere 'stuff' and throwing away?
