Kural 113 · நன்றே தரினும் நடுவிகந்தாம் ஆக்கத்தை – Tamilone

குறள் 113 · நடுவு நிலைமை · Impartiality

நன்றே தரினும் நடுவிகந்தாம் ஆக்கத்தைஅன்றே யொழிய விடல்.

Nandre Tharinum Natuvikandhaam Aakkaththai / Andre Yozhiya Vital

Though nought but profit come of it, touch not the wealth that cometh by deviating from the right.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நன்மையையே தருவதானாலும், நடுவு நிலை தவறி வரும் செல்வத்தை அன்றே விட்டுவிட வேண்டும்.

Meaning

Even if it seems to bring only good, wealth that comes by leaving impartiality should be given up that very day.

சொற்பொருள் Word by word

நன்றே தரினும்: even if it brings only good
நடுவு இகந்து ஆம்: that comes by leaving the middle
ஆக்கத்தை: the wealth
அன்றே: that very day
ஒழிய விடல்: one should give up

விளக்கம்

நெறி தவறி வரும் செல்வம் தீமையைத் தரும் என்பது எளிதாகப் புரியும். ஆனால் வள்ளுவர் இங்கே கடினமான நிலையைச் சொல்கிறார்: அந்தச் செல்வம் நன்மையே தருவதாகத் தோன்றினாலும் விட்டுவிடு என்கிறார். 'நன்றே தரினும்' என்றால் நன்மை மட்டுமே தருவதாக இருந்தாலும்.

இது மிக உயர்ந்த கட்டளை. நடுநிலை தவறி வந்த செல்வத்தால் நமக்கு உண்மையில் நன்மையே விளையலாம்; சொத்து, பதவி, புகழ் கிடைக்கலாம். அப்போதும் அதைக் கொள்ளக்கூடாது என்கிறார். காரணம், அதனால் மனத்தின் நேர்மை கெடுகிறது.

'அன்றே' என்ற சொல் முக்கியம். அன்றே விட்டுவிட வேண்டும், நாளை பார்க்கலாம் என்று தள்ளக்கூடாது. காரணம், ஒரு நாள் தள்ளினால் மனம் அதற்கு நியாயம் தேடத் தொடங்கும்.

'ஒழிய விடல்' என்பது முற்றிலும் நீக்கிவிடுதல். பாதியைக் காப்பாற்றி மீதியை விடுவது அல்ல. நெறி தவறிய ஆக்கம் அத்தனையும் விலக்கப்பட வேண்டும்.

உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளில் 'ஆக்கம்' என்பதைச் செல்வம் என்றே கொள்கின்றனர்; சிலர் புகழ், பதவி போன்ற எல்லா ஆக்கத்தையும் அதில் அடக்குகின்றனர்.

இந்து மரபில் இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு பரதன். கைகேயி பெற்ற வரத்தால் அவனுக்கு அரசு கிடைத்தது. அது அவனுக்கு நன்மையே தரும் செல்வம். ஆனால் நடுநிலை தவறி வந்தது என்பதால் அவன் அதை அன்றே மறுத்தான்.

நம் வாழ்வில் இது சிறு வடிவங்களில் வருகிறது: கூடுதல் மதிப்பெண், தவறாக வந்த பணம், இல்லாத தகுதிக்குக் கிடைத்த பதவி. அவற்றை அன்றே திருப்பி விடுவதே இந்தக் குறள் கற்பிக்கும் பயிற்சி.

இந்தக் குறள் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு கேள்வியும் எழுப்புகிறது: ஒரு ஆதாயம் நன்மை தருகிறதா இல்லையா என்பதை அதன் விளைவால் மட்டும் அளக்கலாமா? வள்ளுவரின் பதில்: இல்லை. வந்த வழி தவறாக இருந்தால் விளைவு நல்லதாகத் தோன்றினாலும் அது நம் மனத்தைக் கறைபடுத்துகிறது.

Explanation

It is easy to see that wealth gained by leaving the right path brings evil. But Valluvar speaks of the hard case here: even if that wealth seems to bring only good, give it up. 'Nandre tharinum' means even if it brings only good.

This is a very high command. Wealth that came by leaving fairness may truly bring good: property, position, fame. Even then he says do not accept it. The reason is that the honesty of the mind is spoiled by it.

The word 'andre', that very day, is important. Give it up the same day; do not put it off to tomorrow. If we delay a day the mind starts to find justification.

'Ozhiya vidal' is leaving it entirely. It is not saving half and giving up the rest. All of the gain that came against the right should be set aside.

Commentators take 'aakkam' as wealth; some include fame, position and every gain.

In the Hindu tradition the best example is Bharata. The kingdom came to him through the boon Kaikeyi obtained. It was a gain that might bring him good. But because it came by leaving fairness, he refused it that very day.

In our lives this comes in small forms: extra marks, money that came by mistake, a post gained without merit. To return them that very day is the practice this verse teaches.

கதை

அரசை மறுத்த பரதன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் பரதனின் செயல் மிகவும் போற்றப்படுகிறது. தசரதன் இறந்த நேரத்தில் பரதனும் சத்ருக்னனும் தாய்வழிப் பாட்டனார் வீட்டில் இருந்தனர். தூதர்கள் அவசரமாக அவர்களை அயோத்திக்கு அழைத்தனர். பரதன் மனத்தில் ஏதோ தீமை நிகழ்ந்துவிட்டது என்ற அச்சம் இருந்தது.

அயோத்தி வந்ததும் அவன் தந்தையின் மறைவையும், தன் அண்ணன் இராமன் வனம் சென்றதையும் அறிந்தான். இவை அனைத்தும் தன் தாய் கைகேயி கேட்ட வரங்களால் நடந்தவை என்று அறிந்தபோது அவன் நடுங்கிப்போனான். கைகேயி மகிழ்ச்சியோடு, 'உனக்கு அரசு கிடைத்துவிட்டது; இனி எந்தத் தடையும் இல்லை' என்றாள்.

பரதன் அவளிடம் கடுமையாகப் பேசினான். 'இது அறத்துக்கு முரணான செல்வம்; நீ என் தாய் அல்லள்' என்ற பொருள்படும் சொற்களை வால்மீகி அவன் வாயில் வைக்கிறார். அவன் அரசைக் கொள்ள மறுத்தான். தந்தையின் இறுதிச் சடங்குகளை முடித்தபின் அவன் இராமனைத் தேடிச் சித்திரகூடத்துக்குச் சென்றான்.

அங்கே இராமனை வணங்கி, அவனை அயோத்திக்குத் திரும்பி வந்து அரசனாகும்படி வேண்டினான். இராமன் தந்தை சொல்லைக் காக்க வேண்டும் என்று மறுத்தபோது, பரதன் இராமனின் பாதுகைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு, அவற்றை அரியணையில் வைத்து, அவற்றின் பெயரால் ஆட்சி செய்தான்.

அவன் அயோத்தியில் வசிக்கவில்லை; நந்திக்கிராமத்தில் தவ வாழ்வு நடத்தினான் என்று மரபு சொல்கிறது. பதினான்கு ஆண்டுகள் அவன் அரசனாக வசதியை அனுபவிக்கவில்லை.

இங்கே 113ஆம் குறளின் முழு வடிவமும் தெரிகிறது. அரசு பரதனுக்கு நன்மையையே தரும் செல்வம். மக்களும் அவனை விரும்பியிருக்கலாம். ஆனால் அது நடுநிலை தவறி வந்தது; அதனால் அவன் அன்றே அதை விலக்கினான்.

அவன் தாயின் செயலை மன்னிக்க முடியாதது என்று மனம் வருந்தினாலும், தன் செயலில் உறுதியாக இருந்தான். அதுவே அவனைப் புகழுக்குரியவனாக்கியது.

நாமும் நம் வாழ்வில் நெறி தவறி வந்த வாய்ப்புகளை, அவை எவ்வளவு கவர்ச்சியாக இருந்தாலும், விலக்கும் துணிவைப் பரதனிடம் கற்கலாம்.

பரதனின் இந்தத் துணிவை இராமாயணம் மிகவும் போற்றுகிறது. இராமன் கூட, 'பரதனே அரசனுக்குத் தகுதியானவன்' என்று பாராட்டினான். அரசை விலக்கியவனே அரசாளும் தகுதி பெற்றான் என்பது இக்கதையின் அழகான முரண்.

இதனால் அவன் புகழ் இன்றும் நிற்கிறது.

பரதனின் இந்த முன்மாதிரி நமக்கு வழிகாட்டட்டும்.

A story

Bharata Refuses the Kingdom

Bharata's act in the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana is much honoured. When Dasharatha died, Bharata and Shatrughna were at their maternal grandfather's house. Messengers urgently called them to Ayodhya. Bharata feared that something evil had happened.

At Ayodhya he learned of his father's death and of Rama's going to the forest. When he learned that all this came from the boons his mother Kaikeyi had asked for, he shook. Kaikeyi said gladly, "The kingdom is yours; now there is no obstacle."

Bharata spoke harshly to her. Valmiki puts in his mouth words to the effect: "This is wealth against dharma; you are no mother of mine." He refused to take the kingdom. After finishing his father's last rites he went to Chitrakuta to find Rama.

There he bowed to Rama and begged him to return and be king. When Rama refused, to keep his father's word, Bharata took Rama's sandals, placed them on the throne and ruled in their name.

Tradition says he did not live in Ayodhya but led an ascetic life at Nandigrama. For fourteen years he took no royal comfort.

Here the whole shape of verse 113 appears. The kingdom was wealth that would bring Bharata only good, and the people may have loved him. But it came by leaving fairness, so he gave it up that very day.

Though he grieved that his mother's act was unforgivable, he stood firm in his own. That made him worthy of praise.

We too can learn from Bharata the courage to refuse opportunities that came by leaving the right path, however attractive.

சிந்தனைக்கு

சரியான வழியில் வராதது என்று தெரிந்தும் நான் எந்த ஆதாயத்தை ஏற்றிருக்கிறேன்?

To reflect on

What gain have I accepted that I know did not come the right way?