Kural 2 · கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன் – Tamilone

குறள் 2 · கடவுள் வாழ்த்து · The Praise of God

கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்நற்றாள் தொழாஅர் எனின்.

Katradhanaal Aaya Payanenkol Vaalarivan / Natraal Thozhaaar Enin

Of what avail is all thy learning if thou worship not the holy feet of Him of the perfect intelligence?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

குற்றமற்ற தூய அறிவு வடிவான இறைவனின் நல்ல திருவடிகளை ஒருவர் வணங்கவில்லை என்றால், அவர் கற்ற கல்வியால் என்ன பயன் விளைந்துவிடும்?

Meaning

What good is all one's learning if one does not bow at the good feet of the One whose wisdom is pure?

சொற்பொருள் Word by word

கற்றதனால்: by what has been learned
ஆய பயன்: the benefit that results
என்கொல்: what is it? (a rhetorical question)
வால் அறிவன்: the one of pure, flawless wisdom
நற்றாள்: the good, auspicious feet
தொழாஅர்: those who do not worship (the extended vowel adds poetic rhythm)
எனின்: if (they do not)

விளக்கம்

இரண்டாம் குறள் ஒரு கேள்வியாக எழுகிறது: கற்றதனால் என்ன பயன்? 'என்கொல்' என்பதிலுள்ள 'கொல்' என்னும் இடைச்சொல் ஐயத்தையும் வினாவையும் காட்டுகிறது. இது உண்மையிலேயே விடை தெரியாமல் கேட்கும் வினா அல்ல; விடையை உள்ளடக்கிய வினா. கற்றும் பயனில்லை என்றால் எப்போது? தூய அறிவு வடிவான இறைவனின் திருவடியை வணங்காதபோது என்கிறார் வள்ளுவர்.

இங்கே 'வாலறிவன்' என்ற சொல்லின் 'வால்' என்பது தூய்மை, குற்றமின்மை என்று பொருள்படும். நாம் கற்கும் அறிவு பெரும்பாலும் குறையுள்ளது; ஒன்றைத் தெரிந்துகொள்ளும்போது நூறு புதிய ஐயங்கள் எழுகின்றன. எனவே தூய அறிவு என்பது நமக்கு இலக்காக நிற்கும் உயர்நிலை. அதை வணங்குவது என்பது, நம் அறிவு முழுமையற்றது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் பணிவு. கல்வியை வள்ளுவர் இகழவில்லை; பின்னால் 'கல்வி' என்றே ஓர் அதிகாரத்தில் அதைப் பெரிதும் போற்றுகிறார். ஆனால் பணிவு இல்லாத கல்வி, ஒளி இல்லாத விளக்கைப்போல உருவம் மட்டுமே உடையது என்பது அவர் கருத்து. 'தொழாஅர்' என்பதிலுள்ள அளபெடை, அந்த மறுப்பின் நீளத்தைச் செய்யுளின் இசையிலேயே உணர்த்துகிறது.

இன்றைய வாழ்க்கைக்கு இதன் பொருள் தெளிவானது. சான்றிதழ்களும் பட்டங்களும் குவிந்திருந்தாலும் கற்றவர் பிறரிடம் கனிவு இல்லாதவராக, தம் அறிவால் செருக்குக் கொள்பவராக இருந்தால், அவருடைய கல்வி முழுப் பயனைத் தரவில்லை என்றே பொருள். கல்வியின் கனி தெளிவும் பணிவும் இரக்கமும் என்பதை இந்தக் குறள் நினைவூட்டுகிறது. இரண்டாம் குறளை முதல் குறளின் தொடர்ச்சியாகவும் கொள்ளலாம். முதல் குறள் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு முதல் உண்டு என்றது; இரண்டாம் குறள், அந்த முதலை நோக்கிய பணிவே அறிவின் இலக்கு என்கிறது. கற்றுக்கொண்டே செல்லும் மனிதன் இறுதியில் எங்கே சென்று சேர்கிறான் என்ற கேள்விக்கு இது ஒரு பதில். அறிவுக்கு எல்லை இல்லை என்பதை உணர்வதே அறிவின் முதற்பயன் என்றும் சொல்லலாம்.

Explanation

The second verse arrives as a question: what is the fruit of all that one has learned? The particle 'kol' in 'en-kol' carries a tone of questioning, but this is no real puzzle. It is a question that already contains its answer. When is learning fruitless? When it never bows before the One whose knowledge is pure, says Valluvar.

The word 'vaal' in 'vaalarivan' means clean, flawless, free of stain. Our own knowledge is almost always flawed. Each answer we find opens a hundred new doubts. Pure wisdom is therefore the high standard that stands before us, and to bow to it is to accept that what I know is incomplete. Valluvar does not despise education; in a later chapter he praises learning warmly. But learning without humility, he suggests, is like a lamp that has a shape and no light. The lengthened vowel in 'thozhaaar' draws out the refusal in the very music of the line.

Its meaning today is clear. A person may hold shelves of certificates, and yet if they are cold towards others and swollen with pride in their own knowledge, their education has not yet borne its full fruit. The real fruit of learning is clarity, humility and compassion. A doctor who knows every drug but cannot sit beside a frightened patient, an engineer who can calculate a bridge but cannot listen to the labourers who will build it, an official who knows every rule and has forgotten the person in front of the desk: Valluvar's question is put to each of them. Education is a means; wisdom that makes us gentler is its destination.

கதை

ஷ்வேதகேதுவின் கேள்வி

சாந்தோக்கிய உபநிடதத்திலிருந்து.

உத்தாலக ஆருணி என்னும் முனிவருக்குச் சுவேதகேது என்னும் மகன் இருந்தான். 'நம் குடும்பத்தில் வேதம் கற்காமல் வெறும் பிராமணன் என்று பெயருக்கு மட்டும் இருப்பவர் யாரும் இல்லை; நீ குருகுலம் சென்று கற்று வா' என்று தந்தை அவனுக்குப் பன்னிரண்டு வயதில் கூறி அனுப்பினார். அவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் குருவின் அருகிருந்து எல்லா வேதங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்து, தன்னைப் பெரிய அறிஞன் என்று எண்ணிக்கொண்டு, தலை நிமிர்ந்த செருக்கோடு தந்தையின் இல்லம் திரும்பினான்.

தந்தை அவனைக் கண்டதும் அவனுடைய செருக்கை உணர்ந்தார். அவர் மென்மையாக அவனிடம், 'மகனே, எதைக் கேட்டால் கேட்கப்படாதவை எல்லாம் கேட்கப்பட்டதாகும்; எதை எண்ணினால் எண்ணப்படாதவை எல்லாம் எண்ணப்பட்டதாகும்; எதை அறிந்தால் அறியப்படாதவை எல்லாம் அறியப்பட்டதாகும்; அந்த அறிவை உன் குருமார்களிடம் கேட்டுக் கற்றாயா?' என்றார். சுவேதகேது என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றான். 'ஐயா, என் குருமார்களுக்கே அது தெரிந்திருந்தால் எனக்குச் சொல்லாமல் இருந்திருக்க மாட்டார்கள். தாங்களே கருணை கூர்ந்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்' என்று பணிவோடு வேண்டினான்.

அன்றுதான் அவனுடைய உண்மையான கல்வி தொடங்கியது. தந்தை களிமண்ணை எடுத்துக்காட்டினார்: ஒரு பிடி களிமண்ணை அறிந்தால், களிமண்ணால் செய்த எல்லாப் பாத்திரங்களையும் அறிந்ததாகும்; வடிவங்களும் பெயர்களும் வேறுபட்டாலும் அவற்றின் உள்ளே இருப்பது களிமண்ணே. அதேபோல் இந்த உலகின் பல்வேறு தோற்றங்களுக்கெல்லாம் உள்ளே ஓர் அடிப்படை உண்மை இருக்கிறது. மற்றொரு நாள் உப்புக் கட்டியை நீரில் இட்டு, 'நாளை வந்து அதை எடு' என்றார். மறுநாள் உப்பு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் நீரின் எந்தப் பகுதியைச் சுவைத்தாலும் உப்பு இருந்தது. 'அதுபோலவே கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த நுண்ணிய உண்மை இங்கே எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறது; தத்துவமசி, அது நீயே' என்று தந்தை உணர்த்தினார் என்று உபநிடதம் கூறுகிறது.

எவ்வளவு நூல்களைக் கற்றாலும் எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படையான அந்தப் பேரறிவை உணராத கல்வி நிறைவு பெறாது என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நமக்குக் காட்டுகிறது. கற்ற செருக்கு நீங்கிக் கேள்வி கேட்கும் பணிவு வந்த அன்றே சுவேதகேது உண்மையில் கற்கத் தொடங்கினான். வள்ளுவர், 'தூய அறிவுடையவனின் திருவடியைத் தொழாவிட்டால் கற்றதனால் என்ன பயன்?' என்று கேட்பதும் இந்தப் பணிவான கல்வியைத்தான்.

A story

Shvetaketu's Question

From the Chandogya Upanishad.

The sage Uddalaka Aruni had a son named Shvetaketu. "No one in our family is a Brahmin by birth alone without having studied the Vedas. Go to a teacher and learn," said the father, and sent him away at the age of twelve. For twelve years Shvetaketu studied all the Vedas. He returned home at twenty-four, thinking himself a great scholar, and full of pride.

The moment his father saw him, he sensed the pride. Gently he asked, "My son, did you ask your teachers for that instruction by which what has not been heard becomes heard, what has not been thought becomes thought, and what has not been known becomes known?" Shvetaketu was bewildered. "Sir, if my teachers had known it, they would surely have taught me. Please teach it to me yourself," he said, with humility.

That was the day his real education began. His father showed him a lump of clay: by knowing one lump of clay, one knows everything made of clay. Forms and names differ, yet within them all there is only clay. In the same way, within the many appearances of this world there is one underlying reality. On another day his father put a lump of salt into water and told him to bring it back the next morning. By morning the salt could not be seen, yet wherever he tasted the water, it was salty. "In the same way, this subtle truth, which you cannot see, is present everywhere here. Tat tvam asi: that thou art," the Upanishad has the father say.

The episode shows that however many books a person reads, learning remains unfinished until it recognises the supreme wisdom that underlies everything. When Valluvar asks, "What is the use of learning if you do not bow at the feet of the One of pure intelligence?", it is this humble kind of learning he has in mind.

சிந்தனைக்கு

எந்தத் துறையில் நீங்கள் அறிந்ததைவிடக் குறைவாகவே நடைமுறையில் செய்கிறீர்கள்? அந்த அறிவு உங்களைக் கனிவுள்ளவராக மாற்ற என்ன தேவை?

To reflect on

In what area of your life do you know more than you practise, and what would it take to let that knowledge soften you?