கண்ணப்ப நாயனாரின் கண்கள்
பெரிய புராணத்திலிருந்து.
பொத்தப்பி நாட்டில் வேடர் குலத் தலைவரான நாகன் தத்தை தம்பதியருக்குப் பிறந்த மகன் திண்ணன். சிறு வயதிலேயே வலிமையும் வீரமும் உடையவனாக வளர்ந்த அவன், வேட்டையாடும்போது ஒரு நாள் காளத்தி மலையைச் சென்றடைந்தான். அங்கே குடுமித்தேவர் என்னும் சிவலிங்கத்தைக் கண்டதும் அவனுடைய உள்ளத்தில் அளவற்ற அன்பு பொங்கியது. காட்டில் தனியாக இருக்கும் அந்த இறைவனுக்குத் தானே துணையாக நிற்க வேண்டும் என்று எண்ணினான்.
அவனுக்கு வேதமும் பூசை முறைகளும் தெரியாது. ஆகவே தன் வழக்கப்படி வேட்டையில் கிடைத்த இறைச்சியை அன்போடு படைத்தான்; ஆற்றிலிருந்து வாயில் நீரை நிரப்பிக்கொண்டு வந்து இறைவனுக்கு அபிடேகம் செய்தான்; தலையில் சூடியிருந்த காட்டு மலர்களை எடுத்து அவருக்குச் சூட்டினான். இரவு முழுவதும் அம்பும் வில்லுமாக இறைவனுக்குக் காவலாக நின்றான். அந்த மலையில் வழக்கமாகப் பூசை செய்யும் சிவகோசரியார் என்னும் அந்தணர் இதைக் கண்டு மனம் வருந்தினார். ஆனால் இறைவன் அவர் கனவில் தோன்றி, 'அவன் செயல் எனக்கு உகந்தது; அவன் அன்பின் தன்மையை நீ நாளை மறைந்திருந்து பார்' என்றார்.
மறுநாள் சிவகோசரியார் மறைந்திருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்க, சிவலிங்கத்தின் ஒரு கண்ணிலிருந்து குருதி வழிந்தது. கண்ணப்பன் மனம் பதைபதைத்து அழுதான். எத்தனை மருந்துகள் வைத்தும் குருதி நிற்கவில்லை. சற்றும் தயங்காமல் தன் அம்பால் தன் ஒரு கண்ணைப் பெயர்த்து எடுத்து அந்த இடத்தில் பொருத்தினான்; குருதி நின்றது. ஆனால் இறைவனின் மற்றொரு கண்ணிலிருந்தும் குருதி வழிந்தது. அவன் தன் மற்றொரு கண்ணையும் எடுக்கத் துணிந்தான். தன் கண் பார்வை இழந்தால் இடம் தெரியாமல் போகும் என்று அறிந்து, லிங்கத்தின் அந்தக் கண் இருந்த இடத்தில் தன் காலை அடையாளமாக வைத்தான். அவன் அம்பைக் கண்ணருகே கொண்டு சென்றபோது, இறைவன், 'நில் கண்ணப்பா, நில்' என்று கூறிக் காட்சி தந்து அவனைத் தடுத்து ஆட்கொண்டார் என்று புராணம் கூறுகிறது.
கண் எனும் புலன் காணும் பயனால் மதிக்கப்படுகிறது; காணாத கண் எதற்கு? அவ்வாறே இறைவன் திருவடியை வணங்காத தலையும் பயனற்றது. தன் உடலின் உறுப்பையே ஒரு கணமும் தயங்காமல் இறைவனுக்குக் கொடுத்த கண்ணப்பரின் அன்பு, வணங்கும் தலையின் உண்மைப் பொருளை நமக்கு உணர்த்துகிறது. புலன்கள் உள்ளன என்பதற்காக அல்ல, அவை இறைவனுக்கு உரியவையாகும்போதுதான் பயன் பெறுகின்றன என்பதே இந்தக் கதையின் செய்தி.